Weinig loon naar werken tijdens CT 15-19 weekend

Begin augustus was het tijd om voor de derde keer dit jaar af te reizen naar Milton Keynes voor een weekend van Challenge Tour toernooien. Waar ik de eerste twee keren zo nu en dan goede resultaten wist te boeken, bleef het dit keer bij een succesje op de laatste speeldag.

Het eerste toernooi begon met een relatief makkelijke overwinning op Engelsman David Farmer. Daarna ging het echter mis tegen de jonge Jack Main. Hoewel ik op voorsprong kom, is de Engelsman met een goede eindsprint toch nipt te sterk. ’s Middags is het toernooi ook te snel voorbij. In een wedstrijd met de nodige gemist kansen, verlies ik met 5-2 van Ashley Coleman.

Ik heb dan nog drie kansen op een goed resultaat dit weekend. Mijn spel is niet slecht, maar het lukt me niet om wedstrijden over de streep te trekken dit weekend. Helaas zou dat ook op de tweede dag het geval zijn. Tegen Jim McEwan gooi ik 87 gemiddeld, maar lukt het me niet om voldoende druk te zetten om echte kansen op de overwinning te krijgen. Later op de dag volgt mijn enige echt slechte wedstrijd van het weekend. Tegen de Schot Nelson valt er werkelijk niets mijn kant op. Met een matig gemiddelde van 75 verlies ik deze wedstrijd onnodig met 5-2.

De laatste kans om toch nog wat van het weekend te maken pak ik gelukkig. Met een gemiddelde van dik in de 90 win ik met 5-0 van de Duitser Keine. Daarna volgt een 5-1 overwinning op de bekende speler Prakesh Jiwa. De statistieken van deze wedstrijd zijn behoorlijk matig, maar doen niet helemaal recht aan hoe close de eerste paar legs waren. De dag eindigt tegen een geweldige Stefan Bellmont, die twee 12-darters en een 13-darter noteert. Ik gooi niet eens slecht (ook al suggereert mijn gemiddelde iets anders), maar had veel pijlen op het ijzer van de triples.

Zo eindigt het weekend een beetje positief, maar al met al is het te weinig om echt van een succes te kunnen spreken. Over twee maanden is er een herkansing in Wigan.