, , , , ,

Finaledag op Dutch Open

Al het recente gedoe binnen de BDO laat ook de organisatie van de Dutch Open niet onberoerd. Na de mededeling vanuit het Verenigd Koninkrijk dat men bij de BDO afdrachten wilde ontvangen per deelnemer aan een toernooi om mee te mogen tellen voor de ranking, besloot de Dutch Open (het grootste ‘slachtoffer’ van deze regeling) de BDO ranking dan maar de rug toe te keren en alleen nog WDF punten te vergeven. Begrijpelijk, maar het kwam me wel slecht uit, want voor het eerst wist ik de finaledag te halen.

Mijn vriend en opponent Brian Raman haalde uiteindelijk de finale

Daar zag het aan het begin van de dag niet naar uit. Ik opende tegen een goed spelende Lars Fransen; een geduchte tegenstander waartegen ik normaal gesproken licht de overhand zou moeten hebben. Dat was nu ook zo, maar nadat ik in de eerste leg een kansje miste, sloeg hij meteen toe met een 100-finish. Toen hij vervolgens ook zijn eigen leg hield, stond ik direct met de rug tegen de muur. Ik bleef goed spelen en won hierna mijn eigen leg. De vierde leg was spannend en met mij op 72 mist Fransen twee wedstrijdpijlen. Ik begin met een triple 5, maar weet via single 17 en tops toch een beslissende leg af te dwingen. Die mag ik zelf beginnen en daarin kom ik niet meer in de problemen. De opluchting is groot na deze ontsnapping.

Na de nodige uren wachten, zoals gebruikelijk is in de vroege rondes op dit toernooi, wacht mijn volgende tegenstander. Mijn wedstrijd tegen Wouter Kalk verloopt eigenlijk hetzelfde als mijn eerste wedstrijd vandaag, maar dan met een belangrijk verschil: ik win dit keer wel de eerste legs. Checks van 60 en 56 vallen nu wel meteen en daarna kom ik niet meer in de problemen; 3-0.

Ik kom steeds beter in mijn spel wanneer ik Daniel Papke tref. De eerste legs gaan nog gelijk op, maar scorend ben ik al dominanter. Wanneer ik in de derde leg 144 uitgooi, komt hij die klap niet meer te boven. De sheetfinale tegen Marcel Möller zou nooit echt spannend worden. Scorend ben ik de betere en op de dubbels ben ik constant genoeg om met 3-0 te winnen. Datzelfde geldt voor de wedstrijd bij de laatste 128 tegen Kilian van Ramshorst. Ik had al gezien dat hij zijn voorgaande wedstrijden met het nodige geluk met 3-2 had gewonnen en zijn tank was overduidelijk leeg. In twee eerdere pogingen was het me steeds net niet gelukt om de finaledag te halen, maar dit keer eindigde het dus een beetje met een anticlimax. Dat vond ik geen enkel probleem natuurlijk, want met 3-0 gaat deze wedstrijd mijn kant op.

Daarna was het zaak om even na te genieten en goed te eten, alvorens op tijd mijn luchtbedje op de kamer van Anoop op te zoeken. De volgende dag zou ik weer vroeg op moeten voor mijn wedstrijd tegen de Belgische topspeler Geert de Vos. Het is altijd lastig om twee dagen achter elkaar goed te zijn, dus wilde ik me goed voorbereiden.

Als op zondag de wedstrijd begint, voel ik dat ik er klaar voor ben. Of dat genoeg gaat zijn om te winnen weet ik niet, maar ik zal in ieder geval proberen zelf op mijn best te spelen. Het zou een heerlijke partij worden. Ik win de strijd om de bull en wil meteen het initiatief nemen. De Vos blijft in de buurt, maar ik kan mijn eigen leg houden. Hierna gooit de Belg een gewelidge leg, waar ik weinig tegen in te brengen heb. Dit was het verhaal van de wedstrijd, want de legs erna verlopen op dezelfde manier. We houden onze eigen legs, maar ik moet daar aanmerkelijk meer moeite voor doen (een keer een 118 finish met hem op een dubbel) dan hij. Toch blijven echt grote kansen ook voor Geert uit. Wanneer ik 3-2 voor kom, weet ik eindelijk een keer echt druk op zijn leg te zetten, maar hij gooit snel genoeg uit om mij geen kans te geven. Een zevende leg zou beslissing moeten brengen. Ik scoor goed, maar de Belg doet dat nog beter. Ik sta na 12 pijlen op dubbel 19, maar moet toch afwachten of ik daarvoor terug mag komen. De Vos mist echter de bullseye voor een 12-darten en ik gooi direct uit om de wedstrijd in het slot te gooien.

Ik zit in een Belgisch deel van het schema, want ook Andy Baetens en Brian Raman zitten in dit hoekje van de loting. Mijn volgende tegenstander zou mijn vriend en reisgenoot Brian worden. Ook dit werd een goede wedstrijd, maar met veel meer ups en downs. Brian begint niet op zijn best, maar het lukt me niet om daar optimaal van te profiteren. Net als in de vorige wedstrijd, lukt het me ook nu om 118 uit te gooien. Op 2-2 vindt het belangrijkste moment van de wedstrijd plaats. Op Brians leg neem ik het initiatief. Vanaf 108 zet ik weg op 48 en hij zet met een laatste inspanning met een 140 score weg op 100. Ik mis twee pijlen vanaf 48 op dubbel 16 en Brian checkt 100. De leg erna blijf ik achter en wanneer Brian ook nog eens 160 uitgooit, zit mijn toernooi erop.

Brian zou later op de dag de finale spelen, na een mooie overwinning op Paul Hogan. Hij verloor van de Schot Ross Montgomery.

/door
, , , , ,

Dutch Open verloopt matig

In het verleden waren de Dutch Open en ik geen vrienden. De afgelopen twee jaar kwam daar verandering in, hoewel ik steeds struikelde over de laatste horde voor de finaledag. Ik hoopte het dit jaar iets beter te doen, maar het werd uiteindelijk vlees noch vis.

Foto van Bas van den Berk (Dartfreakz)

Slecht was het zeker niet, wat ik stond te doen in Assen, maar de topvorm die nodig zou zijn om echt ver te komen in het toernooi ontbrak simpelweg. Ook gaandeweg de toernooien slaagde ik er niet echt in om mijn niveau op te krikken. Vooral het consistent gooien van degelijke legs lukte maar niet. Op vrijdag, het koppeltoernooi met Sjors Kolvers, kwamen we daar lange tijd mee weg. De eerste paar rondes wonnen we met 3-0, omdat er geen sprake was van serieuze tegenstand. In de sheetfinale werd het moeilijker en rechtten we de rug. Scorend speelde ik deze wedstrijd uitstekend, maar door veel gemiste dubbels, hadden we de volle 5 legs nodig om de partij binnen te slepen. Daarna kwamen we met Darryl Fitton en Wessel Nijman een koppel van wereldklasse tegen. We gooiden simpelweg te wisselvallig om het ze moeilijk te kunnen maken en daarme zat het toernooi erop bij de laatste 64 koppels.

