, , , , ,

Dutch Open verloopt matig

In het verleden waren de Dutch Open en ik geen vrienden. De afgelopen twee jaar kwam daar verandering in, hoewel ik steeds struikelde over de laatste horde voor de finaledag. Ik hoopte het dit jaar iets beter te doen, maar het werd uiteindelijk vlees noch vis.

Foto van Bas van den Berk (Dartfreakz)

Slecht was het zeker niet, wat ik stond te doen in Assen, maar de topvorm die nodig zou zijn om echt ver te komen in het toernooi ontbrak simpelweg. Ook gaandeweg de toernooien slaagde ik er niet echt in om mijn niveau op te krikken. Vooral het consistent gooien van degelijke legs lukte maar niet. Op vrijdag, het koppeltoernooi met Sjors Kolvers, kwamen we daar lange tijd mee weg. De eerste paar rondes wonnen we met 3-0, omdat er geen sprake was van serieuze tegenstand. In de sheetfinale werd het moeilijker en rechtten we de rug. Scorend speelde ik deze wedstrijd uitstekend, maar door veel gemiste dubbels, hadden we de volle 5 legs nodig om de partij binnen te slepen. Daarna kwamen we met Darryl Fitton en Wessel Nijman een koppel van wereldklasse tegen. We gooiden simpelweg te wisselvallig om het ze moeilijk te kunnen maken en daarme zat het toernooi erop bij de laatste 64 koppels.

Dan moest het maar gebeuren in de singles. De loting zag er van tevoren redelijk uit (hoewel dat natuurlijk heel weinig zegt). De moeilijkste wedstrijd zou een eventuele derde ronde tegen Tony Martin worden. Martin is tegenwoordig vooral bekend als de man van Dobromyslova, maar was in het verleden ook regelmatig op tv te bewonderen. Ik had al een tijdje niet zoveel van hem gehoord en hoopte daarom dat ik een goede kans zou maken. In het koppeltoernooi de dag ervoor wist hij echter plots de halve finale te halen en dus was hij beter in vorm dan ik verwacht had. Mijn eerste twee rondes waren eigenlijk hetzelfde als de dag ervoor; wisselvallig, maar zonder in de problemen te komen.

Tegen Tony Martin word ik de eerste twee legs scorend overklast. Toch kom ik de wedstrijd in, omdat ik 118 uit weet te gooien en dan kantelt de wedstrijd. Ik ga beter scoren en krijg meer kansen. Ik moet hem breken, maar laat dat na. Ik hou vervolgens mij eigen leg om een beslissende leg af te dwingen. Die leg is van beide kanten niet bijzonder goed en het wordt vervelenden als er tijdens het gooien nog iemand tegen me aan loopt. Het lukt me niet om een vuist te maken en zo verlies ik teleurstellend met 3-2. Martin haalt uiteindelijk de laatste 32. Het enige positieve dat ik eruit kan halen is dat ik niet eens in topvorm hoef te zijn om het dit soort spelers moeilijk te kunnen maken, maar dat is wel een heel schrale troost.

Over drie weken staat er een double header in Slowakije op het programma. Daar verwacht ik weer beter voor de dag te komen.

/door
, , , ,

Vorm verloren en teruggevonden

November is traditioneel de eerste maand van mijn nieuwe seizoen. Dit jaar koos ik ervoor om naar Tsjechië en Italië te gaan voor het Czech Open en de Italian Grand Masters. Natuurlijk is het belangrijk om een goede start te maken. De vorm was goed en dus was ik er klaar voor om direct te presteren.

Dat liep toch even anders. Het warm-up toernooi in Praag ging nog prima, na een autorit van bijna 10 uur. Het singletoernooi ging een stuk minder. De eerste wedstrijd kwam ik nog eenvoudig door, maar in de derde ronde verloor ik van Davy van der Zande. Een prima speler, maar ik kon veel te weinig een vuist maken en voor mijn gevoel zat een goed resultaat er geen moment echt in. Het koppeltoernooi de dag erna was ook snel voorbij. Ik kon dit niet goed verklaren, zeker omdat de vorm in aanloop naar het toernooi zo goed was geweest.

Na een week veel getraind te hebben, reisde ik af naar Bologna. Mijn zelfvertrouwen had wel even een tikje gehad, dus het was zaak dit weekend goed voor de dag te komen. Op zaterdag wed een A-toernooi gespeeld. De eerste rondes kwam ik makkelijk door, met solide spel. Bij de laatste 128 speel ik tegen de sterke Noord-Ier Darren Clifford. Ik begin uitstekend en heb zelfs de ruimte om een paar dubbels te missen om toch 1-0 voor te komen. In de leg erna breek ik hem direct met een 12-darter. Hij komt vervolgens terug in de wedstrijd, maar gaat ook hier en daar wat dubbels missen. Ik profiteer door opnieuw te breken en 3-1 voor te komen. In de zesde leg mist Clifford 61 en check ik 74 om de winst te pakken en voor het eerst dit nieuwe seizoen punten te scoren. De ronde erna speel ik tegen een mij onbekende Italiaan. Later zal Scott Mitchell me vertellen dat hij de beste van zijn land is en dat was ook te merken. Na vier legs staat er 2-2 op het scorebord en heb ik kleine kansjes gehad om het verschil te maken. Vanaf dat moment gooit de man bijna elke beurt twee triples en hoewel ik scorend bij blijf, laat hij niets liggen op de dubbels en verlies ik met 4-2. Het toernooi wordt uiteindelijk gewonnen door mijn teamgenoot Wesley Harms, die dat kunstje daarmee voor de derde keer op rij flikt.

De dag erna begint met een aangename verrassing; ik blijk als 31e geplaatst te zijn. De route naar de laatste 32 (en opnieuw een gevulde box) ligt daarmee open en dat blijkt ook. De eerste drie rondes kom ik zonder noemenswaardige problemen door en zo sta ik al, zonder me al te veel in te spannen, bij de laatste 32. Daarin neem ik het op tegen Ricardo, een Spanjaard. In deze wedstrijd geldt eigenlijk een beetje hetzelfde als gisteren. Ik kende hem niet, maar hij blijkt zeer goed te kunnen darten. Ook deze keer gaan we tot 2-2 gelijk op. Daarna weet hij onder druk zijn eigen leg te houden, waar ik had gehoopt terug te kunnen komen om de break te pakken. De leg erna mis ik 100 om een beslissende leg af te kunnen dwingen en met opnieuw een goede finish beslist Ricardo de wedstrijd in zijn voordeel. Hij haalt vervolgens ook de finale, die hij verliest van Martin Adams.

Na een zeer teleurstellend weekend in Praag, volgde dus een veel beter weekend in Bologna. Zeker qua spelniveau was het daar echt gewoon goed. De resultaten hadden nog wel iets beter gekund, maar na een seizoen waarin ik steeds tegen de punten aan zat te hikken, is het wel lekker om meteen een paar keer wat binnengehaald te hebben. Het volgende toernooi zal de Dutch Open zijn, begin februari. Tot die tijd moet ik proberen zoveel mogelijk trainigsuren te maken en wedstrijden te spelen.

