Tijdens de lange en dartsloze lockdown, liepen al mijn bestaande sponsorcontracten af. Nu het internationale darten weer aanvangt, ben ik blij om mee te kunnen delen dat Tandprothetische Praktijk Kamstra de steun aan mij voort wil zetten. TPP Kamstra was iets meer dan enkele jaren geleden mijn eerste sponsor en is nu dus de eerste sponsor die mij het vertrouwen opnieuw geeft.
Ook op mijn nieuwe shirt is er plaats voor TPP Kamstra
Mede dankzij de steun van mijn sponsors (waaronder dus TPP Kamstra), ben ik in staat om de komende maanden een gooi te doen naar een plek op Lakeside 2022. Ik ben erg blij dat ik wederom op hun steun kan rekenen. Het is geen goedkope onderneming en daarom ben ik ook nog altijd op zoek naar nieuwe partners. Mijn resultaten worden steeds beter en zodoende klim ik steeds verder op de WDF wereldranglijst. Aan vertrouwen in ieder geval geen gebrek: “we gaan door tot je nummer 1 staat!”
Nadat het weekend in Denemarken toch wat in mineur geëindigd was, moest ik de draad weer oppakken met twee belangrijke weekenden op rij. Eerst in Bridlington voor het British Open, een week later stond in Prestatyn het Welsh Open op het programma. De week begon slecht, maar werd langzaam steeds beter.
Door de jaren heen heb ik altijd met het vliegtuig of de kanaaltunnel naar het Verenigd Koninkrijk gereisd. Dit was de eerste keer dat ik, samen met de koppelwinnaars van Denemarken, Moreno Blom en Brian Raman, per boot ging. Na een korte rit van de boot naar onze camping pod (ja, echt waar) in de omgeving van Bridlington, bereidden we ons voor op het koppeltoernooi van vrijdagavond. Ik speelde met de Belg Andy Baetens (die me onlangs in Catalonië nog alle hoeken van het bord had laten zien). In potentie zouden we dus een goed resultaat neer kunnen zetten. Helaas kwam hier in de praktijk niets van terecht. In een wedstrijd die slechts tot twee gewonnen legs gaat, beginnen we dramatisch. De tweede leg is wel goed, maar daarna beginnen we handen vol dubbels te missen. Een nederlaag en vroege uitschakeling is het gevolg.
Het eten in Bridlington was uitstekend
Op zaterdag gaat het niet veel beter. De eerste ronde kom ik nog redelijk eenvoudig door, maar daarna is het snel klaar. Ik speel wederom niet goed en verlies zodra ik een beetje serieus tegenstand krijg. Op zondag gaat het een klein beetje beter. De eerste twee rondes kom ik nu door, waar ik met name die tweede partij al iets beter spel laat zien. In de ronde erna verlies ik, ditmaal wel in een goede wedstrijd, met 4-2 van Connor Scutt. Ik had nog nooit van deze Engelsman gehoord, maar hij speelde uitstekend. Ik mis helaas een kans om 3-2 voor te komen en moet dat duur bekopen. Scutt zou uiteindelijk de finale halen, zich plaatsen voor Lakeside en een paar maanden later zelfs een PDC Tour Card bemachtigen. Voor mij rest, net als in Denemarken, een handje vol punten voor het bereiken van de laatste 64. Het stemt me heel licht tevreden.
Daarna volgde een wondere week, waarin ik vanuit de kantine van onze camping probeerde te werken. Moreno en Brian vermaakten zich door elkaar en vooral ook mij te vervelen. Hoewel we veel gelachen hebben, waren we blij dat we onze kleine pod konden verlaten en op donderdag op weg konden naar Wales. Het vakantiepark Pontins, waar het Welsh Open gehouden wordt, lijkt nog het meeste op een vervallen legerterrein. Dan ben ik nog vriendelijk, want onder veel darters heeft dit complex naardere bijnamen.
Op donderdagavond stond er een warm-up toernooi op de planning. Daar kondigde mijn terugkerende vorm zich al aan. Ik kwam een aantal ronden goed door en mijn spel werd steeds beter. Aan het einde van de avond was de koek op en verloor ik wat ongelukkig. Het nam het goede gevoel gelukkig niet weg.
Op vrijdag begon ik wat wisselvallig aan het eerste rankingtoernooi. Ik had het geluk dat de loting best goed was, dus ik kon goed in mijn spel komen. Ik moest wel bij de les blijven, want fouten werden wel afgestraft. Zonder noemenswaardige problemen bereikte ik de laatste 64, waarna ik met een sterke wedstrijd doordrong tot de laatste 32.
Met een beetje creativiteit kom je een heel eind
Ik trof de Engelsman Kyle Richardson, een uitstekende speler, met name scorend. Ik heb dan ook moeite om hem bij te houden, maar aan het einde van de legs maak ik veel goed. Hij heeft de nodige kansen gehad om mij te breken, als we op 2-2 komen. Nadat hij opnieuw een kansje onbenut laat, check ik 68 om zelf een break te plaatsen. In de leg erna weet ik die helaas niet te verzilveren. Ik mis vanaf 112 en daarna nog een volle beurt om de wedstrijd in het slot te gooien. De Engelsman straft dit nu wel af en wint daarna ook zijn eigen leg. Ik eindig de dag daardoor toch enigszins in mineur.