Dan moest het maar gebeuren in de singles. De loting zag er van tevoren redelijk uit (hoewel dat natuurlijk heel weinig zegt). De moeilijkste wedstrijd zou een eventuele derde ronde tegen Tony Martin worden. Martin is tegenwoordig vooral bekend als de man van Dobromyslova, maar was in het verleden ook regelmatig op tv te bewonderen. Ik had al een tijdje niet zoveel van hem gehoord en hoopte daarom dat ik een goede kans zou maken. In het koppeltoernooi de dag ervoor wist hij echter plots de halve finale te halen en dus was hij beter in vorm dan ik verwacht had. Mijn eerste twee rondes waren eigenlijk hetzelfde als de dag ervoor; wisselvallig, maar zonder in de problemen te komen.

Tegen Tony Martin word ik de eerste twee legs scorend overklast. Toch kom ik de wedstrijd in, omdat ik 118 uit weet te gooien en dan kantelt de wedstrijd. Ik ga beter scoren en krijg meer kansen. Ik moet hem breken, maar laat dat na. Ik hou vervolgens mij eigen leg om een beslissende leg af te dwingen. Die leg is van beide kanten niet bijzonder goed en het wordt vervelenden als er tijdens het gooien nog iemand tegen me aan loopt. Het lukt me niet om een vuist te maken en zo verlies ik teleurstellend met 3-2. Martin haalt uiteindelijk de laatste 32. Het enige positieve dat ik eruit kan halen is dat ik niet eens in topvorm hoef te zijn om het dit soort spelers moeilijk te kunnen maken, maar dat is wel een heel schrale troost.

Over drie weken staat er een double header in Slowakije op het programma. Daar verwacht ik weer beter voor de dag te komen.

/door
, , , ,

Saen Trophy eindigt in spannende kwartfinale

Het is de laatste jaren een van mijn favoriete toernooien geworden; de Saen Trophy in Café de Schot. Tijdens het WK, toch al een heerlijke tijd, staat het hele café een week lang helemal in het teken van dit evenement. 32 gekwalificeerde spelers spelen op een podium vanaf de eerste ronde wedstrijden over meerdere sets. Na overwinningen in de eerste twee ronden, verloor ik uiteindelijk een prachtige kwartfinale.

Omdat ik vorig jaar behoorlijk uit vorm was en daardoor al de eerste ronde verloor, moest ik me dit jaar via het kwalificatietoernooi plaatsen. Dat lukte gelukkig zonder al te veel moeite en dus stond ik dit jaar wederom op de deelnemerslijst. Omdat ik ongeplaatst was, zat het er wel dik in dat ik een pittige loting zou krijgen. Het viel mee, want in de eerste ronde ontliep ik de geplaatste spelers. Met Robin Mau Asam trof ik een goede tegenstander, maar ook een die zich de afgelopen jaren niet zo vaak meer laat zien. In een wedstrijd over meerdere sets bleek dat in mijn voordeel. Scorend ben ik duidelijk de baas, met een first 9 gemiddelde van rond de 95 en zo kan ik het me veroorloven de nodige dubbels te missen. Ik kom in de eerste set met 2-1 achter, maar vanaf dat moment gaan ook de dubbels lopen. Ik win acht legs op rijd en daarmee de wedstrijd met 3-0.

Naar de tweede wedstrijd, mijn eerste in 2019, keek ik erg uit. Teamgenoot Lars de Jong was als tweede geplaatst en werd vorig seizoen zevende op de nationale ranking. Dat zou best eens een mooie partij kunnen worden. Net als in mijn eerste ronde ga ik wat traag van start. Ik win de eerste leg, maar verlies er vervolgens vier op rij. Lars scoort in deze fase beter dan ik, wat ik van tevoren niet helemaal verwacht had. Naar het eind van de tweede set toe vallen zijn scores een klein beetje weg en omdat ik nu wel de dubbels ga gooien, kan ik hem breken en de set binnenhalen. Hierna valt de wedstrijd steeds meer mijn kant op. Min of meer op cruise control (met veel hoge scores) win ik de derde set en kom ik op 2-0 in de vierde. Ik word een beetje laks en Lars gaat ook weer beter gooien. Hij komt terug naar 2-2. In de laatste leg lijkt hij een kans te gaan krijgen, nadat ik opnieuw pijlen mis. De laatste get echter in het hoekje van de dubbel 3, waarmee ik 3-1 voor kom. In de laatste set zet Lars nog een keer aan, maar met een 96 checkout win ik de wedstrijd. Mijn gemiddelde is prima, hoewel het door de fases van gemiste dubbels nog wat hoger had gekund. Scorend was het wel weer goed. Ik ga door naar de kwartfinale tegen Kevin Doets en ben al zeker van plaatsing voor volgend jaar, waarmee mijn eerste doel bereikt is.

Maar als je daar eenmaal staat, wil je natuurlijk door ook. Kevin, ook een teamgenoot, had twee uitstekende eerste ronden gespeeld en ik kon er zeker niet van uitgaan dat ik scorend het overwicht zou hebben. Ik zou ditmaal dus vanaf het begin goed moeten finishen. Ik win het bullen en besluit tegen mijn eerdere gedachte in om zelf te beginnen. Ik wil direct op voorsprong kunnen komen en de druk bij hem leggen. Dat plan mislukt, vanwege hetzelfde euvel als een dag eerder: aan het begin van de wedstrijd mis ik een aantal dubbels. Niet zoveel als toen, maar zoveel kansen kreeg ik ook niet. Ik verlies de eerste twee sets met 3-1, mede doordat Kevin een 164 gooit om zijn eigen leg te redden. Dat zou ook een beetje het verhaal van de wedstrijd worden. Hij wist zich iets beter onder mijn druk uit te finishen dan ik. Na de onderbreking gooi ik er scorend een tandje bij en met uitstekend spel win ik de derde set. Ik krijg helaas ook weer een zeer sterke set terug van hem, waarin ik er niet aan toe kom om te breken. Zodoende kom ik 3-1 achter en moet ik drie sets op rij winnen. In mijn eigen set komt de stand vervolgens op 2-2 en met een 12-darter haal ik deze binnen, om de achterstand te verkleinen.

