Bij HyrbIT werken we niet alleen dag in, dag uit aan de beste IT-oplossingen voor onze klanten. Daarnaast is het delen van onze kennis een van onze speerpunten. Neem daarom eens een kijkje bij de blogs die geschreven zijn door onze medewerkers.
Het HybrIT HQ in De Meern
De blogs zijn opgedeeld in technische blogs en business blogs. In de business blogs vind je tips en inzichten over hoe je IT-oplossingen het beste kunt inzetten voor maximale business value. In de technische blogs worden de meest uiteenlopende technische onderwerpen behandeld. Van front-end (Combine Headless WordPress with a React SPA), tot back-end (Zero downtime deployment in Elasticsearch) en alles daar tussenin. Ons doel is om elke maand een nieuwe te publiceren, dus houd de pagina in de gaten! En als je er toch bent, check dan ook meteen die van mij.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2019/12/hybrit-HQ.jpg9371000Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2020-01-01 09:00:432020-03-08 13:40:55Sponsor van de maand: check de blogs op Hybrit.org
Dit seizoen begint wat parallellen te vertonen met het vorige. Ook een jaar eerder mislukte het weekend in Praag. Toen vond ik mijn vorm terug in Italië en gelukkig lukte dat nu opnieuw. Het eerste toernooi verliep nog wat stroef, maar op zondag haalde ik de kwartfinale; mijn derde alweer in de afgelopen maanden.
Het toernooi werd gehouden in het Grand Hotel Bologna
Toch zijn er dit seizoen ook twee dingen nieuw. Het gaat steeds vaker voorkomen dat ik punten moet verdedigen. Mijn punten zijn echter redelijk verdeeld over verschillende toernooien, zonder echte uitschieters. Daardoor zal ik er niet snel al te veel kwijt raken. Toch is het een nieuwe soort druk en ik ben benieuwd hoe ik daarmee om zal gaan. Een positief effect is dat ik ook steeds vaker een geplaatste status heb. Dat is een situatie waar ik jaren naar uit heb gekeken, om zo hopelijk wat makkelijker de eerste rondes door te komen en meer energie over te houden als het er echt om gaat.
Het is de tweede keer dat ik afreis naar de periferie van Bologna. Het is een mooie omgeving en een prachtige locatie om te darten. Net als vorige week, ben ik op pad met Silko en Anoop. We hebben een appartementje gehuurd op een kleine 10 minuten rijden in een mooi stadje. Ook naast de baan zou het een leuk weekend worden. Voor mij is dat echter bijzaak, het gaat om de prestaties aan het bord.
Ik speel voor het eerst met nieuwe punten in mijn darts. Anoop heeft ze voor me meegenomen en er zit echt geweldige grip op. Ze zijn iets langer dan mijn vorige set, dus ik moet er even aan wennen. Mijn eerste wedstrijden gaan nog wat moeizaam, maar ik kon ze zonder kleerscheuren door. In de sheetfinale speel ik, net als twee weken eerder in Killarney, tegen Jack Vincent. In tegenstelling tot destijds, wordt het nu geen goede wedstrijd. Ik ben te veel bezig met revanche en focus me te weinig op zelf goed spelen. Ik verlies met 4-2 en dat was niet nodig geweest. Omdat ik toch een paar (5) puntjes heb verzameld, is het toch een redelijke dag.
Op zondag merk ik voor het eerst echt het voordeel van mijn plaating. Zonder enige noemenswaardige problemen wandel ik door de eerste rondes heen en win ik mijn sheet. Het enige vervelende aan het toernooi in Italië is dat ze na de sheets van de mannen alle borden vrij maken om de sheets van het vrouwentoernooi te spelen. Op dit moment moeten we dus uren wachten tot we verder kunnen. Er is hier en daar wel ruimte om in te gooien en tussendoor kunnen we een drankje doen. Na de hervatting blijkt ook mijn wedstrijd bij de laatste 32 een formaliteit en zo sta ik zonder erg al bij de laatste 16.