’s Avonds was er nog een koppeltoernooi. Ik speelde met een locale Welshman die ik tegengekomen was. Hij speelde redelijk en ik was zelf ook niet geweldig. De eerste paar ronden kwamen we nog door, maar zodra er serieuze tegenstand kwam, verloren we. Het mocht de pret niet drukken.
De laatste dag werd het hoogst gerankte (gold) toernooi gespeeld. Ook deze dag begon goed. In de derde ronde heb ik nog wat moeite om de beslissende break binnen te halen, maar al met al verloopt het vrij soepel. Bij de laatste 64 speel ik een van mijn beste wedstrijden van de week, met een gemiddelde van boven de 90.
Bij de laatste 32 zou het eindigen, tegen de ervaren Engelsman James Richardson (geen familie van Kyle). In de eerste leg mis ik een pijl vanaf 170 om te breken en dat heeft me de rest van de wedstrijd parten gespeeld. Bij een 2-0 achterstand lijk ik nog even terug in de wedstrijd te kunnen komen, maar Richardson is in deze wedstrijd simpelweg een maatje te groot. Geen schande. De punten die ik dit weekend gepakt heb komen zeer goed van pas en ik heb inmiddels bijna al mijn boxen gevuld. Hier en daar een upgrade zou echter wel fijn zijn, maar vooralsnog sta ik er uitstekend voor om mijn debuut op Lakeside te gaan maken.
Na een paar weken van relatieve rust, ging de WDF ranking verder met twee open toernooien in Denemarken. Tijdens het koppeltoernooi op vrijdagavond werden Sergio Krassen en ik samen tweede. Een succes dat helaas niet echt vervolg kreeg in de dagen erna.
Het niveau in de finale was prima
Na een lange dag reizen en de nodige vertraging bij het binnenkomen van het gehuurde huisje (de sleutel was niet aanwezig), vertrokken Brian Raman (die koppelde met de eerder aangekomen Moreno Blom), Sergio en ik naar de speellocatie. Sergio en ik hadden geen al te hoge verwachtingen, maar we gingen proberen om zo ver mogelijk te komen. De eerste ronde doorkomen zou al een hele opgave worden, tegen Andreas Harrysson. Met name Sergio begint sterk aan de wedstrijd en mede daardoor blijven we goed bij. Een goed getimede 134 score (vanaf 166) zorgt ervoor dat we direct kunnen breken. Deze eerste klap blijkt een daalder waard, want dit initiatief geven we niet meer uit handen en we winnen met 3-0.
In de rondes erna hebben we aanmerkelijk minder problemen. Deze komen we zonder noemenswaardige problemen door, al zit daar wel een bijzonder matige partij tussen bij de laatste 32 (waar volgens Sergio niet meer over gesproken dient te worden). Onze wedstrijd bij de laatste 16 werd op het hoofdpodium gespeeld. Wij treffen daarin onder andere de sterke Duitser Lukas Wenig. We komen deze wedstrijd voor het eerst op achterstand, maar met het nodige kunst- en vliegwerk trekken we de stand weer gelijk. In de derde leg raak ik de bull voor een 81 finish en een break. Die geven we niet meer uit handen, waardoor we ons mogen melden in de kwartfinale.
Daarin spelen we tegen de Nederlander Erik van Manen, die een koppel vormt met de Engelsman John Scott. Scott zat me een paar jaar geleden al eens pijnlijk dwars in Denemarken, maar dat gebeurde ditmaal niet. Deze wedstrijd is het Sergio die ijzersterk finisht, met een heerlijke 96 met onze tegenstanders op een dubbel. Middels een 3-0 overwinning plaatsen we ons voor de halve finale. Ook deze verloopt voorspoedig. Ik raak opnieuw de bull, ditmaal voor een 119 finish, wat een opmaat werd voor opnieuw een 3-0 zege.
Verlies in de koppelfinale mocht de pret niet drukken
In de finale treffen we onze Belgische reisgenoot Brian en Moreno. Het werd een heerlijke wedstrijd. We hadden even nodig om goed in de wedstrijd te komen, maar vanaf de tweede leg vallen de triples gemakkelijk. Het lage gemiddelde van de derde leg vertekent enigszins, omdat Brian en Moreno snel wegliepen en toen wij de leg al aan de wetenschap gedoneerd hadden, toen zij de nodige dubbels gingen missen. De vierde leg halen we in 13 pijlen binnen en vervolgens gaan de twee daaropvolgende legs ook weer met de darts mee. De zevende leg zou beslissend worden. Hierin doen we eigenlijk alles goed, maar hebben we de pech dat we hem niet mochten beginnen. Na tweemaal 140 en een keer 100, staan we na 9 pijlen op 121. Brian laat 24 staan, door vanaf 204 een maximale score te gooien. Op 121 begin ik met een triple, maar neem ik te veel risico door een triple 11 te willen raken. Het resultaat is een pijl in de 14 en er rest mij niets anders dan Sergio op dubbel 16 te zetten en te hopen dat hij nog een kans krijgt. Dat is niet het geval en we moeten tevreden zijn met een tweede plaats.