In zijn set word ik in de tweede leg gebroken en dan lijkt het toch echt voorbij. Ik recht nog een keer de rug en pak een break terug. Nadat Kevin vervolgens een paar wedstrijdpijlen mist, check ik 90 om de druk nog wat op te voeren. De vijfde leg van deze set zou de laatste worden. Kevin plaatst een versnelling en dit keer heb ik geen antwoord meer. Hij wint de set en daarmee met 4-2 de wedstrijd. Hoewel ik op zijn zachtst gezegd niet zo’n fan ben van verliezen, kan ik er dit keer goed mee leven. Het was een geweldige wedstrijd om te spelen en ik heb ervan genoten. Volgend jaar een nieuwe kans. Kevin zou uiteindelijk de finale halen en daarin verliezen van Saen Trophy veelvraat Remco van Eijden.

 

/door
, , , , ,

Nationaal Bekerkampioen met De Tegenstander

Jaarlijks komen alle bekerkampioenen van de verschillende bonden binnen de NDB bijeen om met elkaar uit te vechten wie zich tot nationaal bekerkampioen kroont. Een toernooi waar ik nog niet eerder aan deel had genomen, omdat het steeds maar niet lukte om binnen de eigen DONHN het bekertoernooi te winnen. Dit jaar lukte dat voor het eerst en om het dan maar meteen goed te doen, wonnen ‘we’ (samen met Silko Visser, Ed de Koff en Wesley Harms) dan ook maar meteen de nationale titel.

Een aantal zeer sterke teams deed mee op deze finaledag. Wij hadden niet te klagen over onze loting, door de allersterkste teams te ontlopen in de poulefase. Toch mochten onze eerste twee tegenstanders niet onderschat worden. Ik begon zelf niet al te overtuigend aan de dag, maar omdat dat ook gold voor mijn opponenten, kwam ik weg zonder puntverlies. We wonnen tweemaal ruim en plaatsten ons zo als groepswinnaar voor de kwartfinale. Daarin troffen we Vrijbuiter 1, drie jaar geleden de tegenstander in de finale, toen ik het NK Eredivisie won. Tot 2-2 gaan we gelijk op, maar in de koppels maken we het verschil door op beide borden te winnen en de wedstrijd met 4-2 in ons voordeel te beslissen.

Ingetogen blijdschap na een gewonnen leg

Dan begint het pas echt. In de halve finale treffen we ’t Ouwe Vat uit Friesland, met onder andere Jan Dekker en Rick Hofstra in de gelederen. Vorig jaar schakelden zij ons nog nipt uit op de nationale Eredivisie kampioenschappen. Dit keer komen we beter uit de startblokken. Ed maakt een achterstand tegen Hofstra goed, door te profiteren van gemiste dubbels, Silko speelt een geweldige vijfde leg en Wesley was, zoals de hele dag, angstaanjagend solide. Zelf verloor ik met 1-3 van Dekker, omdat mijn scores te wisselvallig waren. We hebben dan 1 koppel nodig om de finale te halen en Ed en Wesley halen die binnen, terwijl Silko en ik nog bezig zijn.

Ook in de finale een tegenstander waar we een historie mee hadden. Fifth Division uit Den Haag werd algeheel Nederlands Kampioen in 2013 door ons in de finale te verslaan na drie gemiste matchdarts. In 2014 wonnen wij in de halve finale van hun. Tegen Mike Zuydwijk laat Wesley opnieuw zien dat er vandaag geen maat op hem staat. Ed zet tegelijkertijd opnieuw een geweldige prestatie neer, door te winnen van Jeffrey de Zwaan (die onlangs nog Michael van Gerwen uit de UK Open knikkerde). Ik moet tegen voormalig PDC WK-deelnemer Dirk van Duijvenbode en speel een prima eigen leg om voor te komen. Hij heeft daarna alle ruimte om gelijk te maken, maar verzuimt dat. Vanaf 110 straf ik dat af. Hierna breekt hij me wel meteen terug, maar in de vierde leg sla ik definitief toe. Ik mis 164, maar mag terugkomen en poets de laatste 25 punten weg. Even later verliest Silko nipt, waardoor we wederom 1 punt nodig hebben in de koppels. Opnieuw zijn het Wesley en Ed die dat punt binnenhalen, tot onze grote opluchting, omdat Silko en ik achter staan. Zo worden wij het eerste team dat namens de DONHN Nederlands Bekerkampioen is. Tot slot wil ik nog even de inspanningen van captain Hilbert Fidom en aankomend teamlid Frank Hoek genoemd hebben, die de hele dag het schrijven en andere logistiek op zich genomen hebben.

/door
, , , , , ,

West-Fries Open verziekt

Het was een toernooi waar ik erg naar had uitgekeken; voor het eerst zou het West-Fries Open een internationaal geranked toernooi zijn. Het evenement wordt praktisch in mijn achtertuin gehouden en dus zou het een mooie kans zijn om in mijn eigen omgeving te laten zien wat ik kon. Het liep echter totaal anders.

Op zaterdagavond zou er begonnen worden met het koppeltoernooi. Ik speelde samen met Wesley Harms, een van de beste darters van Nederland en daarom zouden we een goede kans maken om ver te komen. Op vrijdagavond werd ik echter uit het niets doodziek. Voor de grafisch ingestelde lezers zal ik de details besparen, maar het komt erop neer dat er niets binnen bleef en dat ik hoge koorts had. Daarnaast had ik ’s nachts geen oog dicht gedaan. Zaterdag in de loop van de dag besloot ik toch te gaan spelen, maar dat was eigenlijk een beetje tegen beter weten in.

Ook de loting zat niet mee. We zouden geen kans krijgen om rustig erin te komen, want met Conan Whitehead en Ritchie Edwards troffen we meteen twee toppers van de overkant van het kanaal. In de eerste leg laten ze zich meteen gelden, door hun 701 punten in 18 pijlen weg te poetsen. De leg erna gooien ze minder. Wij nemen een beetje afstand, door elke beurt een triple te raken. We krijgen twee volle beurten om gelijk te maken, maar maken daar geen gebruik van. Cruciale missers, zo zal blijken. Vanaf een 2-0 achterstand vechten we ons wel terug. We houden onze eigen leg om de aansluiting te vinden en in de leg erna breken we terug. Die leg ging gelijk op, maar op 260 gooi ik 180 en Wesley poetst de overige 80 punten weg. In de laatste leg krijgen we echter een 19-darter tegen, waardoor de eerder gemiste dubbels extra zuur zijn. Ik kan gelukkig wel op tijd naar bed, in de hoop de ochtend erna wat fitter te zijn.