Uiteindelijk kom je natuurlijk een keer een goede speler tegen en dat werd de sympathieke Engelsman David Evans. Evans is sterker in het begin van de wedstrijd, maar met wat kunst- en vliegwerk houd ik mezelf in de partij. Op 2-2 kom ik er beter in en met een 13-darter zet ik mezelf voor het eerst op voorsprong. In de zesde leg breekt David me terug en zo moet een zevende leg beslissing brengen. Dit werd een zenuwslopende leg. Met de Engelsman op 79 krijg ik de kans vanaf 164. Na triple 20 en triple 18 geraakt te hebben, mis ik de bullseye nipt. Ik ben afhankelijk van missers van Evans, die direct triple 19 raakt. Ik heb geluk, want hij mist twee pijlen op dubbel 11. De 25 punten die ik nog had staan poets ik met een laatste pijl in dubbel 8 weg. Een mooie overwinning, die meteen het weekend de moeite waard maakt.
Dit keer wil ik dan ook wel eens de halve finale halen. Dat bleek tegen de Thibault Tricole een brug te ver. Van tevoren had ik mezelf een goede kans gegeven, maar hij speelt gewoon te goed. Ik mis een kansje om 2-1 voor te komen en daarna scoort hij gewoonweg te goed. De Fransman, die zich onlangs als eerste van zijn land plaatste voor het WK, wint met 5-1. Het mag de pret niet drukken.
Het weekend kreeg nog een vervelend staartje, toen onze terugvlucht geannuleerd was. Gelukkig had ik mijn laptop mee, dus kon ik een dag vanuit een airport hotel werken, maar ideaal is anders. Ik was blij toen ik dinsdagavond weer in mijn eigen bed lag.
November is traditiegetrouw een van de drukkere maanden op de kalender. Omdat het nieuwe seizoen net is begonnen, proberen veel spelers direct een goede positie op de ranking te bemachtigen. Er is dit jaar wel de nodige onzekerheid, door de voortdurende onrust binnen de BDO. Desondanks was het Open Tsjechië weer druk bezocht. Het toernooi heeft dit jaar een A-status gekregen, dat zal geholpen hebben. Hoewel dit in het verleden een van mijn betere toernooien was, wil het de laatste jaren niet meer zo lukken. Daar kwam deze editie geen verandering in.
Het mooie hotel begint te klein te worden voor het toernooi
Op vrijdagavond komen we (dit weekend ben ik op pad met Anoop en Silko) halverwege de middag aan. Op tijd om nog even wat te eten en snel in te gaan gooien voor het warm-up toernooi. Vlak voor aanvang van toernooi bereikt mij triest nieuws over een onverwacht sterfgeval in de familie en dat zou het weekend wel overschaduwen. Tijdens het spelen heb ik er niet echt last van (en er last van hebben tijdens het darten is maar een relatief probleem in zulke omstandigheden), maar het blijft wel steeds in mijn achterhoofd zitten. Over het toernooi zelf is weinig te zeggen. Ik speel redelijk en na een paar overwinningen verlies ik wat ongelukkig de sheet finale.
Eigenlijk is het toernooi te groot geworden voor zalen van het OREA Pyramid Hotel in Praag. Een prachtig hotel, maar 32 borden is inmiddels gewoon te weinig. De eerste rondes van het toernooi duren veel te lang. Op zaterdag heb ik een bye in de eerste ronde en omdat ik helemaal onderaan de sheet sta, speel ik pas halverwege de middag mijn eerste ronde. We hadden nog wel tijd om in de ochtend wat boodschappen te doen en op onze kamer hadden we een ingooibord gezet, want ingooien in de zaal is bijna niet meer mogelijk. Ik speel niet goed, maar kom de tweede ronde nog wel door. Een paar uur later is de derde ronde wel het eindstation. Tegen een Tsjech (of een Hongaar, zou ook kunnen) die de wedstrijd van zijn leven speelt, kom ik steeds net te kort. Het lukt me niet om het om te draaien en met 4-1 eindigt het voor mij. Anoop weet nog knap de laatste 32 te halen (na een overwinning op onze vriend Brian Raman), waar hij verliest van het Ierse wonderkind Keane Barry.
Het beste gedeelte van het weekend was het eten
Omdat Silko thuis nog veel werk heeft liggen en Anoop überhaupt niet ingeschreven was voor het koppeltoernooi, besluiten we het hierbij te laten. Zondagochtend vroeg vertrekken we, een dag eerder dan gepland, al naar huis, in de hoop dat het volgende week in Bologna beter gaat.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2020/04/OREA-Pyramid-hotel.jpg172293Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2019-11-19 10:06:102020-04-30 10:14:19Weekend in Praag te snel voorbij
Na de succesvol verlopen World Masters ging het nieuwe seizoen (waarin gespeeld wordt voor deelname aan het WK van 2021) verder met een nieuw toernooi in het Ierse Killarney. Dat werd een zeer merkwaardig weekend op een prachtige locatie. Over een groep reisgenoten die steeds verder uitdunde, hoe een wegtrekker tot een nieuwe bijnaam leidde, een kwartfinaleplaats na een overwinning op Andy Hamilton en een Dirkie op het podium.