Op zaterdag heb ik een lastige loting voor het bereiken van de laatste 64. De eerste ronde kom ik nog gemakkelijk door, maar bij de laatste 128 tref ik de ervaren Engelsman Tony Martin. Martin breekt mij meteen in de eerste leg, maar ik recht mijn rug en met twee goede legs maak ik de achterstand weer ongedaan. Martin reageert door zijn eigen leg in 11 pijlen te houden, waarna ook ik de door mijzelf begonnen leg binnen sleep. In de zesde leg krijgt de Engelsman een kans om een decider af te dwingen, maar zijn poging vanaf 64 is niet succesvol. Ik profiteer door 105 uit te gooien en boek hiermee een fraaie overwinning.
Daarna is het helaas snel voorbij. Ik had nog nooit van de Schot Shaun McDonald gehoord, maar dat zou niet lang zo blijven. McDonald verslaat me met 4-0 in legs van 15, 16, 15 en 13 darts. De Schot strandt uiteindelijk in de kwartfinales.
Ook de zondag duurt helaas niet al te lang. In mijn eerste wedstrijd heb ik al moeite om mijn niveau te halen. Ik win wel met 4-1, maar daar is ook alles wel mee gezegd. In de ronde erna speel ik tegen een mij onbekende Deen, maar die blijkt uitstekend te kunnen gooien. Ik moet alle zeilen bijzetten om in de buurt te kunnen blijven en dat gaat niet heel lang goed. Mijn eerste eigen leg hou ik nog in 15 pijlen, maar de tweede keer lukt dat niet. Nadat ik na 12 darts op 32 sta, krijg ik die niet weggepoetst. Mijn opponent gooit hierop 144 uit, wat het breekpunt in de wedstrijd was. Ik verlies met 4-1, alhoewel het verschil dus maar een break was.
Met het resultaat op zaterdag heb ik een handvol punten gesprokkeld op weg naar Lakeside, maar al met al overheerst toch wel de teleurstelling dat ik mijn niveau van de koppels niet door kon trekken. Binnenkort een nieuwe kans in het Verenigd Koninkrijk.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2022/01/Denmark-Open-2021-2-scaled.jpg25601920Redactiehttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRedactie2021-10-05 10:41:072022-01-28 10:52:05Koppelfinale in Denemarken
Het beloofden drukke maanden te gaan worden; een week na Catalonië stonden het England Open en England Classic in Selsey alweer op het programma. Een onverdeeld succes werd het echter niet. Het lukt me alleen om een paar punten te schrapen op het England Open, wat uiteindelijk gewonnen werd door mijn vriend en reisgenoot Brian Raman.
Winnaar van het England Open: Brian Raman
De England Classic werd al op vrijdagavond afgewerkt. We hadden daarom de nodige haast om de kanaaltunnel door te komen en Selsey te bereiken. Nadat de vriendelijke doch lang van stof zijnde dame van onze B&B ons met rust liet, waren we op tijd op de speellocatie voor een fatsoenlijke voorbereiding. Ik speelde tegen de van de Faeröer Eilanden afkomstige John Imrie. Dit blijkt een uitstekende speler en de wedstrijd gaat zeer gelijk op. Ik mis twee darts om te breken en met 2-0 voor te komen en dat bleek achteraf cruciaal. Er moet een beslissende zevende leg aan te pas komen. Ik mis hierin een dart vanaf 76 en Imrie laat de kans om te winnen niet voorbij gaan.
Op naar de zaterdag dan. Ik begin goed aan de dag en haal zonder noemenswaardige problemen de laatste 128. Daar wacht een Engelsman die in zijn vorige ronde veel indruk op me gemaakt had. In de eerste paar legs overklast hij me. Het lukt hem alleen steeds net niet om me te breken. Dubbel 19 blijkt mijn beste vriend in deze fase; ik weet het vakje twee maal te raken. Daarna kom ik er beter in en slaag ik er zelfs in hem te breken met een 124 finish. De Engelsman slaat terug met een ijzersterke leg. De zevende en laatste leg is zenuwachtig van beide kanten. Nadat ik blunder vanaf 52 door geen pijl op een dubbel te krijgen, ga ik ervan uit dat de wedstrijd verloren is. Tot mijn grote verbazing mist hij en win ik de wedstrijd alsnog.
De ronde erna tref ik opnieuw een mij onbekende Engelsman. Scorend zijn we gelijkwaardig aan elkaar, maar de jongeman laat helemaal niets voor mij liggen. Elke leg kom ik net iets te kort en zo sta ik elke keer op een dubbel te wachten, terwijl hij uitgooit. Dan staat er aan het einde van de wedstrijd 4-0 op het bord, maar dat was niet helemaal een correcte afspiegeling van het krachtsverschil.
Tijdens het lange wachten op zondag, had ik wat tijd over om nieuwe vrienden te maken
’s Avonds stond nog het mixed fours toernooi op het programma met Anca Zijlstra, Nick Crouwel en John Scott. We speelden redelijk en hebben ontzettend veel lol met elkaar gehad (ook wat waard). Uiteindelijk strandde het schip in de kwartfinale, maar dat was slechts bijzaak. De dag erna speelde ik nog het koppeltoernooi met Brian Raman. Brian wist al dat hij later op de dag nog de podiumwedstrijden van de singletoernooien moest spelen, dus golden de koppels vooral als voorbereiding. Ik speelde zeer matig en we verloren in de derde ronde.
Brian zou later die avond tweede worden op de England Classic en het England Open won hij zelfs. Hiermee verzekerde hij zich direct van een plek op Lakeside en en passant nam hij de eerste plaats op de WDF-ranking over. Zelf pak ik 9 punten en daarmee blijf ik virtueel in de race voor kwalificatie. Toch is er nog een hoop werk aan de winkel om het daadwerkelijk te halen.