Ik ben de dag erna wel iets fitter, maar verre van beter. Elk ander toernooi zou ik afgezegd hebben, maar omdat er punten te verdienen zijn, wil ik kijken waar het schip strandt. Daar komt bij dat ik voor het eerst in mijn loopbaan een geplaatste status heb gekregen. Dat is natuurlijk best een mooie mijlpaal en dat moet er normaal gesproken voor zorgen dat ik een paar rondes relatief eenvoudig door kan komen. In de eerste partij klopt dat. Ik begin goed, met een paar sterke scores. Mijn tegenstander is dermate onder de indruk dat hij niet veel meer gooit en zonder enige moeite win ik met 4-0. De ronde erna moet ik tegen mijn teammaatje Sjors Kolvers. Ik weet niet wie er verantwoordelijk is voor de loting, maar dit is de derde keer dat we elkaar op een internationaal toernooi in de eerste of tweede wedstrijd treffen. Sjors begint goed en check 144 en 102. Ik zet hier weinig tegenover. Ik pep mezelf nog een keer op, om er toch nog wat van te maken en met pijn en moeite win ik twee legs. Daarna gaat het langzaam beter en ik breek zelfs om 3-2 voor te komen. In de zesde leg kom ik op 80 voor de winst, maar door een fout krijg ik geen pijl op een dubbel. Sjors gooit 100 uit en wint hierna ook de laatste leg. Ik ben er letterlijk en figuurlijk doodziek van.

 

/door
, , , ,

Zesde ronde eindstation op Dutch Open singles

Na de lange dag gisteren bij de koppels, was het zaterdag tijd voor de singles. We wisten de verleiding te weerstaan om het al te laat te maken, om zodoende topfit aan de start te verschijnen. Nu zijn de Dutch Open en ik nooit echt vrienden geweest. In eerdere jaren had ik altijd óf een slechte loting, óf speelde ik zelf slecht. Vorig jaar kwam daar verandering in, toen ik kwalificatie voor de zondag net aan misliep. Ook dit jaar kwam ik dichtbij, maar moest ik opnieuw één ronde voor het einde buigen.

Net als gisteren, hoefde ik niet overdreven vroeg te beginnen, dus dat scheelt altijd weer. De eerste ronde werd een vervelende wedstrijd tegen een dronken Engelsman. Hij was luidruchtig, liep aan de verkeerde kant weg en tikte net iets te vaak ‘per ongeluk’ tegen me aan als ik aan het gooien was. Hij gooide matig, maar pakte een leg en kreeg zelfs, na opeens een goede leg, een kans voor 2-2. Net op tijd ben ik bij de les en maak ik 3-1. De rondes erna ga ik beter spelen, zonder dat het echt goed gaat. Ik pak m’n scores en zorg dat ik voldoende ruimte op de dubbels krijg. Dat is voldoende om de tweede ronde met 3-1 en de derde met 3-0 te winnen.

Daarna wordt het lastiger. Mijn tegenstander in de vierde wedstrijd speelt prima en komt op voorsprong. In de legs erna kom ik hier en daar goed weg. Scorend zijn we gelijkwaardig, maar hij mist dubbels, zeker wanneer ik wat druk zet. Nadat ik op 1-1 gekomen ben, kan ik doorpakken en met snelle checks win ik met 3-1. Dan zit ik al in de sheetfinale, tegen Nick Crouwel, een goede speler uit Groningen. Ik ben inmiddels goed bij de les en vooral mijn scores worden steeds beter. Vrij eenvoudig win ik mijn eigen leg. Op zijn leg kan ik vervolgens wel wat druk zetten, maar niet voldoende om te breken. Ook in de leg erna kom ik niet in de problemen en daarna blijf ik opnieuw lang bij. Ik krijg zelfs pijlen om te winnen, maar ik mis en Nick maakt gelijk. De vijfde leg moet dan beslissing gaan brengen en deze kan alle kanten op. Ik mis weer enkele wedstrijdpijlen, maar zie vervolgens tot mijn verbazing hoe hij dat ook doet. Uiteindelijk redt dubbel 7 me en win ik mijn sheet.

Dan moet ik nog één wedstrijd winnen om me te kwalificeren voor de zondag en, ook belangrijk, punten op te pakken voor de ranking. Dat zou dan moeten gebeuren tegen de ervaren Schot Ross Montgomery. Hij speelde zijn eerdere wedstrijden op de tv banen, maar deze wedstrijd zou gewoon op de vloer afgewerkt worden. Ik win het bullen (bij de derde keer) en heb dus het voordeel een eventuele vijfde leg te mogen beginnen. Ik ga zeer sterk van start en Montgomery kan niet bijblijven. Ik gooi dubbel 12 en dubbel 6 aan de binnenkant en moet dan in mijn volgende beurt het afmaken op dubbel 3. Dat lukt tot twee keer toe echter niet en de Schot straft dit uiteindelijk af. In het verleden liet ik dan nog weleens mij koppie hangen en zou ik zeker met 3-0 verloren hebben, maar ik recht de rug en breek terug om op 1-1 te komen. In leg 3 ga ik opnieuw goed van start en heb ik wederom een voorsprong. Het wegzetten is echter matig en met een 60-score kom ik op 81 uit. Montgomery zet nog even aan en komt op 78. Ik mis 81 nipt en hij gooit de 78 in het hoekje van tops. Deze doet meer pijn dan de eerste leg. Montgomery start vervolgens met 180. Ik antwoord nog met 100, maar in de beurten erna loopt hij verder weg. Hij maakt geen fout op de dubbel en zo eindigt het voor mij, net als vorig jaar, in de zesde ronde.

/door
, , , , ,

Succes bij Dutch Open koppels

Het was weer tijd voor het grootste toernooi ter wereld: de Dutch Open in Assen. Twee (of drie) dagen vol darts. De deelnemersaantallen waren ook dit jaar weer enorm, met ruim 1500 herenkoppels en bijna 4000 mannen die aan het singletoernooi begonnen. Het zou weer, letterlijk en figuurlijk, een helse tour worden om door dat deelnemersveld heen te komen.

Alle foto’s afkomstig van de Facebookpagina van Dartfreakz

Want druk is het, in de Bonte Wever, waar het toernooi gehouden wordt. Gelukkig is er een verbouwing geweest, waardoor er een nieuw gedeelte beschikbaar was. Hierdoor kon het wat ruimer opgezet worden en waren er zelfs wat ingooibanen beschikbaar. Ook zat je net iets minder op elkaars lip, wat ik persoonlijk erg prettig vond. De koppels speelden we (Sjors Kolvers en ik) in één van die nieuwere, rustigere delen. We hoefden pas om half 3 te beginnen (de eerste wedstrijden begonnen al rond een uur of 10), dus namen we alle tijd om bij de locatie te komen. Onze eerste wedstrijd was niet heel eenvoudig. Onze tegenstanders, afkomstig uit een buitenland, gooiden zo nu en dan sterke scores. Omdat zij die afwisselden met mindere en vooral Sjors meteen de triples wist te vinden, liepen we snel uit. In de derde leg ging ik ook meedoen en de 3-0 stond al snel op het bord.