/door
, , , ,

Hete zomer leidt net niet naar World Masters

Het einde van het seizoen van de BDO tour is in zicht. In de zomer staan traditioneel tripjes naar het zuiden op de agenda. Niet zoals voor de meeste Nederlanders naar warme stranden en zonnige campings, maar naar hete sporthallen. Na een weekend Luxemburg volgden twee weekenden in Antwerpen. Daarna kwam ik erachter dat er nog een reële kans was me te plaatsen voor de Winmau World Masters, waardoor ik besloot ook naar Zweden te gaan. Helaas is die missie uiteindelijk mislukt.

We begonnen in Luxemburg, het laatste weekend van juli. Over de koppels kan ik kort zijn: lastige loting en wisselend spel en dus snel eruit. Het singletoernooi op zaterdag begon voorspoedig. Na een bye en een tegenstander die afwezig was, speelde ik de derde ronde tegen de Zwitserse kopman Thomas Junghans. Dit werd een geweldige partij. De eerste leg verliep nog een beetje stroef, maar die pak ik met een 112-finish. Junghans breekt terug in 12 darts, waarna ik twee 14-darters gooi (76 en 70 checks). Opnieuw komt er een antwoord van de Zwitser in 12 pijlen. Ik win vervolgens mijn eigen leg in 15 met een 78 checkout om de partij binnen te halen. In de sheetfinale speel ik tegen Francis Carragher. Ik trek de lijn van vorige wedstrijd door en kom met 2-0 voor. In de derde leg krijg ik twee pijlen vanaf 71. Ik mis en dit is het kantelmoment in de match, maar vervelend genoeg niet in mijn voordeel. Carragher checkt 126 en hierna scoort hij zo goed, dat ik geen kansen meer kan forceren. Hij laat ook niks liggen op de dubbels en dus vertrek ik vandaag met uitstekend spel, maar zonder punten. De dag erna was vervelend, omdat ik het (na een eenvoudige eerste ronde) al snel op moest nemen tegen mijn maatje Silko Visser. In een nerveuze (zeg maar gerust slechte) wedstrijd kom ik twee keer op voorsprong, maar verlies ik toch met 4-2. Daarmee zit het weekend erop.

Op het Open België zouden de resultaten beter moeten worden. De eerste dag begon goed, met een aantal zeer makkelijke overwinningen. Om de sheet te winnen zou ik echter wel af moeten rekenen met Mario Vandenbogaerde, een Vlaamse revelatie op de tour dit jaar. Ik speel iets te zenuwachtig en kom met 3-0 achter. Door missers van zijn kant, weet ik nog 3-2 te maken en zelfs een pijl voor 3-3 te krijgen, maar de zege gaat zeer terecht naar de Belg. De dag erna tap ik uit een ander vaatje. De eerste paar rondes zijn nu lastiger, maar ik kom er wederom goed doorheen, met behoorlijk solide spel. Vandaag wacht Scott Waites in de sheetfinale. Een grote naam, maar hij blijkt niet in topvorm. Ik zet hem de hele partij door onder druk en weet met 4-1 deze wedstrijd te winnen. Een mooie scalp en het betekent bovendien dat ik Antwerpen dit weekend niet puntloos zal verlaten. Bij de laatste 32 speel ik tegen Dan Nicholls. Ik kende deze man niet, maar hij blijkt natuurlijk goed te kunnen gooien. Hij speelt wel erg wisselend. De wedstrijd gaat alle kanten op en we komen tot 2-2. Met een 158-finish lijk ik een zogenaamde vorentscheidung te pakken te hebben, maar in een sterke leg maakt hij gelijk. In de laatste leg missen we allebei wedstrijdpijlen en loop ik helaas op zure wijze de zege mis.

Het weekend erna staat er in Antwerpen maar een singletoernooi op de agenda. De eerste twee rondes kom ik snel door, waarna ik met Viani Van den Bergh serieuze tegenstand krijg. Mijn dubbels lopen erg goed en vooral daarop haal ik de partij met 4-2 binnen. De ronde erna is weer iets makkelijker, hoewel de 4-0 uitslag niet helemaal recht doet aan het verschil in niveau. Het goede nieuws is dat ik dan wederom in de punten zit, maar het spel smaakt naar meer. Bij de laatste 32 tref ik Jeffrey van Egdom, die zich vooral het laatste jaar uitstekend laat zien. Niet voor niets is hij als zesde geplaatst. Ik verzuim de eerste leg te winnen, maar kom wel met 2-1 voor. Na een matige leg van mijn kant, kan hij gelijk maken. In een prima leg pak ik vervolgens weer de voorsprong, maar in de leg erna verpruts ik enkele pijlen om te winnen. Dit komt mij bijna duur te staan, als ik door een bouncer slecht begin aan de laatste leg. Van Egdom loopt uit, maar langzaam weet ik terug te komen. Wanneer hij wegzet op 62, krijg ik een kans vanaf 120. Wat de laatste weken steeds net niet lukte, gebeurt nu net wel: een laatste leg pakken met een goede finish. In de achtste finale speel ik opnieuw tegen Mario Vandenbogaerde. Veel meer dan vorige week ben ik er nu klaar voor om mijn huid zo duur mogelijk te verkopen. Aan de uitslag is dat echter niet te zien. Hij is simpelweg net even beter en heeft elke leg net een kleine voorsprong. Hij laat me geen ruimte om in de wedstrijd te komen. Op 1-3 denk ik nog even aan een comeback, als ik eens voorsta in zijn leg, maar dan tovert hij een hoge finish uit de hoed en wint hij opnieuw verdiend.

We gaan even terug naar het begin van het seizoen, herfst 2017; op dat moment hadden we een meisje van twee en een jongetje van een paar maanden oud. Het was niet realistisch om dan te verwachten de hele tour te kunnen spelen en dus zou ik voor dit seizoen mijn ambities naar beneden bijstellen. Toen na het toernooi in Antwerpen echter bleek dat ik op plek 137 stond, besloot ik toch eens te gaan kijken wat de criteria waren voor plaatsing voor de Winmau World Masters. Het bleek dat de top-128 zich zou plaatsen en dat ik daar maar één resultaat voor nodig zou hebben. Daarom besloot ik ook naar Zweden te gaan en mezelf een mooie kans te geven nog iets aan het seizoen over te houden.

Zweden begon net als Luxemburg met een mislukt koppeltoernooi op de vrijdagavond, maar na een hele dag in de auto was dat eigenlijk niet zo erg. Op zaterdag zou een plek bij de laatste 64 volstaan. Helaas koppelde het lot me net iets daarvoor aan Ross Montgomery en had ik een topwedstrijd nodig om dat te realiseren. Eigenlijk kom ik er de hele wedstrijd niet lekker in, maar ik vecht me wel de wedstrijd in. Op 0-1 check ik 132 en op 1-2 gaat 144 uit. Mijn vertrouwen groeit dan wel, zeker als ik een 12 darter gooi, afgesloten met een 138 checkout. In de leg erna kan ik helaas niet doordrukken, ook al krijg ik een pijl vanaf 110 om te winnen. Blijkbaar wordt de druk toch te veel (dure leermomenten dit weekend) en op 3-3 kan ik geen vuist meer maken. Dan is er nog een ontspappingsroute, namelijk de laatste 16 halen bij het lager gewaardeerde toernooi op zondag. De loting is niet heel lastig en op het moment dat de favoriet voor de sheet wordt uitgeschakeld, moet ik dat eigenlijk gewoon redden. Eigenlijk ben ik te veel met dat resultaat bezig en te weinig met gewoon pijlen naar het bord gooien. Ik mis in mijn eerste wedstrijd (tegen een goede, maar geen onoverkomelijke tegenstander) een karrevracht aan matchdarts en verlies met 3-2.