Het is me duidelijk waarom zoveel mensen van het Ierse landschap houden
Oorspronkelijk zouden we met vier man afreizen naar de Ierse zuidkust. In de aanloop naar het weekend dunde dat gezelschap echter steeds verder uit, waardoor alleen Brian Raman overbleef, naast mijzelf. Na een korte vlucht naar Cork en een ritje van ruim een uur door het prachtige landschap (met een huurauto, ik moest erg wennen aan schakelen met links), kwamen we aan in ons prachtige appartement. Veel tijd om ervan te genieten hadden we echter niet, want die avond stond het koppeltoernooi al op de agenda.
Daar hadden we best hoge verwachtingen van. Brian had zich recent immers geplaatst voor het WK en ik had een goede run op de World Masters gehad. Het lukte ons echter niet om ons niveau te halen aan het wedstrijdbord. We speelden niet slecht, maar de tegenstanders straften onze kleine foutjes af. In bijna elke leg kregen we wel kansen, maar uiteindelijk stond er met 5-1 toch een kille eindstand op het bord.
Wanneer ik moet wachten op Brian, heb ik eindelijk tijd om even bij te komen
Ik hoopte daarna snel naar bed te kunnen, maar niets bleek minder waar. Tijdens het schrijven na onze nederlaag, krijg ik het plots erg benauwd. Ik kan al slecht tegen lang stil moeten staan en de combinatie van oververmoeidheid en de felle lampen deden de rest. Het was me een keer eerder overkomen, jaren geleden op een Dutch Open. Toen was de wedstrijd net op tijd klaar, maar dat was nu niet het geval. Op 4-4 hoop ik het nog een leg vol te kunnen houden, maar het wordt langzaam steeds meer zwart voor mijn ogen. Als ik achteruit wil stappen om om vervanging te vragen, verlies ik mijn evenwicht en val ik achterover. Hoewel ik neerkom op mijn achterhoofd, voel ik me dan wel meteen iets beter, nu er weer bloed naar mijn hoofd gaat. Men laat me echter niet zomaar naar huis gaan. Om het zekere voor het onzekere te nemen, belt men zelfs een ambulance. Daar word mijn hartslag bekeken en daarna kunnen we dan eindelijk terug naar ons appartement. Onze opponenten van eerder op de avond blijken het toernooi gewonnen te hebben, dus zo vreemd was het niet dat we ban ze verloren.
De dag erna bellen Anoop en Jitse me op, om me te complimenteren met mijn moonwalk en noemt Brian me voortaan Blackout. Bij gebrek aan een goede bijnaam, besluit ik die laatste aan te houden. Hij klinkt wel stoer en er zit een verhaal achter. Door het gebrek aan een goede nachtrust, is mijn spel ook vandaag nog niet optimaal. Het gaat wel redelijk, maar al snel valt me op dat het niveau in Ierland behoorlijk hoog ligt. Mijn eerste wedstrijd kom ik door, maar de tweede verlies ik helaas met 5-3, van een goede tegenstander.
Als ik dan nog wat van het weekend wil maken, zal het op zondag moeten gebeuren. Langzaam maar zeker begint de goede vorm wel te komen. De eerste ronde kom ik eenvoudig door, maar de tweede wordt een thriller. Ik speel ontzettend goed, maar datzelfde geldt voor mijn tegenstander. Tot 4-4 gaan we gelijk op en met een 76 finish haal ik de wedstrijd binnen. Daarna volgt nog een ronde die ik met enig gemak weet te winnen, vooral omdat ik goed begin.