Ook ik denk aanvankelijk dat deze man uit Schotland komt

Er ontstond lichte verwarring voor de tweede wedstrijd. Niet vanwege het reglement of het ontbreken van een schrijver (wat helaas wel zo was), maar om de afkomst van onze opponenten. De heren Binder stonden beide in volledig Schotse klederdracht aan het bord, maar bleken slechts matig Engels te spreken. De mannen kwamen uit Oostenrijk. Wellicht hadden ze darten ooit op tv gezien en namen ze aan dat iedereen altijd verkleed komt, ook als ze zelf moeten spelen. Hoe het ook zij, ze waren beter in verkleden dan in darten, want zonder veel moeite wonnen we de wedstrijd. Ook onze derde partij van de dag verliep soepel. Hiervoor gold een beetje hetzelfde als voor de eerste; de tegenstanders gooiden best aardig, maar wij blijven de hele wedstrijd door goed scoren en geven weinig weg op de dubbels. Ook deze wedstrijd eindigt in 3-0 en daarmee is sheetwinst een feit.

Nu zou het toch lastiger gaan worden. De ronde erna spelen we tegen onze teamgenoot in de Superleague Lars de Jong, spelend met Marco den Dekker. Lars is al een tijdje goed in vorm en zou dat ook nu laten zien. Scorend is hij nauwelijks bij te houden, maar we hebben het geluk dat Marco een stuk wisselvalliger is. Sjors weet met een creatieve 80-finish (single 5, single bull, bull) de eerste leg op het scorebord te zetten. Daarmee delen we een tik uit, maar Lars en Marco komen op gelijke hoogte. In de leg erna plaatsen we een versnelling en weten we te breken. De vierde leg zou vervolgens de laatste worden. Ook in deze leg gaat het lang gelijk op, maar met een 180-score sla ik een gat. We hebben dan wel een paar pijlen nodig voor de dubbel, maar uiteindelijk raakt Sjors dubbel 10 en zijn we weer een ronde verder.

Sjors was goed bezig vandaag

Van onze volgende tegenstanders vragen we ons een beetje af hoe ze eerdere rondes doorgekomen zijn, want ze gooiden niet veel, een kleine opleving hier en daar daargelaten. Ik zie 3-1 in de uitslagen staan, maar in mijn herinnering was het toch echt 3-0. Het maakt weinig uit, want zonder ons al te veel in te spannen komen we weer een rondje door. Nu begint het leuk te worden. Bij de laatste 32 spelen we tegen een koppel met een heel goede en een stuk mindere speler. Eigenlijk valt er niet zo heel veel over deze wedstrijd te zeggen, want het begint een beetje eentonig te worden; we gooien constant en checken snel, waardoor er voor wisselvallige tegenstanders niet veel te halen viel. De beste mannen haalden nog een leg binnen, maar konden op den duur niet meer bijblijven.

We staan inmiddels bij de laatste 16 en beginnen nu te geloven in een echte stunt vandaag. Helaas moeten we meteen doorspelen, voor de derde keer op rij. Dit is het enige negatieve dat ik dit weekend op de organisatie kan aanmerken. Blijkbaar liep ons bord achter (wellicht omdat we voor onze tweede wedstrijd heel lang op een schrijver moesten wachten. Uiteindelijk vonden we er zelf een, maar werd het betreffende koppel niet eens gediskwalificeerd voor de dag erna) en moest er tijd ingehaald worden.

Rustig de tijd nemen om aan te leggen

Wij hadden inmiddels wel de behoefte om even snel wat te eten en drinken te halen en ons mentaal weer helemaal op te laden, maar dat kwam er helaas niet van. Of het echt van invloed was zullen we nooit weten, maar de wedstrijd erop zijn de rollen omgedraaid. Dit keer gooien wij te wisselvallig en zijn het onze tegenstanders die zeer solide scoren (zeer luidruchtig aangemoedigd, maar daar moeten we maar tegen kunnen). In elke leg komen we net iets te kort en daardoor staat er een harde 0-3 op het scorebord. Op dat moment zijn we even teleurgesteld, zeker omdat we dachten dat we nog wel een ronde verder hadden kunnen komen. We kunnen echter terugkijken op een zeer goede dag. We mogen vooral tevreden zijn over de manier waarop we lange tijd ons niveau vastgehouden hebben.

/door
, , , , , , , , , ,

Terugblik 2016-2017

Nu de kruitdampen van een lang seizoen darts weer een beetje opgetrokken zijn, leek het me een goed moment om eens terug te blikken op de afgelopen jaargang. Want er is veel gebeurd, zowel privé als met de pijlen. Een nieuw team, een oud team dat maar niet op gang leek te komen, het intensiveren van de internationale tour, de jacht op sponsors en de geboorte van mijn zoon. De algehele teneur is absoluut positief te noemen, maar er is ook nog voldoende werk aan de winkel.

Nadat we in de DONHN vorig seizoen een punt tekort kwamen voor de titel en ook nog eens de bekerfinale verloren, waren er twee spelers die het team verlieten. Uiteindelijk werd besloten om ons team samen te voegen met De Tegenstander, met het huidige topteam als gevolg. Het team presteerde vanaf het begin goed, ook al moesten we wel even aan elkaar wennen. Toen dat eenmaal gebeurd was, konden we de voorsprong op de concurrentie steeds verder uitbouwen en ging het niveau ook steeds verder omhoog. Al snel konden alle pijlen gericht worden op de finaledagen aan het eind van het seizoen.

Bij De Taveerne in de Superleague begon het allemaal wat minder vlekkeloos. Ook hier waren de verwachtingen hooggespannen; vorig seizoen hadden we een sterke eindsprint en dit jaar was het team versterkt. Door allerlei oorzaken (waar ikzelf mede debet aan was), konden we maar zelden over een compleet team beschikken. Toen ook nog eens de een na de ander liet weten niet meer door te willen gaan en we bovendien afzakten naar de laatste plaats, hadden we op tweederde van het seizoen een wondertje nodig om degradatie te ontlopen.

