Dutch Open verloopt matig

In het verleden waren de Dutch Open en ik geen vrienden. De afgelopen twee jaar kwam daar verandering in, hoewel ik steeds struikelde over de laatste horde voor de finaledag. Ik hoopte het dit jaar iets beter te doen, maar het werd uiteindelijk vlees noch vis.

Slecht was het zeker niet, wat ik stond te doen in Assen, maar de topvorm die nodig zou zijn om echt ver te komen in het toernooi ontbrak simpelweg. Ook gaandeweg de toernooien slaagde ik er niet echt in om mijn niveau op te krikken. Vooral het consistent gooien van degelijke legs lukte maar niet. Op vrijdag, het koppeltoernooi met Sjors Kolvers, kwamen we daar lange tijd mee weg. De eerste paar rondes wonnen we met 3-0, omdat er geen sprake was van serieuze tegenstand. In de sheetfinale werd het moeilijker en rechtten we de rug. Scorend speelde ik deze wedstrijd uitstekend, maar door veel gemiste dubbels, hadden we de volle 5 legs nodig om de partij binnen te slepen. Daarna kwamen we met Darryl Fitton en Wessel Nijman een koppel van wereldklasse tegen. We gooiden simpelweg te wisselvallig om het ze moeilijk te kunnen maken en daarme zat het toernooi erop bij de laatste 64 koppels.

Dan moest het maar gebeuren in de singles. De loting zag er van tevoren redelijk uit (hoewel dat natuurlijk heel weinig zegt). De moeilijkste wedstrijd zou een eventuele derde ronde tegen Tony Martin worden. Martin is tegenwoordig vooral bekend als de man van Dobromyslova, maar was in het verleden ook regelmatig op tv te bewonderen. Ik had al een tijdje niet zoveel van hem gehoord en hoopte daarom dat ik een goede kans zou maken. In het koppeltoernooi de dag ervoor wist hij echter plots de halve finale te halen en dus was hij beter in vorm dan ik verwacht had. Mijn eerste twee rondes waren eigenlijk hetzelfde als de dag ervoor; wisselvallig, maar zonder in de problemen te komen.

Tegen Tony Martin word ik de eerste twee legs scorend overklast. Toch kom ik de wedstrijd in, omdat ik 118 uit weet te gooien en dan kantelt de wedstrijd. Ik ga beter scoren en krijg meer kansen. Ik moet hem breken, maar laat dat na. Ik hou vervolgens mij eigen leg om een beslissende leg af te dwingen. Die leg is van beide kanten niet bijzonder goed en het wordt vervelenden als er tijdens het gooien nog iemand tegen me aan loopt. Het lukt me niet om een vuist te maken en zo verlies ik teleurstellend met 3-2. Martin haalt uiteindelijk de laatste 32. Het enige positieve dat ik eruit kan halen is dat ik niet eens in topvorm hoef te zijn om het dit soort spelers moeilijk te kunnen maken, maar dat is wel een heel schrale troost.

Over drie weken staat er een double header in Slowakije op het programma. Daar verwacht ik weer beter voor de dag te komen.