Laatste loodjes voor korte zomerstop
Een halve week na het toernooi in Zwitserland reizen we alweer af naar Selsey in het zuiden van Engeland. De reis was onrustig. Eerst misten we bijna onze vlucht, dankzij het extreem trage inchecken van bagage bij EasyJet. Ik geloof niet dat ik de laatste jaren zo hard gerend heb en de eerste minuten in het vliegtuig was ik vooral bezig mijn longen eruit te hoesten.
Eenmaal in het vliegtuig hadden we vervolgens alsnog bijna een half uur vertraging. Op het vliegveld van Londen Gatwick was het vervolgens niet eenvoudig om een taxi te vinden die ons ruim een uur naar Selsey wilde rijden, maar via Uber lukte het gelukkig toch.
Dus na wat voelde als een wereldreis, werd die avond het England National Singles gespeeld. Zoals altijd in Engeland, is er geen sprake van een eenvoudige loting. In de eerste ronde speelde ik tegen een Welshman met een Portugese naam. Hij speelt uitstekend, maar dat doe ik ook. Op 2-1 plaats ik een beslissende break en daarna trek ik met 4-1 de wedstrijd binnen. In de tweede ronde tref ik Jason Lovett. Lovett heeft veel ervaring op de PDC Challenge en Pro Tour, dus dit zou ook een lastige pot worden. Ik speel ook nu weer zeer goed. Scorend is het zeer solide en kleine foutjes straf ik af. Opnieuw win ik met 4-1. De ronde erna speel ik tegen een mij onbekende Engelsman. Ik houd mijn niveau vast en hij komt er eigenlijk niet aan te pas: 4-0.
Zo sta ik een tikkeltje onverwacht bij de laatste 64. Helaas is het een B-toernooi, dus is dat nog onvoldoende voor punten. Daarvoor moet ik eerst af zien te rekenen met de als eerste geplaatste Richard Veenstra. Dat zou helaas mislukken. Ik kom nog wel met 1-0 voor, maar daarna gaat het zijn kant op. Hij scoort simpelweg te goed om mij kansen te gunnen om echt in de wedstrijd te komen. Jammer, maar het is niet anders.
Op zaterdag werd het England Open gehouden. Voor mijn gevoel ben ik de hele dag in de toernooizaal geweest en toch heb ik maar twee wedstrijden gespeeld. Een schema van 1024 man spelen zonder wedstrijdbriefjes werkt nu eenmaal niet, maar dat hebben ze in Engeland nog steeds niet door. Met zeven spelers aan een bord ingooien is geen uitzondering. Ik ben voorbereid en sta al vroeg in de zaal in te gooien. Ik ben wat nerveus tijdens de eerste ronde, maar met het nodige kunst- en vliegwerk win ik met 4-3. Daarna is het werkelijk uren wachten tot mijn volgende partij, tegen de als 31e geplaatste Simon Stainton. De 4-0 nederlaag doet niet helemaal recht aan de verhoudingen. In de eerste drie legs krijg ik steeds twee pijlen op tops om de leg te pakken. Ze vallen allemaal net aan de verkeerde kant van het ijzer en dus volgt er een zure nederlaag.
Nu is het tijd voor een klein beetje rust. De komende weken staat er niets op het programma. Eind juli begint de eindsprint richting de Lakeside cut-off met het Open Luxemburg. Ik zal in de tussentijd het nodige werk moeten verzetten om de vorm van deze lente terug te halen.