Overigens was het nog spannend op thuis te komen. In mijn planning had ik geen rekening gehouden met een lange zondag en eigenlijk waren we te laat om onze trein terug te halen. Gelukkig konden we zonder problemen omboeken naar een trein die (letterlijk) midden in de nacht ging. We zijn veilig thuis gekomen.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2021/12/England-Open-2021-2-scaled.jpg19202560Redactiehttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRedactie2021-09-14 15:49:592021-12-02 16:04:19Klein succes in Selsey
Aanvankelijk stond het weekend in Calella begin september niet op mijn planning. De twee toernooien in categorie Bronze stonden niet in verhouding tot de status van het Dutch Open (Platinum), dat in hetzelfde weekend gepland stond. Toen dat laatste toernooi alsnog werd afgelast, besloot ik dan toch maar naar Spanje af te reizen, om mijn campagne richting Lakeside 2022 af te trappen. Het zou een prima begin worden.
Opluchting en blijdschap na een zwaarbevochten overwinning
Nu had ik vrijdag nog de nodige privé-afspraken staan, die niet verzet konden worden. Hierdoor kon ik pas in de avond naar Barcelona vliegen, om van daaruit door te reizen. Een korte nacht en brakke ochtend waren het gevolg. Daar heb ik tijdens mijn eerste paar wedstrijden weinig last van. Tot aan de bordfinale kom ik mijn wedstrijden gemakkelijk door.
Quique bleek prima te kunnen darten
Bij de laatste 32 lag dat anders. Ik tref een Spanjaard genaamd Quique. Dit bleek een uitstekende speler, getuige ook het feit dat hij in de derde leg mocht aanleggen voor een 9-darter.
Ik speel zelf ook erg sterk en in de beslissende zevende leg trek ik aan het langste eind. Daarna is de koek echt op. Het late reizen, het hete weer en het gebrek aan eten (ik kreeg geen hap meer weg), zorgde ervoor dat ik tegen de Nederlander Erik van Rijswijk geen vuist kan maken. Ik ben na deze wedstrijd dan ook zo snel mogelijk wat rust gaan pakken, om klaar te zijn voor de volgende dag.
De zondag verloopt eigenlijk een beetje hetzelfde als de zaterdag; de eerste rondes worden eenvoudig gewonnen en ditmaal krijg ik het pas bij de laatste 16 echt lastig. Tegen de Nederlander Ricardo Ham kom ik in de eerste paar legs goed weg en neem ik een 3-0 voorsprong. Hij komt echter terug en op 3-3 lijkt het de verkeerde kant op te vallen. Met een laatste inspanning weet ik 158 terug te brengen tot 24, waarna Ham een pijl op de bullseye mist. 24 gaat uit en zo plaats ik me voor de kwartfinale.
Daarin speel ik tegen de winnaar van de dag ervoor en de als vierde geplaatste (ik ben zelf als vijfde ingeschaald) Andy Baetens. De Belg speelde werkelijk fantastisch en daar was dan ook niets tegenin te brengen. Hoewel ik zelf ook weinig verkeerd doe (ik mis in mijn eigen legs beide keren een pijl voor een 15 darter), ga ik er met 4-0 vanaf. Baetens zou ook vandaag het toernooi uiteindelijk winnen.
Het weekend levert me uiteindelijk 17 punten op voor de ranking, waarmee ik virtueel op een Lakeside-plek terechtkom. Om dat vast te houden, zijn er nog wel wat meer goede resultaten nodig, met name op de Gold-toernooien. Op naar Selsey!
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2021/11/IMG-20210904-WA0009.jpg16001200Redactiehttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRedactie2021-09-07 16:04:152021-11-23 16:19:34Darts in de Spaanse zon
Nu in Nederland en de landen om ons heen steeds meer restricties verdwijnen, is het moment aanstaande dat het (internationale) darten weer opgepakt wordt. Het is een periode waar ik maanden naar uitgekeken heb. Ik ga nu vol goede moed aan de gang met de voorbereidingen op de herstart. Het belangrijkste aandachtspunt: de wedergeboorte van Lakeside.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2020/03/IMG-20191025-WA0030.jpg7781600Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2021-06-10 12:48:042021-08-16 15:05:37We gaan weer beginnen!
Na wat een eindeloze pauze leek, werd eindelijk de Challenge Tour afgemaakt. Waar dit van origine een vangnet was voor spelers die geen tourkaart behaalden op de PDC Q School, begint het steeds meer een volwaardig circuit te worden. Zeker nu binnen de WDF alles vooralsnog afgelast is, is de Challenge Tour de enige manier om internationaal actief te blijven. Dus waar ik begin dit jaar nog met frisse tegenzin aan de eerste vier evenementen deelnam, keek ik nu uit naar de hervatting.
Het evenement werd gespeeld vlakbij het stadion van de plaatselijke voetbalclub
Maar liefst zes toernooien zouden er gespeeld worden in Barnsley. Oorspronkelijk zouden er vier toernooien per weekend gehouden worden, maar om het totaal aantal toernooien deze cyclus op tien te brengen, werden er twee extra ingepland. Met ruim 200 (zeer sterke) deelnemers zou het een hele krachttoer worden om me erdoorheen te werken. Uiteindelijk lukte het me twee keer om in het prijzengeld terecht te komen, sneuvelde ik drie keer in de eerste ronde en kwam ik een keer net te kort, ondanks een van de hoogste toernooigemiddelden.
