Dubbel weekend in Antwerpen

Na een lange en zeldzame rustpauze, was het tijd om de pijlen weer serieus op te pakken. Het internationale seizoen zit er bijna op, maar augustus is altijd een drukke maand. Twee weekenden achter elkaar van twee toernooien in Antwerpen. Dubbels zouden ook de hoofdrol gaan spelen deze weekenden. Ik ging er vooral heen om de vorm te testen en me klaar te maken voor het komende seizoen, maar vooral in het tweede weekend waren ook de resultaten goed.

Het lijkt wel alsof ze het erom doen in België; niet voor het eerst zou ik mijn vriend Sjors Kolvers al vroeg in het toernooi kunnen treffen op de Belgium Masters. Ik zou dan in de eerste ronde een onbekende Spanjaard uit moeten schakelen. Met dergelijke exoten is het altijd even afwachten wat je voorgeschoteld krijgt. Zo’n kerel zal toch niet voor niets vanuit Spanje naar Antwerpen afgereisd zijn? Het bleek geen lastige horde en met een matige en enkele behoorlijke legs win ik met 4-0. Sjors had een bye en stond al op me te wachten in de tweede ronde. Hij begint een stuk beter dan ik, maar dan ben ik warm gedraaid. Ik houd mijn eigen leg in 15 pijlen en met sterke scores breek ik hem de leg erna. Ook in de vierde leg heb ik een voorsprong, maar ik gooi me dood op 84. In de beurt die volgt mis ik 2 pijlen op dubbel 18, waarna Sjors me terugbreekt. In de daaropvolgende leg verpest ik het opnieuw op de finish en ik kom op achterstand. In leg 6 gooit Sjors erg sterk en maakt hij de partij af. Zo zit de zaterdag er voor mij al vroeg op.
Zondag ging het gelukkig al beter. De eerste twee rondes zijn tegen onbekende tegenstanders en die bleken allebei snel van de rel als ik een paar sterke scores gooide. De 180-ers vallen dit weekend makkelijk en ook de dubbels beginnen te lopen, met 2x 4-0 als gevolg.

De derde ronde is tegen de jonge talentvolle Belg Brian Raman. In onze vorige ontmoeting won ik met 4-3, nadat we beiden wedstrijdpijlen hadden gehad. Deze versie zou net zo spannend worden. De eerste leg is redelijk en deze weet ik zonder al te veel moeite te houden. Daarna komt hij goed op stoom en kan ik geen druk op zijn leg zetten. Brian gaat goed door en krijgt vanaf 146 een pijl op dubbel 19, maar gelukkig voor mij mist hij. Ik sta dan op 126 en finish deze op dubbel 6 om toch de voorsprong weer te pakken. Opnieuw kan ik geen druk geven op zijn leg en zo komen we op 2-2. Dit keer gooi ik dan een ijzersterke eigen leg, in de hoop nu echt druk op zijn worp te kunnen zetten. Raman laat zich niet van de wijs brengen en maakt 3-3. Ik mag de laatste leg beginnen en kom goed uit de startblokken; na 12 pijlen sta ik op 86. Ik gooi de triple 18, maar mis 2 pijlen op dubbel 16. Niets aan de hand, maar hij zet nu wel weg op een dubbel. Ik weet de 16 overgebleven punten niet weg te poetsen met 3 pijlen en dat wordt afgestraft. Ondanks een goede partij ga ik er hier dus toch af, tot mijn grote spijt. Uitslagen van latere fasen van de toernooien staan hier en hier.

De week erna zal het beter moeten. Op een nieuwe locatie wordt het Open Antwerpen gespeeld en dit is bepaald geen verbetering. Ook het ophalen van de spelerskaarten duurt erg lang, maar omdat ik al vroeg ingeroosterd sta, geeft dit me wat extra tijd om te acclimatiseren. De loting vandaag is gunstig, met een relatief eenvoudige helft van de sheet. Helaas wordt er best-of-5 gespeeld, wat toch altijd voor wat druk zorgt in de vroege rondes. De dubbels gaan gelukkig goed in de eerste twee wedstrijden en deze win ik beide met 3-0. Dan komt de voor mij vaak zo fatale ronde voor de punten. Ook dit keer ben ik wat zenuwachtig, maar de tegenstand is niet geweldig. Ik scoor goed en kan me hier en daar een missertje op de dubbels veroorloven; 3-1.

