Weekend in Praag te snel voorbij

November is traditiegetrouw een van de drukkere maanden op de kalender. Omdat het nieuwe seizoen net is begonnen, proberen veel spelers direct een goede positie op de ranking te bemachtigen. Er is dit jaar wel de nodige onzekerheid, door de voortdurende onrust binnen de BDO. Desondanks was het Open Tsjechië weer druk bezocht. Het toernooi heeft dit jaar een A-status gekregen, dat zal geholpen hebben. Hoewel dit in het verleden een van mijn betere toernooien was, wil het de laatste jaren niet meer zo lukken. Daar kwam deze editie geen verandering in.

Op vrijdagavond komen we (dit weekend ben ik op pad met Anoop en Silko) halverwege de middag aan. Op tijd om nog even wat te eten en snel in te gaan gooien voor het warm-up toernooi. Vlak voor aanvang van toernooi bereikt mij triest nieuws over een onverwacht sterfgeval in de familie en dat zou het weekend wel overschaduwen. Tijdens het spelen heb ik er niet echt last van (en er last van hebben tijdens het darten is maar een relatief probleem in zulke omstandigheden), maar het blijft wel steeds in mijn achterhoofd zitten. Over het toernooi zelf is weinig te zeggen. Ik speel redelijk en na een paar overwinningen verlies ik wat ongelukkig de sheet finale.

Eigenlijk is het toernooi te groot geworden voor zalen van het OREA Pyramid Hotel in Praag. Een prachtig hotel, maar 32 borden is inmiddels gewoon te weinig. De eerste rondes van het toernooi duren veel te lang. Op zaterdag heb ik een bye in de eerste ronde en omdat ik helemaal onderaan de sheet sta, speel ik pas halverwege de middag mijn eerste ronde. We hadden nog wel tijd om in de ochtend wat boodschappen te doen en op onze kamer hadden we een ingooibord gezet, want ingooien in de zaal is bijna niet meer mogelijk. Ik speel niet goed, maar kom de tweede ronde nog wel door. Een paar uur later is de derde ronde wel het eindstation. Tegen een Tsjech (of een Hongaar, zou ook kunnen) die de wedstrijd van zijn leven speelt, kom ik steeds net te kort. Het lukt me niet om het om te draaien en met 4-1 eindigt het voor mij. Anoop weet nog knap de laatste 32 te halen (na een overwinning op onze vriend Brian Raman), waar hij verliest van het Ierse wonderkind Keane Barry.

Omdat Silko thuis nog veel werk heeft liggen en Anoop überhaupt niet ingeschreven was voor het koppeltoernooi, besluiten we het hierbij te laten. Zondagochtend vroeg vertrekken we, een dag eerder dan gepland, al naar huis, in de hoop dat het volgende week in Bologna beter gaat.