Op vrijdagochtend zat de loting een beetje mee. In de eerste twee ronden trof ik spelers die óf hun dag niet hadden, óf het niveau gewoon niet aan konden. In een goede en een iets mindere wedstrijd zet ik twee keer 5-0 op het scorebord. Hoewel het slechts 50 pond is, ben ik hiermee toch verzekerd van een plek op de ranking, wat vorige keer niet gelukt was. Daar zou het voor nu bij blijven. In mijn derde ronde speel ik redelijk, maar niet goed genoeg om echt potten te kunnen breken. De 5-1 nederlaag is terecht, maar wel geflatteerd.
Diezelfde conclusie viel te trekken na de twee volgende toernooien. Beide keren ging ik er behoorlijk hard vanaf (5-1 en 5-0), maar toch zat ik qua niveau dicht in de buurt van mijn tegenstanders. Op zaterdagochtend tegen Justin Hood (kwartfinalist eerder dit jaar op het BDO WK), sta ik alle legs onder de 100 op het moment dat hij uit gaat. Toch kom ik elke leg dus 1 of 2 pijlen te kort. Het biedt wel aanknopingspunten voor de rest van het weekend.
Die avond zou ik het mijn beste spel van het weekend laten zien. In de eerste ronde win ik met 5-0, met onder meer een 15, 14 en 12 darter, een 121 checkout voor de wedstrijd en een gemiddelde van 95,1. De volgende wedstrijd begon ik matig en gooit mijn tegenstander meteen een 14-darter. Hierna houd ik mijn eigen legs in 14, 15 en 14 darts, maar kan ik tussendoor steeds net niet breken. Op 3-3 lukt dat me eindelijk wel en dus ben ik 1 leg verwijderd van de overwinning. De twee legs erna ben ik net niet in 15 pijlen uit en moet ik toezien hoe dat beide keren net te kort is. Met een gemiddelde van 92,4 verlies ik deze wedstrijd alsnog. De volgende dag blijkt zelfs dat ik dit toernooi op plek 3 van hoogste toernooigemiddelden ben gekomen. Het vervelende is dat het me welgeteld 0 pond opleverde (maar wel een goed gevoel).
Deze derde plaats levert me behalve een goed gevoel helaas niets op
Op zondagochtend was het precies andersom. Ik speelde een stuk minder goed, maar kwam wel mijn wedstrijden door. Eerst kom ik na een 2-0 voorsprong totaal onnodig met 4-2 achter. Daarna stel ik orde op zaken en gooi ik op 4-4 een keurige 15-darter. Ook de wedstrijd erna maak ik het mezelf veel te moeilijk. Na een vroege voorsprong lever ik weer een aantal legs op rij in en sta ik met 4-2 achter. Ik kom wederom terug en op 4-4 red ik me uit de problemen met een 92-finish via single 20 en twee keer dubbel 18.
De wedstrijd erna ga ik wel beter spelen, maar gemiste dubbels breken me nu op. Ik kom met 2-0 voor, maar kan het goede niveau niet meer vasthouden. Op 3-4 krijg ik toch nog een kans om er opnieuw een beslissende leg uit te slepen, maar dit keer mislukt dat. Toch pak ik met een plek bij de laatste 64 weer 50 pond voor de ranking mee.
Daarna is het eigenlijk wel op voor het weekend en speel ik voor mijn gevoel mijn enige echte slechte partij van het weekend. Tegen de Braziliaan Portela kom ik (onverdiend) op voorsprong. Daarna ga ik zowaar beter spelen, maar verzuim ik mijn kansen te pakken. Met 3-5 is ook dit laatste toernooi ten einde. Ik eindig de ranking op een teleurstellende plek 143.
Dat laatste neemt niet weg dat ik dit weekend voor mijn gevoel wel echt stappen vooruit heb gezet. Voor het eerst voelde ik dat ik mij kon meten met deze spelers. Dit was mijn eerste echte (voor zover je van een echt seizoen kon spreken) jaar bij de PDC en dat is natuurlijk wel waar ik in de toekomst terecht wil komen. In januari zal ik mijn wederom op Q School melden en daarna is het van vele factoren afhankelijk hoe de rest van het komende jaar eruit gaat zien. Het is behoorlijk vervelend dat ik geen controle heb over een aantal van die factoren: hoe gaat het verder met de WDF en corona? Dat zijn echter zorgen voor later. Eerst dit weekend maar eens laten bezinken en daarna terug naar het trainingsbord!
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2020/10/Challenge-Tour-2020-Barnsley-e1602846130585.jpg40323024Redactiehttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRedactie2020-10-16 13:07:302020-10-16 13:07:32Eerherstel op de Challenge Tour
Al het recente gedoe binnen de BDO laat ook de organisatie van de Dutch Open niet onberoerd. Na de mededeling vanuit het Verenigd Koninkrijk dat men bij de BDO afdrachten wilde ontvangen per deelnemer aan een toernooi om mee te mogen tellen voor de ranking, besloot de Dutch Open (het grootste ‘slachtoffer’ van deze regeling) de BDO ranking dan maar de rug toe te keren en alleen nog WDF punten te vergeven. Begrijpelijk, maar het kwam me wel slecht uit, want voor het eerst wist ik de finaledag te halen.