Bij de laatste 32 speel ik tegen Niall Culleton, die eerder dit jaar op het Isle of Man nog te sterk voor me was. Het wordt wederom een geweldige wedstrijd, maar ditmaal blijf ik hem vaak net voor. Met name mijn finishes zijn uitstekend en met 5-3 gaat de partij mijn kant op. Ik ben dit toernooi als 16e geplaatst en dus kom ik nu logischerwijs de nummer 1 tegen. Dat is voormalig PDC WK-finalist Andy Hamilton. Ik ben benieuwd wat ik tegen dit zwaargewicht in te brengen heb en mijn vertrouwen is groot door mijn spel eerder op de dag. Scorend blijft hij me vaak net iets voor in deze wedstrijd, maar ik straf in de beginfase alles af. Ik check 90 om meteen te breken en houd in 14 darts mijn eigen leg. Hierna breek ik opnieuw, nu met 76. Wanneer ik vervolgens opnieuw mijn eigen leg pak, komt de overwinning wel erg dichtbij. Hamilton gaat nu beter spelen en ik laat onbewust de teugels toch iets vieren. De Engelsman pakt 3 legs terug, maar gelukkig blijft het daarbij. In de achtste leg raak ik dubbel 5 voor de wedstrijd.
Het halen van een kwartfinale was lang een te groot obstakel voor me, dus ik ben blij dat na mijn eerste in Frankrijk, de tweede nu rap volgt. Ik speel op het podium tegen de jonge Engelsman Jack Vincent. Ik mag beginnen en de eerste leg verloopt voorspoedig, wanneer ik mijn eigen glazen ingooi. Na vanaf 180 de eerste 2 pijlen in de triple 20 gegooid te hebben, trek ik mijn derde te ver omlaag en die belandt in hetzelfde vak; dood. Dit kost me de leg. Ik kom nog wel terug, maar kan in de legs erna scorend niet meer domineren. De tank is leeg en met 5-2 ga ik onderuit.
Ik kan terugkijken op een enerverend weekend en ben blij dat het positief geëindigd is. Dat maakt alle ongemakken toch de moeite waard.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2019/12/Killarney-Festival-2019-2.jpg30244032Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2019-11-12 08:44:592020-04-30 09:04:12Kwartfinale en nieuwe bijnaam in Killarney
De TV-fase van de One80 LStyle World Masters zou het voorlopige hoogtepunt in mijn loopbaan worden. Mijn eerste keer voor de camera’s (livestreams niet meegeteld), een moment waar ik al jaren naar uitkeek en waarvan ik zo nu en dan dacht dat het wellicht nooit zou plaatsvinden. Nu was het dan zo ver en ik heb me uitstekend staande gehouden tegen eerst Paul Harvey en een dag later Ciaran Teehan. Het avontuur strandde met de kwartfinales in zicht.
Na een dag van relatieve rust (ik had mijn laptop meegenomen en kon dus ‘gewoon’ aan het werk), die volgde op een hectische woensdag, stond vrijdag natuurlijk volledig in het teken van de voorbereiding op de wedstrijd van die avond. Ik kende mijn tegenstander niet, maar Paul Harvey is een man met een aardige staat van dienst. Hij had bovendien een stuk meer ervaring dan ik en was favoriet bij de bookmakers. Zelf was ik vooral benieuwd of het me zou lukken om mijn zenuwen en bedwang te houden en een goede indruk te maken. Met het resultaat zou ik me daarna wel bezig gaan houden.
In dezelfde week als de World Masters stond ook het WK-kwalificatietoernooi op de rol. Dit was de laatste en uiterste mogelijkheid om me voor het WK te plaatsen. Er waren vier plekken beschikbaar, dus om dat te halen had ik de nodige rondes moeten winnen in een zwaar deelnemersveld. Die missie mislukte helaas, ondanks een goede wedstrijd, direct.
Voor de WK-kwalificatie keerden we terug in de Grays Civic Hall
Voor dit toernooi golden dezelfde criteria als voor de World Masters, dus waren het grotendeels dezelfde namen die meededen, uiteraard zonder de spelers die al geplaatst waren voor het WK. Het wedstrijdsysteem was net andersom; in plaats van best of 5 sets, best of 3 legs, werd er best of 3 sets, best of 5 legs gespeeld. Ik speel mijn eerste ronde tegen Brett Claydon, een relatief onbekende doch zeer sterke speler. We beginnen beiden goed, met legs onder de 15 darts. In de derde leg maak ik, wat later blijkt, een inschattingsfout. Ik sta na 9 pijlen op 124 en besluit weg te zetten en niet voor een finish met de bull te gaan. Claydon stond op 151, maar ik achtte de Engelsman niet in staat dat op dat moment uit te gooien. Dat deed hij wel (chapeau) en dat levert hem de leg erna ook de set op.