Zelf had ik besloten om de internationale tour weer wat serieuzer op te pakken, om toch eens te gaan kijken hoe ver ik zou kunnen komen. Mede hierdoor moest ik de nodige Superleague wedstrijden missen. Een lastige, maar bewuste keuze. Zeker in het begin had ik vaak moeite om meerdere goede wedstrijden achter elkaar te spelen. Hierdoor bleef ik met enige regelmaat net buiten de punten (Luxemburg, Romanian Classic, Dutch Open). Op andere dagen zat het er helemaal niet in, met vroege uitschakelingen tot gevolg (Tsjechië, Romanian Open). Alleen in Jersey wist ik de laatste 16 te halen. Vreemd genoeg verliepen de koppeltoernooien vaak een stuk beter, met resultaten bij de laatste 16 (Tsjechië) en zelfs een halve finale (Roemenië). Ik wist dit seizoen van tevoren dat plaatsing voor Lakeside er nog niet in zou zitten. Daarvoor kom ik nog een beetje kwaliteit en ervaring tekort en bovendien zou ik nog niet de hele tour af kunnen gaan. Ik had echter wel verwacht wat dichter bij de toppers te zitten.

Tegelijkertijd begon de ontwikkeling van deze website en de bijbehorende Facebook-pagina, met als doel het aantrekken van sponsoren om die internationale tour te helpen bekostigen. Daarbij hoorde ook nog een strategie voor het aantrekken van die sponsoren. Wie vraag je, hoe vraag je ze, waar haal je je contacten vandaan? De tijd en energie die hierin gingen zitten heb ik van tevoren wel een beetje onderschat. Samen met Teamverband is er de site uitgekomen die u nu bezoekt. Het eindresultaat (hoewel dat eigenlijk niet het goede woord is, een site is immers altijd in beweging) mag er zijn, al zeg ik het zelf. De vele complimenten die ik heb gehad, bevestigen dat denk ik ook wel.

Ondertussen was ook duidelijk geworden dat ik in mei opnieuw vader zou worden. Deze blijde gebeurtenis zou ervoor zorgen dat ik vanaf dat moment een aantal grote toernooien zou gaan missen, dus er kon tijdelijk een streep door al te hoge internationale ambities. Omdat dat toch al niet vlekkeloos verliep, was dat eenvoudig te accepteren.

Al met al verliep het seizoen tot februari niet helemaal naar verwachting, met de goede prestaties bij De Tegenstander als uitzondering. Daar kwamen nog eens problemen met mijn materiaal bij. In november kreeg ik steeds vaker het gevoel dat pijlen alle kanten op vlogen, zeker op spannende momenten. Nu ben ik niet snel iemand die zijn materiaal de schuld geeft (hoewel, dat vind ik zelf, mensen om me heen denken daar misschien anders over…), maar nadat ik anderen er een paar keer mee liet gooien, werd me duidelijk dat er nog maar erg weinig grip op mijn pijlen zat. Dat verklaarde ook waarom het probleem zich vooral voordeed onder druk; dan gaan de handen soms toch een beetje zweten en heb je meer last van een gebrek aan grip. Half december kocht ik een nieuw setje pijlen en daarmee leek dat probleem afgedaan.

Het NK koppels was een positieve uitschieter in het najaar van 2016

Niets was minder waar. Na samen met Kevin Gijzen met de nieuwe set derde geworden te zijn op het NK voor koppels, brak er tijdens een training een punt af. Vlak onder de barrel, dus verwijderen was niet mogelijk. Ik had een half jaar geleden twee setjes punten met heerlijke grip erop besteld, maar blijkbaar gingen die niet lang mee. Nadat de eerste afbrak, braken er in de weken die volgden namelijk nog vier af. Het leidde ertoe dat ik nog twee setjes pijlen moest kopen en ondertussen de eerste twee rondes van de Saen Trophy zou spelen met twee nieuwe en een oude pijl. Hierna was de zoektocht nog niet voorbij, want ik moest weer een nieuwe goede set grippunten hebben. Ik houd mijn middelvinger op de plek waar de barrel van de pijl overgaat in de punt en wil daarom dat de grip op de punt direct onderaan de barrel al begint. Ik kon geen set vinden waarbij dat het geval was. De oplosing was uiteindelijk weinig elegant, maar zeer effectief. Ik bestelde een aantal setjes punten online en bij Prima Darts zaagden we een stuk van de punten af, om de start van de grip wat meer naar boven te plaatsen. Hierna ging ik direct een stuk beter spelen, hoewel er ook wel een beetje sprake geweest zal zijn van een placebo-effect.

Op de internationale tour begonnen zich de eerste succesjes aan te dienen. Hoewel de vorm niet goed was, haalde ik een plek bij de laatste 32 in Venray. Later kwam daar een handje vol punten in Brugge bij. Dit gecombineerd met uitstekende prestaties op de Dutch en German Open (hoewel daar weer net buiten de punten), zorgde ervoor dat ik alweer een heel stuk hoopvoller naar de toekomst kijk. Vooral de overwinning op Labanauskas in Duitsland heeft me heel veel goed gedaan. In mei werd door de geboorte van Aron de tour even stopgezet, maar vanaf augustus zet ik die weer vol goede moed voort. Hopelijk met steeds betere prestaties.

Zelfs Aron slaapt in een HybrIT outfit

 

In de superleague begonnen we plots wedstrijden te winnen. Wedstrijden die eerst stelselmatig de verkeerde kant op vielen, vielen nu een keer goed. We gingen met steeds meer vertrouwen spelen en knokten ons langzaam maar zeker de degradatiezone uit. Door vijf overwinningen op rij, eindigden we zelfs nog op de vierde plaats, met een 0-10 overwinning bij Sonny’s Darts als hoogtepunt. Als we er volgend jaar eens in slagen om goed te beginnen, kan het een mooi seizoen worden.

Tussen de slapeloze nachten door had ik wel wat tijd om serieus wat sponsors te gaan werven, met het nodige succes. Tandprotetische Praktijk Kamstra was de eerste, gevolgd door Prima Darts en mijn werkgever HybrIT. Ik ben hen natuurlijk erg dankbaar voor de steun en het vertrouwen en ben blij met de extra mogelijkheden die ik door hun bijdragen heb. De zoektocht naar geldschieters gaat onverminderd voort (sterker nog: wordt uitgebreid) en extra steun is natuurlijk van harte welkom. Intussen zijn ook de eerste Vrienden van… aangemeld en ook hen ben ik dankbaar voor hun bijdrage.

Ik rijd tegenwoordig rond met het logo van HybrIT op mijn auto

Tijdens het slot van het seizoen keek ik het meeste uit naar de finaledagen met De Tegenstander. Vlak na de geboorte van Aron was er eerst de bekerfinale van de DONHN.   Die verloren we jammerlijk van onze grote rivaal Powerdarts. In meerdere partijen tijdens die wedstrijd misten we wedstrijdpijlen en uiteindelijk werd er met 5-2 aan het kortste eind getrokken. Een hoogtepunt kwam er een hoogtepunt kwam er in de vorm van de winst van de NDB Teamcup. Daar slaagden we erin op een zware avond het onderste uit de kan te halen en de titel voor de poorten van de hel weg te slepen. Toch eindigden we met een domper: tijdens het NK kwamen we niet door de poulefase, ondanks goed spel.