Mijn vriend en opponent Brian Raman haalde uiteindelijk de finale
Daar zag het aan het begin van de dag niet naar uit. Ik opende tegen een goed spelende Lars Fransen; een geduchte tegenstander waartegen ik normaal gesproken licht de overhand zou moeten hebben. Dat was nu ook zo, maar nadat ik in de eerste leg een kansje miste, sloeg hij meteen toe met een 100-finish. Toen hij vervolgens ook zijn eigen leg hield, stond ik direct met de rug tegen de muur. Ik bleef goed spelen en won hierna mijn eigen leg. De vierde leg was spannend en met mij op 72 mist Fransen twee wedstrijdpijlen. Ik begin met een triple 5, maar weet via single 17 en tops toch een beslissende leg af te dwingen. Die mag ik zelf beginnen en daarin kom ik niet meer in de problemen. De opluchting is groot na deze ontsnapping.
Na de nodige uren wachten, zoals gebruikelijk is in de vroege rondes op dit toernooi, wacht mijn volgende tegenstander. Mijn wedstrijd tegen Wouter Kalk verloopt eigenlijk hetzelfde als mijn eerste wedstrijd vandaag, maar dan met een belangrijk verschil: ik win dit keer wel de eerste legs. Checks van 60 en 56 vallen nu wel meteen en daarna kom ik niet meer in de problemen; 3-0.
Ik kom steeds beter in mijn spel wanneer ik Daniel Papke tref. De eerste legs gaan nog gelijk op, maar scorend ben ik al dominanter. Wanneer ik in de derde leg 144 uitgooi, komt hij die klap niet meer te boven. De sheetfinale tegen Marcel Möller zou nooit echt spannend worden. Scorend ben ik de betere en op de dubbels ben ik constant genoeg om met 3-0 te winnen. Datzelfde geldt voor de wedstrijd bij de laatste 128 tegen Kilian van Ramshorst. Ik had al gezien dat hij zijn voorgaande wedstrijden met het nodige geluk met 3-2 had gewonnen en zijn tank was overduidelijk leeg. In twee eerdere pogingen was het me steeds net niet gelukt om de finaledag te halen, maar dit keer eindigde het dus een beetje met een anticlimax. Dat vond ik geen enkel probleem natuurlijk, want met 3-0 gaat deze wedstrijd mijn kant op.
Daarna was het zaak om even na te genieten en goed te eten, alvorens op tijd mijn luchtbedje op de kamer van Anoop op te zoeken. De volgende dag zou ik weer vroeg op moeten voor mijn wedstrijd tegen de Belgische topspeler Geert de Vos. Het is altijd lastig om twee dagen achter elkaar goed te zijn, dus wilde ik me goed voorbereiden.
Als op zondag de wedstrijd begint, voel ik dat ik er klaar voor ben. Of dat genoeg gaat zijn om te winnen weet ik niet, maar ik zal in ieder geval proberen zelf op mijn best te spelen. Het zou een heerlijke partij worden. Ik win de strijd om de bull en wil meteen het initiatief nemen. De Vos blijft in de buurt, maar ik kan mijn eigen leg houden. Hierna gooit de Belg een gewelidge leg, waar ik weinig tegen in te brengen heb. Dit was het verhaal van de wedstrijd, want de legs erna verlopen op dezelfde manier. We houden onze eigen legs, maar ik moet daar aanmerkelijk meer moeite voor doen (een keer een 118 finish met hem op een dubbel) dan hij. Toch blijven echt grote kansen ook voor Geert uit. Wanneer ik 3-2 voor kom, weet ik eindelijk een keer echt druk op zijn leg te zetten, maar hij gooit snel genoeg uit om mij geen kans te geven. Een zevende leg zou beslissing moeten brengen. Ik scoor goed, maar de Belg doet dat nog beter. Ik sta na 12 pijlen op dubbel 19, maar moet toch afwachten of ik daarvoor terug mag komen. De Vos mist echter de bullseye voor een 12-darten en ik gooi direct uit om de wedstrijd in het slot te gooien.
Ik zit in een Belgisch deel van het schema, want ook Andy Baetens en Brian Raman zitten in dit hoekje van de loting. Mijn volgende tegenstander zou mijn vriend en reisgenoot Brian worden. Ook dit werd een goede wedstrijd, maar met veel meer ups en downs. Brian begint niet op zijn best, maar het lukt me niet om daar optimaal van te profiteren. Net als in de vorige wedstrijd, lukt het me ook nu om 118 uit te gooien. Op 2-2 vindt het belangrijkste moment van de wedstrijd plaats. Op Brians leg neem ik het initiatief. Vanaf 108 zet ik weg op 48 en hij zet met een laatste inspanning met een 140 score weg op 100. Ik mis twee pijlen vanaf 48 op dubbel 16 en Brian checkt 100. De leg erna blijf ik achter en wanneer Brian ook nog eens 160 uitgooit, zit mijn toernooi erop.