Zo eindigt het seizoen toch nog in mineur. Ik verwachtte niets, kreeg onverwachts toch nog de mogelijkheid om het seizoen een succes te maken, maar miste op de cruciale momenten de koelbloedigheid om wedstrijden af te maken. Dat loopt een beetje als een rode draad door het jaar heen en is zeker iets dat volgend jaar beter moet gaan. Mijn volgende toernooi zal Italië of Tsjechië zijn, in de loop van november.

/door
, , , ,

Verloren bordfinales in Duitsland

Terwijl het darten in Duitsland steeds populairder wordt, komen er ook op het Open Duitsland steeds meer deelnemers af. Het is inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste toernooien op de kalender. Dit betekent dat er meer rondes gewonnen moeten worden om een goed resultaat mee naar huis te kunnen nemen, iets wat helaas nipt mislukte.

Sinds enige jaren is het koppeltoernooi verplaatst naar vrijdagavond, bedoeld als warm-up voor de singletoernooien op zaterdag en zondag. Een goede zaak, maar daardoor neemt de status van het koppeltoernooi enigszins af. Toch doe ik, als het even kan, graag mee, om vast een keer in de zaal geweest te zijn en wie weet zit er een mooi resultaat in. Dat ging dit keer prima, samen met teamgenoot Silko Visser. De eerste rondes kwamen we zonder veel moeite door en pas bij de laatste 16 kregen we serieuzere tegenstand. Ons vizier stond de hele avond al op scherp en omdat we elke leg een nipte voorsprong hadden, wonnen we met 3-0 en plaatsten ons voor de kwartfinale. Dat zou het eindstation zijn. We beginnen goed, maar verzuimen een 2-0 voorsprong te nemen. Dit zou ons uiteindelijk opbreken. We komen 2-1 achter (de wedstrijden zijn nog steeds 501 best of 5, een behoorlijk kort format), maar winnen wel de vierde leg. In de beslissende leg lijken we wedstrijdpijlen te gaan krijgen, maar met 6 pijlen vanaf 116 missen we tweemaal het grote vlak. De opponenten finishen wel en zo zit de avond erop.

Op zaterdag wordt een A-toernooi gespeeld, wat inhoud dat ik in eerste instantie mik op een plek bij de laatste 64, om zodoende wat punten te kunnen verzamelen. Ik begin goed aan de dag, met een makkelijke overwinning. In de derde ronde wacht een jonge, getalenteerde Deen. Scorend gooit deze jongen zeer goed, maar op de finishes weet ik hem pijn te doen. Een 117-check voor een break doet hem de das om, waarna ik verder weg loop en uiteindelijk (geflatteerd) met 4-1 win. In de bordfinale wacht WK-ganger Chris Landman. Waar ik vorig jaar in Antwerpen nog van hem wist te winnen, zat een stunt er nu geen moment in. Landman speelt uitstekend en ik haal niet mijn beste niveau en dan staat er al snel 4-0 op het bord.

De dag erna zijn er nieuwe kansen. Een bekende ‘ziekte‘ in het Duitse lotingsalgoritme is dat er op beide toernooidagen een vrijwel identieke loting uit de bus komt, vaak alleen met een andere geplaatste speler in de sheet. Ditmaal moet ik mijn eerste wedstrijd al tegen dezelfde Deen als gisteren. Het begin van de wedstrijd verloopt hetzelfde als de vorige. Ik check 97 om mijn eigen leg te houden. Daarna gooit hij een prima leg, maar omdat ik een 12-darter gooi, kan ik breken. Met weer een snelle finish win ik mijn eigen leg en zo lijkt het ook deze keer een grote uitslag te worden. Dat lukt echter niet, als ik in de leg erna een pijl mis om de partij in het slot te gooien. De tegenstander profiteert. Vervolgens lukt het me, ondanks kansen, niet mijn eigen leg te winnen. Na de zesde leg staat het zelfs 3-3 en dus moet ik mijn eigen leg nu houden om door te komen. Dat lukt net aan, net voordat hij wedstrijdpijlen krijgt. De wedstrijd erna kom ik wat eenvoudiger door. Ik speel goed, met name in het begin en dat is genoeg om met 4-0 te winnen.

De bordfinale is opnieuw tegen een Nederlandse WK-speler, dit keer Derk Telnekes. Ongeacht het resultaat wil ik dit keer in ieder geval een goede wedstrijd neerzetten. Dat lukt aardig, want ik win de bull en houd mijn eigen leg. Hij doet dat ook en zo zou het deze wedstrijd steeds dicht bij elkaar blijven. Ik houd opnieuw en in leg 4 neem ik het initiatief. Telnekes kan echter steeds zeer goed wegzetten, door voortdurend hoog te scoren als hij tussen de 150 en 200 staat. Zo kan hij alsnog 2-2 maken. Daarna is het weer mijn beurt, maar dit keer mis ik de dubbels en word ik gebroken. In de zesde leg geef ik nog eens gas en met een 78-finish dwing ik toch nog een zevende leg af. Daarin begin ik uitstekend, want na 3 beurten sta ik op 167. Met een matige beurt kom ik op 123, maar omdat Telnekes nog niet op een finish staat, kan ik die gewoon wegzetten op 32. Ook dit keer zet hij enorm veel druk, door dubbel 18 over te laten. Die druk wordt me blijkbaar te veel, want ik mis 3 pijlen. Hij doet dat niet en zo sta ik met lege handen, maar wel met een beter gevoel dan gisteren.

/door
, , , , , ,

West-Fries Open verziekt

Het was een toernooi waar ik erg naar had uitgekeken; voor het eerst zou het West-Fries Open een internationaal geranked toernooi zijn. Het evenement wordt praktisch in mijn achtertuin gehouden en dus zou het een mooie kans zijn om in mijn eigen omgeving te laten zien wat ik kon. Het liep echter totaal anders.

Op zaterdagavond zou er begonnen worden met het koppeltoernooi. Ik speelde samen met Wesley Harms, een van de beste darters van Nederland en daarom zouden we een goede kans maken om ver te komen. Op vrijdagavond werd ik echter uit het niets doodziek. Voor de grafisch ingestelde lezers zal ik de details besparen, maar het komt erop neer dat er niets binnen bleef en dat ik hoge koorts had. Daarnaast had ik ’s nachts geen oog dicht gedaan. Zaterdag in de loop van de dag besloot ik toch te gaan spelen, maar dat was eigenlijk een beetje tegen beter weten in.