Al met al kan ik terugkijken op een geslaagd seizoen. In de Superleague geldt eind goed al goed en met De Tegenstander gaan we volgend jaar opnieuw op jacht naar de titel. Op de BDO-tour wordt net niet steeds vaker net wel. Dat zal ik moeten zien uit te breiden. Dat kan, want ik zie mezelf nog altijd verbeteren. Het lukt me steeds vaker om goed spel langer vast te houden. Daarnaast slaag ik er steeds vaker in om mindere wedstrijden toch binnen te halen. Om nog verder vooruit te gaan zal ik veel moeten spelen, tegen goede tegenstanders. Ik ben al druk bezig met de planning van volgend seizoen, om te beginnen met toernooien in België en Frankrijk. Eerst ga ik even genieten van een paar vrije weekenden, maar tussendoor zal ik ook weer vaak genoeg het trainingsbord opzoeken.

/door
, , , , ,

Geen nieuwe nationale titel voor De Tegenstander

Op zondag 2 juli stonden de nationale kampioenschappen voor eredivisieteams op de kalender. De beste teams uit alle lidorganisaties van de NDB verzamelden zich om te strijden om de NK titel. De Tegenstander was present namens de DONHN. Omdat ik hier, met eerdere teams, drie maal de finale had gehaald (tweede plaats in 2013 en 2014, winst in 2015), en vanwege de winst in de Teamcup van enkele weken geleden, waren de verwachtingen opnieuw hooggespannen. Aan de dag kwam echter al vroeg een einde, na een thriller tegen de kampioen uit Friesland, die uiteindelijk ook de titel zou opeisen.

Van de succesvolle teams van enkele jaren geleden (De Gieterij en Nelly’s), zijn alleen Wesley Harms en ik nog over. Toch kan er niet gezegd worden dat de kwaliteit omlaag is gegaan. Sterker nog; dit was misschien wel het sterkste team waarmee ik ooit naar Nijkerk ben afgereisd. De concurrentie was echter hevig, met internationale topspelers als Benito van de Pas, Jan Dekker, Rick Hofstra en Geert de Vos in ‘de tent.’ Er worden acht poules met elk drie teams gemaakt. Alleen poulewinnaars gaan door naar de kwartfinale, dus elke misstap kan fataal zijn. We spelen onze eerste wedstrijd tegen Vosta 1, een team uit het Oosten van het land, om vervolgens de strijd aan te binden met ’t Ouwe Vat, de kampioen van de FDB.

Die eerste ontmoeting is interessant om Kevin Wensink bij Vosta 1 speelt. Tegen Wensink vond ik mijn Waterloo op de Dutch Open, nadat ik twee wedstrijdpijlen miste. Na een vriendschappelijke terugblik op die wedstrijd, speelt hij zijn single tegen Sjors Kolvers. Sjors doet het uitstekend en weet deze partij te winnen. Op het andere bord wint Wesley zijn eerste pot van de dag. Ook de rest van de wedstrijd zijn wij de betere. Ik win een niet hoogstaande single met 3-1 en ook Silko Visser sluit zijn single winnend af. De winst is dan al binnen. Wesley en Sjors winnen hun koppel, maar Silko en ik moeten die van ons afstaan. De teamronde valt wel weer onze kant op en dus komt er 6-1 op het scorebord te staan. Wanneer ook ’t Ouwe Vat van Vosta 1 wint, weten we dat de wedstrijd tegen de Friezen een direct duel om de groepswinst wordt.

Deze wedstrijd zou voortdurend gelijk op gaan, zowel in de partijen als in de totaalstand. We hanteren dezelfde opstelling als eerder en dus bijten Wesley en Sjors het spits af. Sjors is niet in staat om de solide Rick Hofstra te verrassen en dus is het aan Wesley om de stand op 1-1 te brengen. Dat lukt met de nodige moeite, want er moet een vijfde leg aan te pas komen om Frans van der Weit te verslaan. Terwijl ik mijn partij tegen voormalig kwart en halve finalist op Lakeside Jan Dekker speel, tovert Silko een aantal finishes van wereldklasse uit de hoge hoed om zijn single binnen te halen. 61 is nog de opmaat en na de gelijkmaker van zijn tegenstander maken checks van 125 en 156 het feest compleet. Intussen ben ik met een matige leg begonnen en op achterstand gekomen. De tweede leg is beter en omdat Dekker nu iets minder triples raakt, kan ik met een 111 checkout gelijk maken. De derde leg kom ik al iets dichter in de buurt, maar door goed weg te zetten en snel te checken houdt de Drent in Friese dienst mij op afstand. In de volgende leg weet ik hem weer voor te blijven en met een 60 finish dwing ik een laatste leg af. Ik verlies de strijd om de bull en zal dus een superleg moeten gooien om te winnen. Dat lukt niet en dat zou wellicht niet eens voldoende zijn geweest, want Dekker is met 13 pijlen uit.

Hoge finishes houden ons op koers

Ook in de koppels kiezen we uiteindelijk voor dezelfde combinatie als in de eerste wedstrijd. Samen met Silko tref ik opnieuw Dekker, spelend met Age de Boer. Waar ons eerste koppel nog niet optimaal verliep, spelen we nu uitstekend. Mindere legs en scores van de een, worden gecompenseerd door de ander. In de eerste leg is het Silko die uitblinkt en ons op voorsprong zet. Nadat ook de Friezen hun leg houden, staan we in onze eigen leg onder druk. Omdat ik zelf ook steeds meer beurten met twee triples noteer, komen we onder de druk uit en gooit Silko opnieuw de dubbel. In de vierde leg komen we steeds dichterbij en mis ik een kans om het punt al binnen te halen. Vervolgens verliezen we de strijd om de bull en zullen we dus moeten breken. Met de druk er vol op noteren we een fabelachtige leg. Silko raakt elke beurt een triple en met scores van 140 en 180 doe ik er een schepje bovenop. Na 5 beurten mag ik aanleggen vanaf 101 en gooi uit, ons team op voorsprong zettend. Want hoewel we de volle vijf legs nodig hadden, waren Wesley en Sjors ook nog niet klaar. Ook zij speelden een vijfde leg. In dit geval gooide ’t Ouwe Vat echter de betere leg en trok het de stand gelijk. De teamronde, 1001 best-of-1, zou beslissing gaan brengen. We verliezen de bull en moeten al snel in de achtervolging. Die Friezen vallen halverwege de leg iets terug en met enkele sterke scores komen we weer helemaal terug. Op het moment dat beide teams in de lage 300 staan, plaatsen de Friezen een versnelling waartegen wij kansloos waren: Vanaf 332 gooit Hofstra 180, waarna Van der Weit de overige 152 punten wegpoetst.