De ronde erna wacht Nederlands international Chris Landman, die de ronde ervoor verantwoordelijk was voor de uitschakeling van mijn vriend Kjeld Cousijn (die daarvoor weer een geweldige prestatie leverde door James Hurrell de voet dwars te zetten). Vanaf het begin speel ik een uitstekende wedstrijd en laat nauwelijks iets liggen. Omdat Landman zo nu en dan een mindere score gooit, weet ik elke leg een buffertje te maken. De zenuwen op de dubbels zijn deze ronde helemaal weg en ik komt met 3-0 voor. We spelen inmiddels best-of-7 en Landman gooit een goede leg om terug te komen. De leg erna loop ik weer rap bij hem weg en de laatste dubbel gaat er voor de verandering gewoon eens snel in. De 4-1 overwinning is een geweldige opsteker. Vervolgens ga ik me proberen te plaatsen voor mijn eerste kwartfinale in het internationale circuit. Dat zal moeten gebeuren tegen Marco Libbers, die de ronde ervoor Gary Robson uitschakelde. We beginnen allebei wat weifelend, maar ik houd mijn eigen leg. Hij doet dat vervolgens ook, waarna ik de schroom van me af gooi. Met sterke scores en snelle checks kom ik met 3-1 voor en ben ik 1 leg verwijderd van de winst. Nu komt dan toch het moment dat de zenuwen toeslaan en Marco schakelt een tandje bij. Hij breekt terug en houdt onder druk zijn eigen leg. Ik mag de zevende leg beginnen en dit wordt bijna een kopie van de wedstrijd tegen Raman van vorige week. Vanaf 122 mis ik een pijl op dubbel 16. Libbers zet vanaf hoog weg op 110 en ik mis weer 3 pijlen. Op dubbel 15 gooit Libbers 110 uit. Ik ben trots op het halen van de laatste 16, maar het is nu toch even de teleurstelling die overheerst.

Op zondag is de loting me een stuk minder gunstig gezind. De eerste ronde was nog goed te doen. De scores waren matig, maar de dubbels behoorlijk; 3-0. In de ronde erna wachtte Martin Atkins, voormalig angsgegner van Raymond van Barneveld. Ik had zijn eerste ronde gezien en die was bepaald niet indrukwekkend, maar anderzijds kon ik me ook niet voorstellen dat hij erg onder de indruk was van mijn spel tot nu toe. We gaan allebei goed van start. Atkins mag beginnen en gooit zijn leg in 13 pijlen uit. In de leg erna sta ik na 9 pijlen op 81. Vanaf dan wordt het rommelig, maar ik haal de leg wel binnen. Ik hoop dat Atkins vervolgens een beetje gaat dimmen, maar hij smijt er opnieuw een 13-darter in. Vanaf dat moment heb ik een stuk meer moeite om de triples te vinden. Hij breekt me en mag zelf gaan gooien voor de wedstrijd. Ik zet nog een keertje aan en krijg een kans vanaf 126. Ik gooi een single en triple 19, maar mis de bullseye. Geheel onverwachts kom ik nog een keer terug, als de Engelsman wedstrijdpijlen mist. Mijn eerste pijl zou mijn laatste van het weekend worden en het werd ook wel een passende afsluiting van de afgelopen weekenden: vol in de triple 9.

Al met al viel het me niet eens tegen. De nederlaag tegen Atkins (niet de Atkins die het toernooi won) was ingecalculeerd en de dag ervoor speelde ik goed op het moment dat de loting ook meezat. De week ervoor had ik het wat lelijker laten liggen, maar toen zat er wel een stijgende lijn in het spel. Het Open Frankrijk ga ik waarschijnlijk laten schieten en daarna gaat de focus toch op het nieuwe seizoen. Dan zal ik vaker mijn kansen moeten pakken, op dagen dat de dingen een beetje mijn kant op vallen. Ook de lastige dagen zullen er tussen blijven zitten, met ongetwijfeld weer de nodige leermomentjes.