Ook de loting zat niet mee. We zouden geen kans krijgen om rustig erin te komen, want met Conan Whitehead en Ritchie Edwards troffen we meteen twee toppers van de overkant van het kanaal. In de eerste leg laten ze zich meteen gelden, door hun 701 punten in 18 pijlen weg te poetsen. De leg erna gooien ze minder. Wij nemen een beetje afstand, door elke beurt een triple te raken. We krijgen twee volle beurten om gelijk te maken, maar maken daar geen gebruik van. Cruciale missers, zo zal blijken. Vanaf een 2-0 achterstand vechten we ons wel terug. We houden onze eigen leg om de aansluiting te vinden en in de leg erna breken we terug. Die leg ging gelijk op, maar op 260 gooi ik 180 en Wesley poetst de overige 80 punten weg. In de laatste leg krijgen we echter een 19-darter tegen, waardoor de eerder gemiste dubbels extra zuur zijn. Ik kan gelukkig wel op tijd naar bed, in de hoop de ochtend erna wat fitter te zijn.

Ik ben de dag erna wel iets fitter, maar verre van beter. Elk ander toernooi zou ik afgezegd hebben, maar omdat er punten te verdienen zijn, wil ik kijken waar het schip strandt. Daar komt bij dat ik voor het eerst in mijn loopbaan een geplaatste status heb gekregen. Dat is natuurlijk best een mooie mijlpaal en dat moet er normaal gesproken voor zorgen dat ik een paar rondes relatief eenvoudig door kan komen. In de eerste partij klopt dat. Ik begin goed, met een paar sterke scores. Mijn tegenstander is dermate onder de indruk dat hij niet veel meer gooit en zonder enige moeite win ik met 4-0. De ronde erna moet ik tegen mijn teammaatje Sjors Kolvers. Ik weet niet wie er verantwoordelijk is voor de loting, maar dit is de derde keer dat we elkaar op een internationaal toernooi in de eerste of tweede wedstrijd treffen. Sjors begint goed en check 144 en 102. Ik zet hier weinig tegenover. Ik pep mezelf nog een keer op, om er toch nog wat van te maken en met pijn en moeite win ik twee legs. Daarna gaat het langzaam beter en ik breek zelfs om 3-2 voor te komen. In de zesde leg kom ik op 80 voor de winst, maar door een fout krijg ik geen pijl op een dubbel. Sjors gooit 100 uit en wint hierna ook de laatste leg. Ik ben er letterlijk en figuurlijk doodziek van.

 

/door
, , , , ,

Succes bij Dutch Open koppels

Het was weer tijd voor het grootste toernooi ter wereld: de Dutch Open in Assen. Twee (of drie) dagen vol darts. De deelnemersaantallen waren ook dit jaar weer enorm, met ruim 1500 herenkoppels en bijna 4000 mannen die aan het singletoernooi begonnen. Het zou weer, letterlijk en figuurlijk, een helse tour worden om door dat deelnemersveld heen te komen.

Alle foto’s afkomstig van de Facebookpagina van Dartfreakz

Want druk is het, in de Bonte Wever, waar het toernooi gehouden wordt. Gelukkig is er een verbouwing geweest, waardoor er een nieuw gedeelte beschikbaar was. Hierdoor kon het wat ruimer opgezet worden en waren er zelfs wat ingooibanen beschikbaar. Ook zat je net iets minder op elkaars lip, wat ik persoonlijk erg prettig vond. De koppels speelden we (Sjors Kolvers en ik) in één van die nieuwere, rustigere delen. We hoefden pas om half 3 te beginnen (de eerste wedstrijden begonnen al rond een uur of 10), dus namen we alle tijd om bij de locatie te komen. Onze eerste wedstrijd was niet heel eenvoudig. Onze tegenstanders, afkomstig uit een buitenland, gooiden zo nu en dan sterke scores. Omdat zij die afwisselden met mindere en vooral Sjors meteen de triples wist te vinden, liepen we snel uit. In de derde leg ging ik ook meedoen en de 3-0 stond al snel op het bord.

Ook ik denk aanvankelijk dat deze man uit Schotland komt

Er ontstond lichte verwarring voor de tweede wedstrijd. Niet vanwege het reglement of het ontbreken van een schrijver (wat helaas wel zo was), maar om de afkomst van onze opponenten. De heren Binder stonden beide in volledig Schotse klederdracht aan het bord, maar bleken slechts matig Engels te spreken. De mannen kwamen uit Oostenrijk. Wellicht hadden ze darten ooit op tv gezien en namen ze aan dat iedereen altijd verkleed komt, ook als ze zelf moeten spelen. Hoe het ook zij, ze waren beter in verkleden dan in darten, want zonder veel moeite wonnen we de wedstrijd. Ook onze derde partij van de dag verliep soepel. Hiervoor gold een beetje hetzelfde als voor de eerste; de tegenstanders gooiden best aardig, maar wij blijven de hele wedstrijd door goed scoren en geven weinig weg op de dubbels. Ook deze wedstrijd eindigt in 3-0 en daarmee is sheetwinst een feit.

Nu zou het toch lastiger gaan worden. De ronde erna spelen we tegen onze teamgenoot in de Superleague Lars de Jong, spelend met Marco den Dekker. Lars is al een tijdje goed in vorm en zou dat ook nu laten zien. Scorend is hij nauwelijks bij te houden, maar we hebben het geluk dat Marco een stuk wisselvalliger is. Sjors weet met een creatieve 80-finish (single 5, single bull, bull) de eerste leg op het scorebord te zetten. Daarmee delen we een tik uit, maar Lars en Marco komen op gelijke hoogte. In de leg erna plaatsen we een versnelling en weten we te breken. De vierde leg zou vervolgens de laatste worden. Ook in deze leg gaat het lang gelijk op, maar met een 180-score sla ik een gat. We hebben dan wel een paar pijlen nodig voor de dubbel, maar uiteindelijk raakt Sjors dubbel 10 en zijn we weer een ronde verder.

Sjors was goed bezig vandaag

Van onze volgende tegenstanders vragen we ons een beetje af hoe ze eerdere rondes doorgekomen zijn, want ze gooiden niet veel, een kleine opleving hier en daar daargelaten. Ik zie 3-1 in de uitslagen staan, maar in mijn herinnering was het toch echt 3-0. Het maakt weinig uit, want zonder ons al te veel in te spannen komen we weer een rondje door. Nu begint het leuk te worden. Bij de laatste 32 spelen we tegen een koppel met een heel goede en een stuk mindere speler. Eigenlijk valt er niet zo heel veel over deze wedstrijd te zeggen, want het begint een beetje eentonig te worden; we gooien constant en checken snel, waardoor er voor wisselvallige tegenstanders niet veel te halen viel. De beste mannen haalden nog een leg binnen, maar konden op den duur niet meer bijblijven.