Achteraf kun je stellen dat dat het verschil in deze partij maakte, maar dat wist ik op dat moment nog niet. Hij begint de tweede set en wint de eerste leg, ook al krijg ik een pijl vanaf 110. Hierna houden we allebei onze eigen leg, waardoor ik een break moet voorkomen om in de wedstrijd te blijven. Hij mist een matchdart en ik check 61 om nog een ultieme kans af te dwingen. De laatste leg van deze set is vergelijkbaar met de eerste; ik krijg een pijl, ditmaal vanaf 115, om te breken, maar die is niet aan mij besteed. Claydon maakt het af en op dat moment weet ik definitief zeker dat ik niet actief zal zijn op het WK. De teleurstelling was niet heel groot, gezien de week die ik gehad had. In het darts is er gelukkig altijd weer een volgende wedstrijd!
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2020/01/Greys-Civic-Hall.jpg160240Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2019-10-30 15:48:102020-01-08 15:53:55Geen succes in WK-kwalificatie
Met het WK uit zicht, is het toernooi om de World Masters titel dit jaar hét toernooi waar ik me op moet richten. Voor mij is het de afsluiter van het seizoen 2018-2019 en tegelijkertijd het beginpunt van een nieuwe cyclus. Vorig jaar liep ik kwalificatie op de valreep mis, maar dit jaar haalde ik het ruimschoots. Het toernooi werd aangevangen met 256 heren, waarvan de laatste 32 zich zouden kwalificeren voor de tv-wedstrijden later in de week. Dit lukte me, waardoor ik me op kon maken voor mijn eerste wedstrijd op televisie, in de Circus Tavern in Purfleet.
De Civic Hall in Grays is dit jaar het decor van de vloerwedstrijden
Over het verloop van de World Masters (voorheen de Winmau World Masters, tegenwoordig One80 LStyle World Masters) is inmiddels al voldoende gezegd en geschreven. Zelf heb ik ook ondervonden hoe amateuristisch de vloerwedstrijden georganiseerd waren. Er was nauwelijks ruimte om in te gooien en alle wedstrijden werden (omdat er opnieuw geloot moest worden) afzonderlijk afgeroepen, wat behoorlijk irritant is als je staat te spelen. Daarnaast kun je je minder goed voorbereiden, als je voor je gevoel elk moment omgeroepen kunt worden (slecht verstaanbaar) om te moeten spelen. Een derde probleem was dat de vloerwedstrijden gespeeld werden op woensdag en en WK-kwalificatie pas de maandag erna, waardoor we gedwongen waren om de hele week in Engeland te blijven.
Terug naar het darts dan. Met de nodige vertraging trof ik uiteindelijk in de eerste ronde de Japans international Yuichirou Ogawa. Bij het ingooien voor de wedstrijd was ik van hem onder de indruk. Ik zag hem voortdurend combinaties gooien en raken (triple 16, dubbel 12; triple 18, tops, dat soort werk) en wist dus direct dat ik hem geen kansen op finishes mocht geven. Op het moment dat de wedstrijd begon, zakte hij in als een kaartenhuis. Hij scoorde matig en kwam niet toe aan zijn finishes. Zonder al te veel inspanning pak ik de eerste twee sets (het spelsysteem was tijdens de gehele vloerfase best of 5 sets, best of 3 legs). In de derde set komt hij er beter in, krijgt zelfs voor het eerst een kans op een finish, maar gooi ik met checks van 76 en 119 de wedstrijd in het slot.
In de tweede ronde wacht de geplaatste speler in de sheet, Sebastian Steyer. De Pool is als twaalfde ingeschaald en haalde recent de halve finale op de World Trophy. Hij wint het bullen en mag dus beginnen. Dat doet hij goed, ook al merk ik dat minder moeite heb om bij te blijven dan aanvankelijk gevreesd. In de tweede set kom ik goed in mijn spel. De scores zijn goed en de dubbels vallen makkelijk. Ik win deze set met 2-0 en we staan dus weer gelijk. Ik zet door en op 1-1 in de derde set plaats ik een break, waarmee ik op 1 set van de overwinning kom. Het lukt me daarna niet om mijn eigen set te winnen. Steyer wist zijn spel op te krikken en in deze set kon ik niet volgen. In de beslissende set heeft hij dus de darts om de winst binnen te halen. In de eerste leg breek ik hem echter opnieuw en nu lijk ik wel door te drukken. Helaas zijn maarliefst 5 wedstrijdpijlen vanaf 80 niet aan mij besteed. Steyer pakt zijn laatste kans en dwingt een sudden death leg af, die hij zelf mag beginnen. Nu zijn er dagen waarop ik op zo’n moment het koppie laat hangen en die laatste leg weggeef. Vandaag was niet zo’n dag. Met name de triple 19 sleept me door deze leg heen. Na 12 pijlen sta ik op 51. De Pool doet nog een ultieme poging en komt op een (ton plus) finish. Ik raak ditmaal wel direct de 19 en dubbel 16 en sleep tot mijn grote genoegen de partij uit het vuur.
