Valse herstart

Na een aantal weken relatieve rust in deze bloedhete zomer, werd de BDO tour hervat in het laatste weekend van juni. Snel na elkaar stonden er double-headers op het programma in Luxemburg, Antwerpen en Malmö. Helaas is het me niet gelukt om deze serie toernooien tot een goed resultaat te komen. Dat was te wijten aan een vormdipje, lastige lotingen en soms gewoon botte pech. Alleen in Antwerpen ging ik met een paar punten naar huis.

Weinig succes in Luxemburg

In Luxemburg klonk het startsein voor de traditionele eindsprint van de ranking. Eind augustus is de cut-off voor de World Masters (die ik dit jaar wel ga halen, in tegenstelling tot vorig jaar) en een maand later voor het WK. Voor organisatoren is het natuurlijk interessant om hun toernooi in deze maanden te plannen, om zoveel mogelijk deelnemers te trekken die de punten goed kunnen gebruiken en daarom zijn augustus en september misschien wel de drukste maanden van het jaar.

Na een mislukt koppeltoernooi (tweede ronde) zat de loting op zaterdag niet mee. In de eerste ronde zou ik aantreden tegen Richard Veenstra, als eerste geplaatst. Het werd geen hoogstaande wedstrijd en we wisten beiden niet los te komen. Met de nodige moeite houd ik mezelf in het begin in de wedstrijd. Op 2-2 gooi ik net op tijd 180 om de ruimte te krijgen om mijn leg te houden en wanneer Veenstra de leg erna een paar foutjes maakt, kan ik de wedstrijd met 4-2 binnen halen. Zo’n overwinning is uiteraard mooi, maar weinig waard als je de wedstrijd erna niet weet te winnen. Dat is helaas wat er gebeurde. Jason Marriot speelt goed, ik nog steeds niet en met 0-4 verlies ik ruim. De dag erna gaat het nog niet veel beter. De eerste ronde kom ik makkelijk door, maar daarna verlies ik met 4-1 van Adam Mould. Mould speelt erg goed; de enige leg die ik kon winnen ging in 12 darts. Ik blijf wel steeds bij, maar hij maakt geen fouten. Zo wordt het een weekend om snel te vergeten.

Herstel in Antwerpen

Twee weken later reis ik af naar Antwerpen, op zoek naar sportieve revanche. Aan de vooravond van het toernooi kreeg ik een positief bericht; op de zaterdag zou ik geplaatst zijn. Dan hoop je de eerste paar rondes gemakkelijk door te komen, maar niets was minder waar. Ik werd gekoppeld aan de ervaren Dennis Smith (bekend om zijn unieke manier van gooien). Het werd een goede wedstrijd en scorend ben ik hem de baas. De dubbels werken echter niet mee, waardoor hij net zijn eigen legs kan houden. Wanneer ik bij een 2-1 achterstand één slechte score noteer, reageert hij met 180 en loopt uit. Ik breek nog terug naar 3-2 en sta in de zevende leg na 12 pijlen op 24. Drie volledige beurten, met de nodige pijlen op het ijzer, zijn onvoldoende voor mij om een zevende leg af te dwingen.

De volgende dag speel ik eigenlijk een stuk minder goed, maar weet ik wel vaker op de juiste momenten de finishes te raken. Ik ben nu niet geplaatst en zal in de tweede ronde, na een moeizame winst in de eerste ronde, langs Gino Vos moeten. Het was een goede partij, met de nodige ups en downs. Ik blijf scorend steeds de druk op hem houden en pak mijn kansen wanneer die zich aandienen. Op 3-3 steek ik hem voorbij door twee ton-plus scores. Op dubbel 8 win ik de partij. Nu geldt hetzelfde als twee weken eerder na de wedstrijd tegen Veenstra: om iets aan deze overwinning te hebben, zal ik de volgende partij ook moeten winnen. Ik speel tegen een Belg die prima kan gooien, maar waar ik normaal gesproken van moet winnen. Alle legs gaan gelijk op, maar in bijna elke leg gooi ik net een triple meer. Zodoende kan ik met 4-1 winnen om de laatste 32 te bereiken. Die wedstrijd zal ik terecht verliezen van Gary Stone (een dag eerder nog finalist) met 4-1. Ik moet het vandaag vooral van mijn vechtlust hebben, maar Stone haalt een niveau waar ik op dit moment niet heel veel tegenin te brengen heb.

Ongelukkig in Zweden

Wanneer ik een week later naar Malmö afreis voor het Open Zweden (waar vreemd genoeg een A- en een D-toernooi gespeeld wordt), heb ik de verwachting hier goede zaken te kunnen doen. Vooral op het A-toernooi is het met een goede loting mogelijk om relatief eenvoudig punten op te pikken. Helaas was het lot mij niet dermate gunstig gezind. Op vrijdagavond liepen de koppels (met Jeffrey de Graaf) nog wel lekker, met een onnodige uitschakeling bij de laatste 16. Op zaterdag trof ik bij de laatste 128 al Gary Robson (6). Ik begin beter, maar laat na om hem direct op achterstand te zetten. Hierdoor blijven we de hele wedstrijd aan elkaar gewaagd. Op 3-2 kan ik het verschil wederom niet maken en op 3-3 speel ik net niet goed genoeg om het hem echt lastig te maken. Zondag wist ik van tevoren dat het moeilijk zou worden om met punten naar huis te gaan, want een plek bij de laatste 16 is daarvoor noodzakelijk op een D-toernooi. In de eerste ronde loot ik Darryll Fitton. In een spannende wedstrijd halen we allebei zo nu en dan echt een hoog niveau. Met een 74-finish pak ik op 3-2 de break en meteen de wedstrijd. Daarna maak ik de fout iets te lang na te genieten en me niet optimaal voor te bereiden op de wedstrijd tegen Brian Lokken uit Denemarken. Hij speelt erg sterk en ik ben vooral gefrustreerd met mezelf bezig (een fout die ik de laatste tijd gelukkig zelden meer maak). Hij wint 4-0 en ik ben klaar voor het weekend.

Zo werd het begin van de laatste fase van het rankingseizoen niet wat ik ervan hoopte. In het begin kon ik dat vooral mijzelf verwijten, maar later werd mijn spel echt beter en had ik soms gewoon pech. Het volgende toernooi is het Open Frankrijk en daar zal ik goed spel aan resultaat willen koppelen.