We staan inmiddels bij de laatste 16 en beginnen nu te geloven in een echte stunt vandaag. Helaas moeten we meteen doorspelen, voor de derde keer op rij. Dit is het enige negatieve dat ik dit weekend op de organisatie kan aanmerken. Blijkbaar liep ons bord achter (wellicht omdat we voor onze tweede wedstrijd heel lang op een schrijver moesten wachten. Uiteindelijk vonden we er zelf een, maar werd het betreffende koppel niet eens gediskwalificeerd voor de dag erna) en moest er tijd ingehaald worden.

Rustig de tijd nemen om aan te leggen

Wij hadden inmiddels wel de behoefte om even snel wat te eten en drinken te halen en ons mentaal weer helemaal op te laden, maar dat kwam er helaas niet van. Of het echt van invloed was zullen we nooit weten, maar de wedstrijd erop zijn de rollen omgedraaid. Dit keer gooien wij te wisselvallig en zijn het onze tegenstanders die zeer solide scoren (zeer luidruchtig aangemoedigd, maar daar moeten we maar tegen kunnen). In elke leg komen we net iets te kort en daardoor staat er een harde 0-3 op het scorebord. Op dat moment zijn we even teleurgesteld, zeker omdat we dachten dat we nog wel een ronde verder hadden kunnen komen. We kunnen echter terugkijken op een zeer goede dag. We mogen vooral tevreden zijn over de manier waarop we lange tijd ons niveau vastgehouden hebben.

/door
, , , , , , , , , ,

Terugblik 2016-2017

Nu de kruitdampen van een lang seizoen darts weer een beetje opgetrokken zijn, leek het me een goed moment om eens terug te blikken op de afgelopen jaargang. Want er is veel gebeurd, zowel privé als met de pijlen. Een nieuw team, een oud team dat maar niet op gang leek te komen, het intensiveren van de internationale tour, de jacht op sponsors en de geboorte van mijn zoon. De algehele teneur is absoluut positief te noemen, maar er is ook nog voldoende werk aan de winkel.

Nadat we in de DONHN vorig seizoen een punt tekort kwamen voor de titel en ook nog eens de bekerfinale verloren, waren er twee spelers die het team verlieten. Uiteindelijk werd besloten om ons team samen te voegen met De Tegenstander, met het huidige topteam als gevolg. Het team presteerde vanaf het begin goed, ook al moesten we wel even aan elkaar wennen. Toen dat eenmaal gebeurd was, konden we de voorsprong op de concurrentie steeds verder uitbouwen en ging het niveau ook steeds verder omhoog. Al snel konden alle pijlen gericht worden op de finaledagen aan het eind van het seizoen.

Bij De Taveerne in de Superleague begon het allemaal wat minder vlekkeloos. Ook hier waren de verwachtingen hooggespannen; vorig seizoen hadden we een sterke eindsprint en dit jaar was het team versterkt. Door allerlei oorzaken (waar ikzelf mede debet aan was), konden we maar zelden over een compleet team beschikken. Toen ook nog eens de een na de ander liet weten niet meer door te willen gaan en we bovendien afzakten naar de laatste plaats, hadden we op tweederde van het seizoen een wondertje nodig om degradatie te ontlopen.

Zelf had ik besloten om de internationale tour weer wat serieuzer op te pakken, om toch eens te gaan kijken hoe ver ik zou kunnen komen. Mede hierdoor moest ik de nodige Superleague wedstrijden missen. Een lastige, maar bewuste keuze. Zeker in het begin had ik vaak moeite om meerdere goede wedstrijden achter elkaar te spelen. Hierdoor bleef ik met enige regelmaat net buiten de punten (Luxemburg, Romanian Classic, Dutch Open). Op andere dagen zat het er helemaal niet in, met vroege uitschakelingen tot gevolg (Tsjechië, Romanian Open). Alleen in Jersey wist ik de laatste 16 te halen. Vreemd genoeg verliepen de koppeltoernooien vaak een stuk beter, met resultaten bij de laatste 16 (Tsjechië) en zelfs een halve finale (Roemenië). Ik wist dit seizoen van tevoren dat plaatsing voor Lakeside er nog niet in zou zitten. Daarvoor kom ik nog een beetje kwaliteit en ervaring tekort en bovendien zou ik nog niet de hele tour af kunnen gaan. Ik had echter wel verwacht wat dichter bij de toppers te zitten.

Tegelijkertijd begon de ontwikkeling van deze website en de bijbehorende Facebook-pagina, met als doel het aantrekken van sponsoren om die internationale tour te helpen bekostigen. Daarbij hoorde ook nog een strategie voor het aantrekken van die sponsoren. Wie vraag je, hoe vraag je ze, waar haal je je contacten vandaan? De tijd en energie die hierin gingen zitten heb ik van tevoren wel een beetje onderschat. Samen met Teamverband is er de site uitgekomen die u nu bezoekt. Het eindresultaat (hoewel dat eigenlijk niet het goede woord is, een site is immers altijd in beweging) mag er zijn, al zeg ik het zelf. De vele complimenten die ik heb gehad, bevestigen dat denk ik ook wel.

Ondertussen was ook duidelijk geworden dat ik in mei opnieuw vader zou worden. Deze blijde gebeurtenis zou ervoor zorgen dat ik vanaf dat moment een aantal grote toernooien zou gaan missen, dus er kon tijdelijk een streep door al te hoge internationale ambities. Omdat dat toch al niet vlekkeloos verliep, was dat eenvoudig te accepteren.

Al met al verliep het seizoen tot februari niet helemaal naar verwachting, met de goede prestaties bij De Tegenstander als uitzondering. Daar kwamen nog eens problemen met mijn materiaal bij. In november kreeg ik steeds vaker het gevoel dat pijlen alle kanten op vlogen, zeker op spannende momenten. Nu ben ik niet snel iemand die zijn materiaal de schuld geeft (hoewel, dat vind ik zelf, mensen om me heen denken daar misschien anders over…), maar nadat ik anderen er een paar keer mee liet gooien, werd me duidelijk dat er nog maar erg weinig grip op mijn pijlen zat. Dat verklaarde ook waarom het probleem zich vooral voordeed onder druk; dan gaan de handen soms toch een beetje zweten en heb je meer last van een gebrek aan grip. Half december kocht ik een nieuw setje pijlen en daarmee leek dat probleem afgedaan.

Het NK koppels was een positieve uitschieter in het najaar van 2016

Niets was minder waar. Na samen met Kevin Gijzen met de nieuwe set derde geworden te zijn op het NK voor koppels, brak er tijdens een training een punt af. Vlak onder de barrel, dus verwijderen was niet mogelijk. Ik had een half jaar geleden twee setjes punten met heerlijke grip erop besteld, maar blijkbaar gingen die niet lang mee. Nadat de eerste afbrak, braken er in de weken die volgden namelijk nog vier af. Het leidde ertoe dat ik nog twee setjes pijlen moest kopen en ondertussen de eerste twee rondes van de Saen Trophy zou spelen met twee nieuwe en een oude pijl. Hierna was de zoektocht nog niet voorbij, want ik moest weer een nieuwe goede set grippunten hebben. Ik houd mijn middelvinger op de plek waar de barrel van de pijl overgaat in de punt en wil daarom dat de grip op de punt direct onderaan de barrel al begint. Ik kon geen set vinden waarbij dat het geval was. De oplosing was uiteindelijk weinig elegant, maar zeer effectief. Ik bestelde een aantal setjes punten online en bij Prima Darts zaagden we een stuk van de punten af, om de start van de grip wat meer naar boven te plaatsen. Hierna ging ik direct een stuk beter spelen, hoewel er ook wel een beetje sprake geweest zal zijn van een placebo-effect.