De wedstrijd erna was eigenlijk een beetje een anticlimax. Ik ben nu wat zenuwachtig, omdat ik weet dat mijn tv-debuut binnen handbereik is. Mijn tegenstander wordt de Fin Jukka Laine. Het is mij eerlijk gezegd een raadsel hoe hij erin geslaagd is om van de sterke Australiër Justin Thompson te winnen, want tegen mij gooit hij gewoon echt niet goed. Vreemd genoeg verergert dit mijn zenuwen verder en daardoor wordt onze partij een matige, met hier en daar een uitschieter. De meeste van die uitschieters zijn van mij, dus win ik de eerste twee sets. De derde set geef ik compleet weg, maar in de vierde set ben ik eindelijk bij de les. Zo is het al met al toch een eenvoudige zege en ben ik geplaatst voor de laatste 32, twee dagen later.
Het verplaatste toernooi in Brugge (dat oorspronkelijk in mei gepland stond) zou het laatste evenement voor de WK cut-off zijn. Al wist ik van tevoren dat ik een mirakel nodig zou hebben om dat nog te halen, toch ging ik wel voor een mooi resultaat naar onze zuiderburen. Dat lukte helaas van geen kant.
Het was van begin tot eind niet goed. Het begon al op vrijdagavond bij de koppels met Jitse van der Wal. Na een behoorlijke eerste ronde, gingen we er in de tweede al uit met 3-1. Op zaterdag (mijn 32e verjaardag) kon ik niet spreken van een gelukkige loting, want ik speel tegen de Engelsman Adam Mould (die eerder dit jaar in Luxemburg al de sterkere was). Ik begon beter en kwam in 13 pijlen met 1-0 voor. Ik mis hierna een pijl vanaf 127 om te breken en later nog 2 pijlen om mijn eigen leg te houden. Daarna is het over, want ik verlies met 4-1. Ik heb Mould later nog even verweten mijn verjaardag verpest te hebben, maar vreemd genoeg leek hij daar ongevoelig voor.
Op zondag liggen er mogelijkheden, want de weg naar de laatste 32 lijkt open te liggen. Mijn eerste wedstrijd is tegen de Belg Jeroen Caron. De eerste legs gaan gelijk op, maar met een goed geplaatste break kom ik wel met 3-0 voor. Daarna gaat het mis en ik kan nog altijd niet goed begrijpen hoe. Mogelijk ben ik onbewust iets te makkelijk gaan denken dat het toch wel goed zou komen, of was ik wellicht in mijn hoofd al bezig met een volgende ronde. Hoe dan ook, die laatste pijl wilde er veelvuldig niet in. Met 4-3 zou ik deze wedstrijd nog verliezen, wat mijn rampweekend compleet maakte.
Anoop, Jitse en Brian, bedankt jongens, ik vind ze leuk!
Nu kan ik het hebben over de gezellige avond die we zaterdag hebben gehad (met uiteraard een traditioneel bezoekje aan El Churrasco Argentino), het rondje door het historisch centrum op zoek naar een ijszaak, het befaamde ‘uurtje’ met Anoop en Jitse of de attente verjaardagscadeaus. Hoewel ik daarvan kan genieten en het een voor de rest vervelend weekend toch nog de moeite waard maakt, blijft het gewoon zo dat ik dit weekend niet gepresteerd heb en daar heel erg van baal. Achteraf is het maar goed ook dat ik geen kans op het WK meer had. Als ik toch een slecht weekend had, dan kon het maar beter dit weekend zijn.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2019/12/Brugge-2019-3-e1577457940160.jpg40323024Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2019-09-30 15:37:402019-12-27 16:01:38Brugse verjaardag valt in het water
Begin september stond er, net als eerder in juni, een toernooiweekend in het Engelse Selsea op de agenda. Eerder dit seizoen wilde het aan de overkant van de plas nog niet zo lukken om een goed resultaat te halen, onder andere in Wales, Engeland en Isle of Man. Dit keer lukte dat wel met een waardevolle plaats bij de laatste 32 op de England Classic.
