Vorm verloren en teruggevonden
November is traditioneel de eerste maand van mijn nieuwe seizoen. Dit jaar koos ik ervoor om naar Tsjechië en Italië te gaan voor het Czech Open en de Italian Grand Masters. Natuurlijk is het belangrijk om een goede start te maken. De vorm was goed en dus was ik er klaar voor om direct te presteren.
Dat liep toch even anders. Het warm-up toernooi in Praag ging nog prima, na een autorit van bijna 10 uur. Het singletoernooi ging een stuk minder. De eerste wedstrijd kwam ik nog eenvoudig door, maar in de derde ronde verloor ik van Davy van der Zande. Een prima speler, maar ik kon veel te weinig een vuist maken en voor mijn gevoel zat een goed resultaat er geen moment echt in. Het koppeltoernooi de dag erna was ook snel voorbij. Ik kon dit niet goed verklaren, zeker omdat de vorm in aanloop naar het toernooi zo goed was geweest.
Na een week veel getraind te hebben, reisde ik af naar Bologna. Mijn zelfvertrouwen had wel even een tikje gehad, dus het was zaak dit weekend goed voor de dag te komen. Op zaterdag wed een A-toernooi gespeeld. De eerste rondes kwam ik makkelijk door, met solide spel. Bij de laatste 128 speel ik tegen de sterke Noord-Ier Darren Clifford. Ik begin uitstekend en heb zelfs de ruimte om een paar dubbels te missen om toch 1-0 voor te komen. In de leg erna breek ik hem direct met een 12-darter. Hij komt vervolgens terug in de wedstrijd, maar gaat ook hier en daar wat dubbels missen. Ik profiteer door opnieuw te breken en 3-1 voor te komen. In de zesde leg mist Clifford 61 en check ik 74 om de winst te pakken en voor het eerst dit nieuwe seizoen punten te scoren. De ronde erna speel ik tegen een mij onbekende Italiaan. Later zal Scott Mitchell me vertellen dat hij de beste van zijn land is en dat was ook te merken. Na vier legs staat er 2-2 op het scorebord en heb ik kleine kansjes gehad om het verschil te maken. Vanaf dat moment gooit de man bijna elke beurt twee triples en hoewel ik scorend bij blijf, laat hij niets liggen op de dubbels en verlies ik met 4-2. Het toernooi wordt uiteindelijk gewonnen door mijn teamgenoot Wesley Harms, die dat kunstje daarmee voor de derde keer op rij flikt.
De dag erna begint met een aangename verrassing; ik blijk als 31e geplaatst te zijn. De route naar de laatste 32 (en opnieuw een gevulde box) ligt daarmee open en dat blijkt ook. De eerste drie rondes kom ik zonder noemenswaardige problemen door en zo sta ik al, zonder me al te veel in te spannen, bij de laatste 32. Daarin neem ik het op tegen Ricardo, een Spanjaard. In deze wedstrijd geldt eigenlijk een beetje hetzelfde als gisteren. Ik kende hem niet, maar hij blijkt zeer goed te kunnen darten. Ook deze keer gaan we tot 2-2 gelijk op. Daarna weet hij onder druk zijn eigen leg te houden, waar ik had gehoopt terug te kunnen komen om de break te pakken. De leg erna mis ik 100 om een beslissende leg af te kunnen dwingen en met opnieuw een goede finish beslist Ricardo de wedstrijd in zijn voordeel. Hij haalt vervolgens ook de finale, die hij verliest van Martin Adams.
Na een zeer teleurstellend weekend in Praag, volgde dus een veel beter weekend in Bologna. Zeker qua spelniveau was het daar echt gewoon goed. De resultaten hadden nog wel iets beter gekund, maar na een seizoen waarin ik steeds tegen de punten aan zat te hikken, is het wel lekker om meteen een paar keer wat binnengehaald te hebben. Het volgende toernooi zal de Dutch Open zijn, begin februari. Tot die tijd moet ik proberen zoveel mogelijk trainigsuren te maken en wedstrijden te spelen.