Op de internationale tour begonnen zich de eerste succesjes aan te dienen. Hoewel de vorm niet goed was, haalde ik een plek bij de laatste 32 in Venray. Later kwam daar een handje vol punten in Brugge bij. Dit gecombineerd met uitstekende prestaties op de Dutch en German Open (hoewel daar weer net buiten de punten), zorgde ervoor dat ik alweer een heel stuk hoopvoller naar de toekomst kijk. Vooral de overwinning op Labanauskas in Duitsland heeft me heel veel goed gedaan. In mei werd door de geboorte van Aron de tour even stopgezet, maar vanaf augustus zet ik die weer vol goede moed voort. Hopelijk met steeds betere prestaties.

Zelfs Aron slaapt in een HybrIT outfit

 

In de superleague begonnen we plots wedstrijden te winnen. Wedstrijden die eerst stelselmatig de verkeerde kant op vielen, vielen nu een keer goed. We gingen met steeds meer vertrouwen spelen en knokten ons langzaam maar zeker de degradatiezone uit. Door vijf overwinningen op rij, eindigden we zelfs nog op de vierde plaats, met een 0-10 overwinning bij Sonny’s Darts als hoogtepunt. Als we er volgend jaar eens in slagen om goed te beginnen, kan het een mooi seizoen worden.

Tussen de slapeloze nachten door had ik wel wat tijd om serieus wat sponsors te gaan werven, met het nodige succes. Tandprotetische Praktijk Kamstra was de eerste, gevolgd door Prima Darts en mijn werkgever HybrIT. Ik ben hen natuurlijk erg dankbaar voor de steun en het vertrouwen en ben blij met de extra mogelijkheden die ik door hun bijdragen heb. De zoektocht naar geldschieters gaat onverminderd voort (sterker nog: wordt uitgebreid) en extra steun is natuurlijk van harte welkom. Intussen zijn ook de eerste Vrienden van… aangemeld en ook hen ben ik dankbaar voor hun bijdrage.

Ik rijd tegenwoordig rond met het logo van HybrIT op mijn auto

Tijdens het slot van het seizoen keek ik het meeste uit naar de finaledagen met De Tegenstander. Vlak na de geboorte van Aron was er eerst de bekerfinale van de DONHN.   Die verloren we jammerlijk van onze grote rivaal Powerdarts. In meerdere partijen tijdens die wedstrijd misten we wedstrijdpijlen en uiteindelijk werd er met 5-2 aan het kortste eind getrokken. Een hoogtepunt kwam er een hoogtepunt kwam er in de vorm van de winst van de NDB Teamcup. Daar slaagden we erin op een zware avond het onderste uit de kan te halen en de titel voor de poorten van de hel weg te slepen. Toch eindigden we met een domper: tijdens het NK kwamen we niet door de poulefase, ondanks goed spel.

Al met al kan ik terugkijken op een geslaagd seizoen. In de Superleague geldt eind goed al goed en met De Tegenstander gaan we volgend jaar opnieuw op jacht naar de titel. Op de BDO-tour wordt net niet steeds vaker net wel. Dat zal ik moeten zien uit te breiden. Dat kan, want ik zie mezelf nog altijd verbeteren. Het lukt me steeds vaker om goed spel langer vast te houden. Daarnaast slaag ik er steeds vaker in om mindere wedstrijden toch binnen te halen. Om nog verder vooruit te gaan zal ik veel moeten spelen, tegen goede tegenstanders. Ik ben al druk bezig met de planning van volgend seizoen, om te beginnen met toernooien in België en Frankrijk. Eerst ga ik even genieten van een paar vrije weekenden, maar tussendoor zal ik ook weer vaak genoeg het trainingsbord opzoeken.

/door
, , , , ,

Kwartfinale tijdens West-Fries open koppels

Dit jaar werd voor de tweede keer het West-Fries open gespeeld. In korte tijd heeft de organisatie een toernooi van landelijke allure uit de grond gestampt. Hoewel er vorig jaar nog wat opstartproblemen ware, was ik nu erg onder de indruk van de professionaliteit waarmee alles georganiseerd was. Bijkomend voordeel: het wordt praktisch in mijn achtertuin gehouden en dus kon ik op de fiets.

Op zaterdagavond werden de koppels gespeeld. Ik speelde samen met Kevin Gijzen, waarmee ik eerder al derde werd tijdens het NK koppels, afgelopen december. We hadden er zin in en hadden de overtuiging dat we weleens heel ver zouden kunnen komen. Er werd begonnen in poules. Om door te komen zouden we op zijn minst tweede in een poule van drie moeten worden. Omdat er een erg zwak koppel in de groep zat, zou dat geen probleem worden. Het derde koppel was wel heel behoorlijk, maar we wonnen beide wedstrijden met 3-0. Ons spel was goed en met name op de dubbels loopt het bij mij erg lekker.

Daarna werd het al snel een stuk lastiger. In de tweede ronde troffen we twee superleague-spelers. De wedstrijd gaat gelijk op, maar in elke leg kunnen we aan het einde een versnelling plaatsen. Omdat we niks laten liggen op de dubbels, winnen we met 3-0. De ronde erna spelen we tegen twee spelers uit onze eredivisie. We zijn favoriet, maar moeten wel goed opletten op hun soms goede scores. Omdat we zelf een stuk constanter zijn, lukt het ons opnieuw om met 3-0 te winnen. We zijn inmiddels aanbeland bij de laatste 16. Hierin spelen we tegen Kevin Visser en Dennis van Sluis, twee spelers waar Kevin samen mee speelt in de Superleague. Het werd een wat nerveuze wedstrijd, omdat we allemaal de kwaliteiten van de ander kenden. Ook in deze wedstrijd lukt het ons steeds om tegen het einde van de legs een tandje bij te schakelen. Daarom winnen we wederom met 3-0 en maken we ons op voor de kwartfinale.

Die bleek op het podium gespeeld te worden. Daar kom ik achter als ons plots gevraagd wordt om een opkomstnummer door te geven. Het wordt Up in the Air, van 30 Seconds to Mars. De intro zweept wel lekker op dacht ik zo, maar dan hadden ze wel het volume wat hoger moeten zetten (zie ook de video). We spelen tegen onze teamgenoten Ed de Koff en Silko Visser, misschien wel de favorieten om het toernooi te winnen. We starten goed en ik gooi onder andere een 180-score in de eerste leg. Kevin gooit hem uit en we komen met 1-0 voor. Dit willen we vervolgens uitbouwen. Die mogelijkheid lijkt er te zijn, omdat zij niet heel sterk aan de tweede leg beginnen. Omdat we zelf ook wisselend gooien, komen Ed en Silko op gelijke hoogte. Vanaf dat moment draait de wedstrijd om. Zij gaan steeds beter scoren en wij hebben te veel beurten zonder triples. Daardoor lopen ze al snel bij ons weg en ze laten niet meer los. Het wordt 4-1.