Het was de eerste keer dat we de overtocht naar Engeland via de kanaaltunnel deden
Presteren in de heimat van het darts is nu eenmaal lastiger dan op het vasteland, omdat het algehele niveau van de spelers gewoon hoger ligt. Daardoor is het moeilijker om de eerste rondes door te komen. Op vrijdag stond er een C-toernooi op het programma. Door wat vertraging op de Engelse wegen kwamen we wat later aan dan gehoopt, dus moesten we een beetje haasten. Desondanks begin ik goed aan het toernooi. De eerste rondes kom ik met solide spel goed door. Bij de laatste 64 tref ik de ervaren Engelsman Ritchie Edhouse. Door de lange reisdag zit ik er op dat moment al behoorlijk doorheen, dus de vrij kansloze uitschakeling komt niet heel hard aan. Edhouse zou later dit jaar nog de laatste 64 van het PDC WK halen, dus het was niet bepaald een schande om van hem te verliezen.
De tweede dag zou de belangrijkste worden, want dat was een A+-toernooi. De eerste twee rondes kom ik wederom goed door. Daarna wacht bij de laatste 128 de als tweede ingeschaalde Richard Veenstra. Eerder dit jaar versloeg ik hem in Luxemburg, maar dat is natuurlijk geen garantie op een goed resultaat. In de eerste leg mist hij twee pijlen op een dubbel en ik profiteer direct door 70 uit te gooien. In mijn leg neemt hij vervolgens een voorsprong, maar met een goed getimede 75 checkout red ik mezelf net op tijd uit de problemen. Daarna gaat zijn niveau omhoog en ik moet alle zeilen bijzetten om in zijn spoor te blijven. Dat lukt goed en beide scoren we zeer sterk in deze fase. Veenstra houdt zijn eigen leg en daarna is mijn leg weer zeer close. Met een 74-finish kom ik op één leg van de overwinning. In de vijfde leg heb ik geen kans om mijn landgenoot te breken en dus staat er veel druk op om het in mijn eigen leg af te maken. Hij zet weg op een dubbel om mij terug te kunnen breken, maar eerst krijg ik zelf nog een kans. De finishes in de zeventig blijken mij goed gezind, want vanaf 78 maak ik het af voor een 4-2 overwinning.
Eigenlijk komt nu pas de echte test; in het verleden kon ik zo’n goede wedstrijd vaak geen vervolg geven. Nu lukt dat wel. Mijn volgende opponent is een mij onbekende, maar goed spelende jonge Engelsman. Ik geef hem geen enkele kans om in de wedstrijd te komen en win met 4-0 voor een plek bij de laatste 32. Daar tref ik voor de tweede keer vandaag een Nederlander: Michael Busscher. Busscher speelt een zeer sterke wedstrijd en ik kom in de meeste legs net tekort. Bij 3-0 probeer ik me nog terug in de wedstrijd te vechten, maar door zijn sterke scores kom ik er in zijn leg niet doorheen. Een terechte 1-4 nederlaag is het gevolg, hoewel het niveau dichter bij elkaar zat dan die uitslag doet vermoeden.
Door het goede weer begin september besloten Jitse van der Wal en ik onze goede resultaten die avond te vieren door een duik in de Engelse zee te nemen. Hoewel het in het begin wat koud was, was het toch lekker verfrissend. Het zal de lezer opluchten dat er geen foto’s van zijn. De dag erna speelden we de koppels, maar daarin lukte het niet om veel indruk te maken. We speelden niet slecht, maar troffen in de tweede ronde een koppel dat beter voor de dag kwam en verdiend van ons won. Het mag de pret niet drukken, want het gevoel van het toernooi de dag ervoor overheerst.
Nadat ik eerder al niet al te voortvarend aan de eindfase van het seizoen begonnen was, leek die trend zich in Frankrijk voort te zetten. Mijn spel werd weliswaar steeds beter, maar de lotingen zaten ook dit weekend niet mee. De ommekeer kwam echter op zondag, toen ik op de Franch Classic voor het eerst in mijn loopbaan een kwartfinale haalde.
