Kwartfinale en nieuwe bijnaam in Killarney
Na de succesvol verlopen World Masters ging het nieuwe seizoen (waarin gespeeld wordt voor deelname aan het WK van 2021) verder met een nieuw toernooi in het Ierse Killarney. Dat werd een zeer merkwaardig weekend op een prachtige locatie. Over een groep reisgenoten die steeds verder uitdunde, hoe een wegtrekker tot een nieuwe bijnaam leidde, een kwartfinaleplaats na een overwinning op Andy Hamilton en een Dirkie op het podium.
Oorspronkelijk zouden we met vier man afreizen naar de Ierse zuidkust. In de aanloop naar het weekend dunde dat gezelschap echter steeds verder uit, waardoor alleen Brian Raman overbleef, naast mijzelf. Na een korte vlucht naar Cork en een ritje van ruim een uur door het prachtige landschap (met een huurauto, ik moest erg wennen aan schakelen met links), kwamen we aan in ons prachtige appartement. Veel tijd om ervan te genieten hadden we echter niet, want die avond stond het koppeltoernooi al op de agenda.
Daar hadden we best hoge verwachtingen van. Brian had zich recent immers geplaatst voor het WK en ik had een goede run op de World Masters gehad. Het lukte ons echter niet om ons niveau te halen aan het wedstrijdbord. We speelden niet slecht, maar de tegenstanders straften onze kleine foutjes af. In bijna elke leg kregen we wel kansen, maar uiteindelijk stond er met 5-1 toch een kille eindstand op het bord.
Ik hoopte daarna snel naar bed te kunnen, maar niets bleek minder waar. Tijdens het schrijven na onze nederlaag, krijg ik het plots erg benauwd. Ik kan al slecht tegen lang stil moeten staan en de combinatie van oververmoeidheid en de felle lampen deden de rest. Het was me een keer eerder overkomen, jaren geleden op een Dutch Open. Toen was de wedstrijd net op tijd klaar, maar dat was nu niet het geval. Op 4-4 hoop ik het nog een leg vol te kunnen houden, maar het wordt langzaam steeds meer zwart voor mijn ogen. Als ik achteruit wil stappen om om vervanging te vragen, verlies ik mijn evenwicht en val ik achterover. Hoewel ik neerkom op mijn achterhoofd, voel ik me dan wel meteen iets beter, nu er weer bloed naar mijn hoofd gaat. Men laat me echter niet zomaar naar huis gaan. Om het zekere voor het onzekere te nemen, belt men zelfs een ambulance. Daar word mijn hartslag bekeken en daarna kunnen we dan eindelijk terug naar ons appartement. Onze opponenten van eerder op de avond blijken het toernooi gewonnen te hebben, dus zo vreemd was het niet dat we ban ze verloren.
De dag erna bellen Anoop en Jitse me op, om me te complimenteren met mijn moonwalk en noemt Brian me voortaan Blackout. Bij gebrek aan een goede bijnaam, besluit ik die laatste aan te houden. Hij klinkt wel stoer en er zit een verhaal achter. Door het gebrek aan een goede nachtrust, is mijn spel ook vandaag nog niet optimaal. Het gaat wel redelijk, maar al snel valt me op dat het niveau in Ierland behoorlijk hoog ligt. Mijn eerste wedstrijd kom ik door, maar de tweede verlies ik helaas met 5-3, van een goede tegenstander.
Als ik dan nog wat van het weekend wil maken, zal het op zondag moeten gebeuren. Langzaam maar zeker begint de goede vorm wel te komen. De eerste ronde kom ik eenvoudig door, maar de tweede wordt een thriller. Ik speel ontzettend goed, maar datzelfde geldt voor mijn tegenstander. Tot 4-4 gaan we gelijk op en met een 76 finish haal ik de wedstrijd binnen. Daarna volgt nog een ronde die ik met enig gemak weet te winnen, vooral omdat ik goed begin.
Bij de laatste 32 speel ik tegen Niall Culleton, die eerder dit jaar op het Isle of Man nog te sterk voor me was. Het wordt wederom een geweldige wedstrijd, maar ditmaal blijf ik hem vaak net voor. Met name mijn finishes zijn uitstekend en met 5-3 gaat de partij mijn kant op. Ik ben dit toernooi als 16e geplaatst en dus kom ik nu logischerwijs de nummer 1 tegen. Dat is voormalig PDC WK-finalist Andy Hamilton. Ik ben benieuwd wat ik tegen dit zwaargewicht in te brengen heb en mijn vertrouwen is groot door mijn spel eerder op de dag. Scorend blijft hij me vaak net iets voor in deze wedstrijd, maar ik straf in de beginfase alles af. Ik check 90 om meteen te breken en houd in 14 darts mijn eigen leg. Hierna breek ik opnieuw, nu met 76. Wanneer ik vervolgens opnieuw mijn eigen leg pak, komt de overwinning wel erg dichtbij. Hamilton gaat nu beter spelen en ik laat onbewust de teugels toch iets vieren. De Engelsman pakt 3 legs terug, maar gelukkig blijft het daarbij. In de achtste leg raak ik dubbel 5 voor de wedstrijd.
Het halen van een kwartfinale was lang een te groot obstakel voor me, dus ik ben blij dat na mijn eerste in Frankrijk, de tweede nu rap volgt. Ik speel op het podium tegen de jonge Engelsman Jack Vincent. Ik mag beginnen en de eerste leg verloopt voorspoedig, wanneer ik mijn eigen glazen ingooi. Na vanaf 180 de eerste 2 pijlen in de triple 20 gegooid te hebben, trek ik mijn derde te ver omlaag en die belandt in hetzelfde vak; dood. Dit kost me de leg. Ik kom nog wel terug, maar kan in de legs erna scorend niet meer domineren. De tank is leeg en met 5-2 ga ik onderuit.
Ik kan terugkijken op een enerverend weekend en ben blij dat het positief geëindigd is. Dat maakt alle ongemakken toch de moeite waard.