Hoewel we sterk het gevoel hadden dat er meer in zat, zijn we over het geheel genomen wel tevreden over ons spel vandaag. Omdat het toernooi lekker doorliep, ben ik ook nog eens mooi op tijd thuis en op bed.

/door
, , , , ,

Gemengde gevoelens na sterke run op Dutch Open

bauhaus-dutch-open-dartsNa de verre reis naar Roemenië, kon ik nu iets dichter bij huis blijven. Het grootste darttoernooi ter wereld (circa 4000 inschrijvingen in het herentoernooi) stond op het programma; de Dutch Open, sinds enkele jaren verhuisd van Veldhoven naar Assen. Op vrijdag wordt het koppeltoernooi gespeeld. De singles zijn verdeeld over zaterdag (de eerste zes rondes) en zondag (laatste 64 en verder).

Ik kan niet zeggen dat dit toernooi me de afgelopen jaren gunstig gezind is geweest. In sommige gevallen had ik pech met de loting en als ik dat niet had, speelde ik zelf gewoon niet goed. De massaliteit van het toernooi (uren wachten tussen wedstrijden, nauwelijks gelegenheid om in te gooien) helpt me daar ook niet echt bij. Dit jaar was het tijd om er eens iets van te maken.

In de koppels had ik het in het verleden weleens goed gedaan. Dit jaar speelde ik met Cas Hogenhout en we hadden goede verwachtingen. De eerste ronde, tegen een onervaren tegenstander, verloopt voorspoedig. We weten de nodige beurten met twee triples te noteren en de dubbels gaan er snel in. Met 3-0 pakken we de winst. In de tweede ronde wacht er al een beter team op ons. We beginnen opnieuw goed en komen op voorsprong. De tweede leg moeten we ook binnentrekken, maar omdat we enkele dubbels missen, gaat deze alsnog verloren. Daarna beginnen de problemen pas echt. De opponenten zijn gesterkt door de onverwachte gelijkmaker en gaan steeds sterker scoren. Wij op onze beurt hebben steeds meer beurten zonder triples. Resultaat is dat we op achterstand komen. De vierde leg zou helaas al de laatste zijn. We kunnen het niet meer bolwerken en verliezen. We balen er flink van, want we hadden echt het gevoel verder te kunnen komen.

De Dutch Open wordt door analisten beschouwd als het moeilijkste toernooi om te winnen, vanwege het enorme deelnemersveld. Om punten voor de ranking te halen, moet de zondag gehaald worden. Dat was dan ook mijn eerste doel. Om te halen zou ik zes rondes moeten winnen. Ook al was het resultaat van gisteren niet bevredigend, het gevoel was er wel. Ik hoop dan altijd op een makkelijke eerste ronde, om er even in te kunnen komen. Dat geluk had ik vandaag en met 3-0 (in drie redelijk goede legs) win ik mijn partij. Ook in de tweede ronde speel ik tegen een onbekende tegenstander. Deze jongen blijkt echter uitstekend te kunnen gooien. Hij opent met 180 en gooit direct een 13-darter op mijn leg. Ergens in mijn achterhoofd vormt zich dan al de gedachte: “ja hoor, dat heb ik weer.” Ik recht de rug en breek terug in 14 darts. Daarna hou ik een solide eigen leg. In de vierde leg krijg ik geen kansen om te breken en dus moet een laatste leg beslissing gaan brengen. Ik mocht deze zelf beginnen en gooi, onder druk, goede scores. Met de tegenstander op enige afstand krijg ik drie pijlen op dubbel 12. Deze gaan mis. De tegenstander komt nu rap dichterbij. Op dit moment begin ik toch wel wat zenuwachtig te worden. In de beurt erop raak ik met mijn laatste pijl de dubbel 6, waardoor mijn toernooi verder gaat. De opluchting is groot.

creatieve finish onder hoge druk

De rondes erna waren aanzienlijk makkelijker, ook omdat ik van deze overwinning een flinke boost had gekregen. Met goed spel en sterke finishes won ik de derde ronde met 3-0. In de vierde ronde speelde ik bij een 2-0 voorsprong een matige leg, maar met een 124-checkout win ik hierna alsnog de wedstrijd. Hiermee bereikte ik de vijfde ronde: de sheetfinale. Hierin trof ik weer een goede tegenstander. Opnieuw speel ik een goede wedstrijd en ik kom, mede dankzij het snel gooien van de dubbels, tot twee keer toe op voorsprong. Beide keren wordt er gelijk gemaakt, waardoor er een beslissende vijfde leg nodig is. Hierin scoor ik goed, maar dat doet de tegenstander ook. Wanneer ik wegzet op 96, doet hij dat zelfs nog iets beter, door 70 te laten staan. De 96 kan ik dus maar beter uitgooien. Onder hoge druk weet ik deze finish uit de hoge hoed te toveren, via single 20, dubbel 18 en tops. Ik win de sheet en ben nog een ronde verwijderd van de finaledag.

Om die te halen zou ik moeten winnen van Kevin Wensink, een bekende naam in het Nederlandse darten. Ik zag zijn voorgaande wedstrijden en was niet bijzonder onder de indruk. Het viel me al wel op dat het hem steeds lukte om onder druk zeer sterke scores te raken. Ik verlies het gooien op de bull en dus mag hij beginnen. Omdat hij hier en daar wat laat liggen, krijg ik een kans. Die benut ik direct, een mooie opsteker aan het begin van de wedstrijd. Hij antwoordt uitstekend en breekt me in 14 darts. Daarna gooi ik een iets mindere leg en kom ik met 2-1 achter. Het was nu tijd om nog een keer alles op alles te zetten. In mijn eigen leg gooi ik een 14-darter en ook dit keer komt er een beslissende leg aan te pas. Hij scoort hierin heel behoorlijk, maar ik doe het iets beter. Ik sta na 12 pijlen op 72 en hij zet na 15 weg op 86. Ik twijfel even over de te nemen route. Tops loopt al de hele dag geweldig, daarom besluit ik voor triple 12 te gaan. Als ik die raak, krijg ik twee darts voor dubbel 18, anders een voor tops. De eerste pijl zit midden in de triple 12 en vol vetrouwen leg ik aan voor dubbel 18. De eerste zit net aan de buitenkant, de tweede valt aan de binnenkant. Niet door spanning, niet omdat ik te veel of te weinig tijd nam. Maar gewoon, omdat je nu eenmaal weleens mist. Nu is 86 nog niet zomaar uit, dus stiekem hoop ik dat ik terugkom. Wensink gooit met zijn eerste pijl meteen triple 18 en doet vervolgens wat ik naliet: de eerste match dart direct benutten.