De wiskundige in mij kwam boven bij het zien van dit kunstwerk in De Panne
Er lijkt een beetje een patroon in te komen, want ook dit weekend begon niet goed. Niet alleen achter het dartbord in dit geval, maar al tijdens de rit. Bij het straatje keren in België schampte ik een stoeprand. Blijkbaar vindt men het daar normaal om stoepranden te vijlen, want mijn band (die voor de rest compleet in orde en totaal niet versleten was) klapte direct. Een half uur later en 80 euro lichter dan gepland, kwamen we alsnog aan in De Panne, vlakbij de Franse grens. In de koppels speelde ik met Jitse van der Wal en troffen we in de eerste ronde onze reisgenoot Brian Raman, die net als in Zwitserland met Dave Evans speelde. Het resultaat was helaas hetzelfdeze, namelijk een nipte 3-2 nederlaag.
Ik betwijfel of er überhaupt geloot wordt, want ook op zaterdag tref ik Brian Raman in de eerste ronde. Gezien de vorm van Brian de laatste maanden (hij won de Denmark Masters) zou dit een zeer moeilijke wedstrijd worden. Na 3 legs gaat het gelijk op. Ik sta beide keren na 15 pijlen op tops in zijn leg, maar dit bleek niet voldoende en check tussendoor 82 om mijn eigen te houden. In leg vier laat ik me afleiden door een gesprek iets verderop, met enkele mindere beurten als gevolg en daarna houdt Brian opnieuw zijn eigen leg. Daardoor verlies ik met 4-1 en zit ook dit toernooi er al op.
Ook op zondag zit de loting niet mee, want in de eerste ronde tref ik de geplaatste Simon Stainton (waar ik van verloor in Selsey). Met slechts 16 geplaatste spelers hoopte ik dit weekend wat makkelijker door te kunnen stoten naar de laatste 32, bij voorkeur zonder een geplaatste speler tegen te komen (die kans is immers 50-50), maar de laatste tijd zit die coin flip bepaald niet mee. Dus zat er maar een ding op: zo goed mogelijk spelen en die wedstrijd gewoon binnen slepen. Dat lukt uitstekend; ik straf zijn missers af geef scorend voldoende druk om steeds kansen af te dwingen. Op 2-1 plaats ik de beslissende versnelling om met 4-1 te winnen.
Het voordeel van zo’n vervelende loting in de eerste ronde, is dat de weg naar de laatste 16 daarna open ligt. Dat moest ik dan nog wel ‘even’ doen natuurlijk. Daar maakte ik het mezelf nog onnodig moeilijk. Eerst won ik vrij eenvoudig van een Fransman, waarna ik goed weg kwam met een 4-2 overwinning op een Belg, die wisselend speelde maar wel steeds bij bleef. Ik kwam er vervolgens weer steeds beter in en won daarna opnieuw makkelijk van een Fransman. Met een plek bij de laatste 16 was mijn toernooi sowieso geslaagd.
De kers op de taart moest nog komen. Ik zit er al een tijdje tegenaan te hikken; een plek in de kwartfinale. Dat lukt steeds maar (net) niet. Tegen ‘child prodigy’ Leighton Bennettzal dat wederom geen eenvoudige taak worden. In de eerste leg mis ik een paar pijlen, waardoor hij me direct kan breken en in de tweede leg staat hij een behoorlijk eind voor. Met Bennett op een dubbel sta ik nog op 158. Dit zou voor mij het moment van het weekend worden, want die 158 ging uit. Daarna zit ik ook meteen beter in de wedstrijd. De drie legs erna gaan met de darts mee (hoewel ik een kansje mis om 3-1 voor te komen). Op 3-2 geeft de jonge Engelsman me een mogelijkheid vanaf 57 en die laat ik niet onbenut. Met 4-2 pak ik de winst en een plek bij de laatste 8.
De kwartfinale speelde ik tegen de ervaren Belg John Desremeaux. Dit werd een matige wedstrijd en ondanks een vroege voorsprong trek ik de partij niet over de streep. Tot en met 3-3 gaan we gelijk op, maar waar hij scorend een tandje bij kan schakelen, laat ik het daar wat liggen. Uiteindelijk verlies ik met 5-3. Dat neemt niet weg dat ik met een goed gevoel op deze dag terug kan kijken en met vertrouwen de komende toernooien in kan gaan.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2019/11/De-Panne-2.jpg30244032Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2019-09-05 11:19:342019-11-05 11:37:45Eerste kwartfinale op French Classic