Brian zou later op de dag de finale spelen, na een mooie overwinning op Paul Hogan. Hij verloor van de Schot Ross Montgomery.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2020/07/Dutch-Open-2020-Raman-vs-Hogan.jpg200200Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2020-02-04 22:28:142020-07-31 22:52:50Finaledag op Dutch Open
Goed, technisch gezien waren het niet helemaal mijn eerste wedstrijden op de PDC Tour. Ik had in 2010 al eens twee Player’s Championships gespeeld en later nog een aantal keren meegedaan aan WK en Euro Tour qualifiers. Toch was dit voor mijn gevoel de eerste keer dat ik een serieuze poging ging wagen om toe te treden tot de elite van de sport. De mannen (en sinds kort enkele dames) die week in, week uit de wereld over reizen om hun positie op de Order of Merit velig te stellen. Eind januari deed ik mee aan Q School. De week erna volgden de eerste Challenge Tours. Hoewel ik al niet op al te veel succes rekende, viel het behoorlijk tegen.
Bij het stadion van Wigan Athletic. Niet mijn beste foto
Ik zoek al jaren naar het juiste moment om de overstap te wagen. Tot vrij recent was het nooit een echte optie, omdat de BDO toen nog schorsingen uitdeelde aan Q School-deelnemers. Als je daar dan niet doorheen kwam, bleef alleen de Challenge Tour (CT) over en dat was gewoon te weinig. Daarnaast, als je bij de BDO al meerommelt in de marge, wat heeft het dan voor zin om het een niveau hoger te proberen?
Nu heb ik mezelf de laatste jaren behoorlijk verbeterd en zie ik spelers die ik kan verslaan tourkaarten (die op het spel staan tijdens de Q School en nodig zijn om deel te mogen nemen aan de meeste PDC evenementen) winnen. Dus ook al zou het een heel kleine zijn, er was een kans aanwezig dat ik het zou halen. Misschien, als alles meezat, of als ik vier dagen lang stabiel kon presteren.
Het moeilijkste bij het plannen van mijn agenda de laatste jaren is het balanceren van gezin, werk, financiën en darten. Er moet voldoende geld zijn om het huishouden draaiende te houden en ik wil ook mijn kinderen zien opgroeien. Ik zal jullie de details besparen, maar eigenlijk kwam het hierop neer: ik kon beter nog twee jaar wachten, tot beide kinderen op school zitten. Als ik nu een tourkaart had gewonnen, had ik (veel) minder moeten gaan werken en dat had ik me eigenlijk nog niet kunnen veroorloven.
Desondanks ben ik gegaan, om drie redenen. Ten eerste wilde ik vast ervaring op kunnen doen op het PDC circuit. Als ik er daadwerkelijk over twee jaar helemaal klaar voor zou zijn, zou het goed zijn om alvast meegemaakt te hebben hoe zo’n Q School in zijn werk gaat en wat te verwachten. Verder wordt de CT steeds aantrekkelijker. Er worden elk jaar meer toernooien gespeeld. Bovendien zou ik in het begin de CT kunnen spelen naast de BDO tour en op basis van mijn positie kunnen kiezen waar verder te gaan. Tot slot, de belangrijkste reden, de puinhoop bij de BDO. Niet voor niks waren de deelnemersaantallen op Q School hoger dan ooit. Het is onduidelijk of er komend seizoen nog wel tv-toernooien zijn om voor te spelen. De WDF zegt met alternatieve toernooien te komen, maar dat moet eerst nog maar eens bekend worden.
Oftewel, het was eerder een vlucht van de BDO, dan een bewuste keuze voor de PDC. Dat is eigenlijk geen goede motivatie om een dergelijke keuze te maken en ik denk dat dat voor een aanzienlijk deel heeft bijgedragen aan mijn matige prestaties. Overigens vond ik het ook teleurstellend dat er tijdens de toernooien, wanneer het verboden is om bij de wedstrijdbanen in te gooien, zo weinig ingooiruimte beschikbaar is. Ik had dat beter verwacht van een professionele bond.
Welnu, terug naar het dartbord. Dat is in ieder geval het gedeelte waar ik zelf invloed op heb. De eerste dag Q School (een donderdag) begon wel redelijk. In een goede partij versla ik de Duitser Patrick Plötz en ik ga met vertrouwen mijn tweede wedstrijd in. Tegen de Zwitser Marcel Gugger spelen gemiste dubbels mij echter parten. Scorend ben ik voor mijn gevoel iets beter, maar toch verlies ik met 1-5. Een domper, zo vroeg in het toernooi.
De dagen erna werd het niet veel beter. Op vrijdag won ik mijn eerste partij nog redelijk eenvoudig. Vervolgens verloor ik nipt van de Duitser Franz Roetzsch. Dit was wel een goede wedstrijd, maar hij was net iets stabieler. Zaterdag speel ik tegen de ervaren Kroaat Dragutin Pecnjak. Deze wedstrijd schommelde heen en weer en een aantal gemiste matchdarts kwam me in de negende leg duur te staan: 4-5.
Op zondag wist ik dat de kans op een tourkaart nu wel heel klein geworden was. Ik zou proberen er nog een dag het beste van te maken. Het lot had besloten dat ik de eerste ronde moest spelen tegen mijn vriend en reisgenoot Anoop Ramdajal. Anoop heeft na een ongeluk al enige tijd last van zijn nek. Daar was in de beginfase alleen niet zo veel van te merken. Hij begint goed en ik mis hier en daar een paar dubbels, waardoor we tot 3-3 gelijk op gaan. Ik zet wel een eindsprint in en wanneer de dubbels ook wat sneller gaan vallen, trek ik de partij met 5-3 naar me toe.