De teleurstelling is aanvankelijk groot, maar maakt al snel plaats voor realisme. Geen punten, maar de ene 0 is de andere niet. Ik heb een goede run gemaakt en zo nu en dan, vooral onder druk, sterk gespeeld. Als ik op deze manier doorga, komen de punten vanzelf. Daar ben ik van overtuigd. Ik was overigens in goed gezelschap. Wensink wint de ochtend erna ook van tweevoudig wereldkampioen Scott Waites. Het toernooi wordt uiteindelijk gewonnen door Engelsman Mark McGeeney.

Om mijn activiteiten te bekostigen, ben ik op zoek naar sponsors. Kijk hier om te zien hoe u mij kunt helpen om de top te bereiken. Particulieren kunnen Vriend van worden.

/door
, , , , ,

Podiumplaats op koppeltoernooi Roemenië, Visser wint hoofdtoernooi

Silko Visser zorgt voor een verrassing met zijn winst in Roemenië

Silko Visser zorgt voor een verrassing met zijn winst in Roemenië

Dit weekend stond het Open Roemenië op het programma. Mijn reisgezelschap bestond dit weekend uit teamgenoot Silko Visser en de ervaren Rob Radsma en Reinier Schouten. Het beloofde een druk weekend te worden, met op vrijdagavond een opwarmtoernooi, een single en koppeltoernooi op zaterdag en nog een singletoernooi op zondag.

Veel tijd om de straten Boekarest in te duiken zou er niet zijn, op een korte trip naar de plaatselijke supermarkt op vrijdagmiddag na. Na ons verbaasd te hebben over de verpakking van het bier (in plastic flessen van 2,5 liter) en wat er in Roemenië verstaan wordt onder een pizza classic (ik verwachtte wat standaard ingrediënten, maar kreeg ham en heel veel olijven), begonnen we aan het opwarmtoernooi.

Het lot had bepaald dat ik mijn eerste ronde zou spelen tegen reisgenoot Reinier Schouten. In een redelijke partij, met veel goede, maar ook een aantal mindere scores, vallen maar liefst vijf breaks. Omdat de laatste in mijn voordeel was, won ik met 3-2. De ronde erna was tegen een stuk mindere tegenstander en ik kon eenvoudig met 3-0 winnen. In de ronde erna nam ik het op tegen Jeffrey Sparidaans, lid van de Nederlandse selectie. Nu zal ik de eerste zijn om toe te geven dat hij niet op zijn scherpst was, maar de 3-1 overwinning smaakte toch goed. Ik kon prima profiteren van de steekjes die hij liet vallen. Hij vond dat ik het toernooi daarna ook maar moest winnen, maar helaas was de koek op. Tegen een mij onbekende Oost-Europeaan, die erg goed kon darten, zo bleek, verloor ik in de ronde erna.

Zaterdag was de eerste kans om punten voor de ranking te halen. Hiervoor zou een plek bij de laatste 32 noodzakelijk zijn. Om dat te bereiken zou ik vier rondes door moeten komen. Het goede nieuws was dat ik, door een vrijloting in de eerste ronde, daar al een stapje dichterbij was. Het slechte nieuws was dat er een geplaatste speler uitgeschakeld zou moeten worden; Andy Baetens, onlangs nog winnaar van het Open Tsjechië. Ik begon matig, tegen een Griek. Hoewel ik scorend veel beter was, wilden de dubbels nog niet echt vallen. Omdat ik voldoende kansen krijg, win ik eenvoudig met 4-1. De volgende partij ging al een stuk beter. Met 4-0 kon ik me gaan opmaken voor de bordfinale tegen Baetens. Dat werd een teleurstelling. Hij scoort uitstekend en ik gooi in elke leg een mindere beurt. In leg 2 krijg ik een pijl om gelijk te maken. Hij laat niets liggen en ik verlies met 4-0. Later zou Baetens het toernooi winnen, dus een schande was het niet, maar ik had op meer gehoopt.

Zaterdagavond stond het koppeltoernooi op het programma, samen met Silko Visser. Silko was ’s middags iets verder gekomen en nog behoorlijk vermoeid daarvan. Ikzelf moest proberen de teleurstelling van me af te spelen. We beginnen matig, maar dat geldt ook voor de tegenstand. We winnen de eerste wedstrijd simpel. In de ronde erna spelen we tegen twee Spanjaarden. Die wisselen goede scores af met mindere, maar straffen onze missers op de dubbels wel af. Ze lijken met de zege aan de haal te gaan, maar net op tijd weten we de wedstrijd te keren. Het belooft alleen niet veel goeds voor de bordfinale. Die is tegen twee Engelsen, die eerder op de dag goed op dreef waren. We komen dan ook met 3-1 achter. Nadat zij met 180 wegzetten om voor de wedstrijd te kunnen gaan gooien, check ik 86 om erin te blijven. Ons niveau gaat langzaam maar zeker omhoog en we weten zelfs nog mroemenie_koppelset 4-3 te winnen en de laatste 32 te bereiken. Daarin nemen we het opnieuw op tegen een Engels duo. We scoren ijzersterk in deze partij en Silko weet alle dubbels te raken. Tussendoor krijgen we nog een 120-finish tegen, maar met 4-1 gaat de winst naar ons. In de kwartfinale opnieuw Britse tegenstand. Ditmaal is het mijn beurt om de dubbels te gooien. Met checks van onder andere 116 en 140 bereiken we de halve finale. Daarin spelen we tegen het Belgisch/Nederlandse duo Brian Raman-Carlo van Kleef. Alle legs gaan gelijk op, maar omdat wij de kleine kansen die we krijgen (ik mis onder andere bull voor 135 en tops voor 114) net niet benutten, staat er uiteindelijk 0-4 op het scorebord. Toch kunnen we zeker tevreden zijn met deze podiumplaats, zeker met het matige begin in ons achterhoofd.

Zondag zouden de punten dan gehaald moeten worden. De landgenoot die ik in de eerste ronde tegenkom is normaliter een goede darter, maar weet totaal niet in zijn spel te komen. Daardoor win ik al snel met 4-0. In de ronde erna wacht een Engelsman. Ook hij is niet goed op dreef, waardoor ik met 2-0 voor kom. Hij wordt dan beter, ik minder. Hij pakt drie legs op rij. In de leg erna mis ik vijf pijlen om gelijk te maken en ik verlies met 4-2. Die tik komt wel even aan. Het zou alsnog een bijzondere dag worden. Niet voor mijzelf helaas, maar ik heb van dichtbij kunnen zien hoe een vriend zijn droom uit laat komen. Silko Visser wint na zijn sheet van onder andere Martin Phillips en Gary Robson om de halve finale, op het podium te halen. Daar wint hij eerst van James Hurrell en later in een thriller van Martin C. Atkins. Ik ben denk ik nog nooit tegelijkertijd zo trots en jaloers geweest. Natuurlijk gun ik hem dat succes van harte, maar ik was toch graag zelf een paar rondes verder gekomen. Het zit er echt in en ik heb nu kunnen zien hoe het kan gaan op een dag dat alles lukt. Laat dat een inspiratie voor de komende toernooien zijn.

Om mijn activiteiten te bekostigen, ben ik op zoek naar sponsors. Kijk hier om te zien hoe u mij kunt helpen om de top te bereiken. Particulieren kunnen Vriend van worden.

/0 Reacties/door