De wedstrijden erna zijn zo nu en dan wisselvallig, maar het lukt me wel om steeds op tijd bij de les te zijn en toe te slaan. Overwinningen Op Michele Turetta uit Italië en de Duitser Andreas Gradert zorgen ervoor dat ik vandaag mijn bord win. Daarna is het snel (letterlijk en figuurlijk) voorbij. Tegen een ontketende Derk Telnekes kom ik geen moment in de wedstrijd en ga ik er met 5-0 af. Daarmee eindigt mijn eerste en waarschijnlijk niet laatste Q School.
Onder het mom van “wie A zegt, moet ook B zeggen” reisde ik een week later af naar Wigan voor de eerste Challenge Tours van het seizoen. Ik hoopte misschien een paar goede runs te kunnen maken, om een mooie positie op de ranking te verwerven. Mijn zelfvertrouwen kreeg echter vroeg in het weekend al een knauw, toen ik zag dat ik niet de juiste schoenen mee had genomen. Zoals met de meeste dingen in het darten, is zoiets voor 90% een mentaal probleem, maar het kostte me ook echt wel even tijd om aan andere schoenen te wennen. Ik was al lang blij dat ze zwart waren en ik er gewoon op mocht spelen.
Het hoogtepunt van het weekend is een plaats op het lijstje hoogste gemiddelden van CT1
De eerste wedstrijd van het weekend zou direct het hoogtepunt worden. Ik speel tegen de Spaanse PDC WK-deelnemer Jose Justicia. Ik ga geweldig van start, maar mis twee darts op de dubbel, waardoor ik alsnog achter kom. Ik vecht me echter direct terug en drie legs later staan we op 2-2. Ik lijk geen triple meer te kunnen missen en nu ook de dubbels vallen loop ik uit naar 4-2. De leg erna mis ik mijn eerste matchdarts, maar een beurt later pak ik de winst. Het blijkt met 99,9 mijn hoogste geregistreerde gemiddelde ooit. En dat op de verkeerde schoenen…
Daarna zou er met Andrew Gilding opnieuw geen misselijke tegenstander op me staan te wachten. De Engelsman begint een stuk beter dan ik en al snel kijk ik, ietwat onnodig, tegen een 3-0 achterstand aan. Voor mijn gevoel sta ik eigenlijk helemaal niet zo slecht te spelen en ik houd vertrouwen in een goede afloop. Langzaam voel ik dat ik terug in de wedstrijd kom, maar op 4-2 achter gooit Gilding een fantastische leg waarop ik het antwoord schuldig moet blijven.
Over de rest van het weekend kan ik eigenlijk kort zijn: het was niet best. Ik moet nog wennen aan het spelen van meerdere toernooien op een dag en daar de juiste voorbereiding op te treffen. Het niveau van de rest van het veld is gewoon te hoog om tijdens het toernooi erin te kunnen komen. Zaterdagavond verlies ik van Jack Neary. Op zondag win ik mijn eerste ronde nog van de Griek Veniamin Symeonidis (5-4), maar daarna volgt een absolute flutpartij tegen Thomas Lovely (3-5). Het laatste toernooi van het weekend en voorlopig even mijn laatste in de PDC, eindigt met een nederlaag tegen Dean Owen (2-5).
Dan verdient mijn vriend Jitse van der Wal vanaf deze plaats nog eens mijn complimenten en felicitaties. Hij wint het vierde evenement van het weekend. Een geweldige prestatie.
De conclusie van deze weekenden is, behalve dat mijn algehele niveau omhoog moet, dat ik een stuk constanter een hoog niveau moet weten te halen, om serieus mee te kunnen doen in dit circuit. Bij de BDO kom je nog weg met af en toe een mindere partij of een paar matige legs, maar hier moet het gewoon consequent goed zijn. Ik moet gaan werken aan mijn voorbereiding (wat lastig is, omdat de ingooiruimte tot nu toe steeds erg beperkt is) en mentale weerbaarheid. Als dat lukt, zijn deze twee min of meer verloren weekenden straks toch niet voor niks geweest. Maar nu eerst op naar de Dutch Open.
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2020/06/20200125_151136-e1592560972462.jpg25921944Roemer Mooijmanhttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRoemer Mooijman2020-01-28 11:59:242020-06-19 12:22:50Mislukte eerste weekenden op PDC circuit
Het zal mijn trouwe volgers niet ontgaan zijn, dat ik recent mijn eerste grote tv-wedstrijden heb gespeeld op de One80 L-Style World Masters. Als reactie daarop ben ik bedolven onder reacties van niet alleen vrienden en familie, maar ook (oud)-collega’s, team- en klasgenoten. Velen van jullie stuurden me foto’s van hoe er gekeken werd en daarom leek het me leuk om daar een collage van te maken, aangevuld met mijn eigen foto’s van achter de schermen.
Toen we binnenkwamen, was men al druk bezig met het klaarmaken van het podium
Er was goed zicht op de baan vanuit de zaal
Ingooien op het podium, nog niet in wedstrijdshirt
https://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2020/01/Mooijman-Harvey-Aron-Rosa.jpg15991200Redactiehttps://roemermooijman.nl/wp-content/uploads/2016/12/RoemerLogo.pngRedactie2020-01-02 13:41:352020-03-08 14:24:42Collage: World Masters