Daarmee eindigt onze dag en ook meteen het seizoen. Aanvankelijk overheerst de teleurstelling, maar die maakt na enige tijd plaats voor realisme. We hebben een prima partij gegooid, tegen sterke en ervaren tegenstanders. Later bleek ook nog eens dat we van de latere kampioen verloren hadden. Voor ons restte de terugreis en de ambitie om volgend jaar wel die titel te pakken. Die weg is nog lang en begint in september gewoon weer bij ons in de DONHN.

/door
, , , ,

De Tegenstander NDB Teamcup Gold kampioen

Samen met mijn teamgenoten van De Tegenstander, zijn we erin geslaagd om de NDB Teamcup Gold te winnen. Op de finaledag werd eerst de halve finale overtuigend met 5-1 gewonnen. De finale werd een thriller, waarin ik uiteindelijk de laatste dubbel raakte en de titel binnensleepte (vanaf 1:10 in de video).

De NDB Teamcup moet zijn plaats op de Nederlandse dartskalender nog een beetje vinden. Het toernooi is bedoeld als aanvulling op de competitie en bekertoernooien binnen de bonden. Dit overstijgende bekertoernooi zorgt ervoor dat je tegenstanders uit het hele land kunt loten. Omdat dit toernooi voor veel teams dwars door de eigen competitie heen loopt, is het soms wat husselen met de speeldata. Symptomatisch hiervoor is de manier waarop we de finaledag bereikten, namelijk door een afmelding van een tegenstander (ironisch genoeg het team van bondsvoorzitter Niels de Ruiter, die ons vrijdag de cup uitreikte).

Van tevoren hadden we te maken met de nodige personele problemen. Onze internationaal het meest gelauwerde spelers Wesley Harms en Silko Visser zouden al ontbreken en een paar dagen van tevoren blesseerde Ed de Koff zich op het werk en moest ook hij verstek laten gaan. Dit hield in dat de normaal gesproken non-playing captain Hilbert Fidom zijn pijlen uit het vet moest halen. Met Hilbert, gelegenheidsschrijver Kevin de Weel en vaste spelers Kevin Gijzen en Sjors Kolvers, reisden we af naar Van der Valk in Leusden. Om de titel te winnen zouden we allemaal top moeten zijn.

In de halve finale speelden we tegen Aloë Masters uit Wijchen, uitkomend in de RDB. Deze jongens konden een uitstekend pijltje gooien, maar misten onder druk ook hier en daar een dubbel. Sjors en Kevin profiteren hier optimaal van en winnen hun singles. Zelf tref ik een speler die wat minder in vorm is en ik win zonder al te veel moeite met 4-0. Hilbert moet er nog even inkomen en verliest. Omdat er vijf punten nodig zijn om door te gaan, is het zaak om snel twee koppels binnen te halen. Sjors en ik komen in onze wedstrijd met 2-0 achter. We vechten ons echter terug en winnen drie legs op rij. Ongeveer gelijktijdig gooit Kevin een creatieve 90-finish (18, D18, D18) om ook daar de partij te beslissen. Hiermee komen we op een 5-1 voorsprong en zo plaatsen we ons voor de finale.

Die wordt gespeeld tegen Purmer Posse uit Purmerend, uit de Darts Organisatie Regio Amsterdam. In deze wedstrijd zal de stand voortdurend gelijk opgaan. In de eerste serie singles wint Kevin overtuigend. Hilbert raakt ondertussen steeds beter op dreef en weet een beslissende leg af te dwingen met finishes van 108 en 127. De laatste leg gaat echter verloren. In de volgende serie weet Sjors opnieuw knap te winnen. Mij lukt dat dit keer niet. Het spel is niet slecht, maar kleine foutjes worden afgestraft en ik weet niet terug te breken. Daardoor komt de stand in de wedstrijd op 2-2. We kiezen ervoor om Sjors en Kevin te laten koppelen. Ze speelden goede singles en zouden in staat geacht moeten worden om hun koppels te winnen. Hilbert en ik zouden gaan vechten voor wat we waard waren. Het loopt echter anders. Sjors en Kevin weten elkaar niet op te stuwen en zij verliezen hun eerste koppel. Hilbert en ik staan onder druk, maar we barsten niet. Nadat Hilbert gelijk maakt, komt een 180 van mij in de laatste leg precies op tijd. We pakken het punt en staan zo weer gelijk. Tegen het andere koppel spelen we erg sterk. Dit keer pak ik de finishes, met 97 en 100 om met 3-0 te winnen. Sjors en Kevin kunnen dan de winst binnenhalen, maar dat lukt helaas niet, waardoor een captainsgame de Teamcup Gold gaat beslissen.

Het team van De Tegenstander na de prijsuitreiking van de NDB Teamcup, met van links naar rechts, schrijver Kevin Weel, Sjors Kolvers, Roemer Mooijman, Kevin Gijzen en captain Hilbert Fidom

Er is wat overleg nodig, want wie gaat hem spelen? Sjors en Kevin speelden betere singles, maar mijn vorm in de koppels was aanmerkelijk beter. Op basis daarvan kiest Hilbert voor mij. De eerste leg, tegen Erik Avondrood, is nog matig, maar gelukkig mocht ik die toch niet beginnen. Hierna gooi ik de schroom van me af en speel ik steeds beter. Ik houd mijn eigen leg, plaats meteen daarna en break en gooi 120 uit om met 3-1 voor te komen. In de leg erna komt er nog geen kans om het af te maken, want Erik houdt deze. In die erna zet hij ook nog wat druk en ik moet even passen. Ik krijg een pijl op bullseye en na een misser van hem ook nog twee op dubbel 16, maar kan het niet afmaken. Passend bij deze wedstrijd wordt de stand 4-4, 3-3 en zal een laatste leg beslissend worden. Erik gooit zijn pijl net onder de bull. Ik heb er wat last van, maar weet die van mij erlangs en in de bullseye te plaatsen; ik mag dus beginnen. Ik begin niet heel goed, maar in de beurten erna bouw ik een ruime voorsprong op. Ik mis opnieuw twee pijlen om te winnen en Erik komt weer rap dichterbij. Ik krijg drie pijlen op 32, normaal gesproken een zekerheidje. Ik wil mijn eerste pijl niet te laag hebben zitten, dus ik gooi hem er stevig in. Te stevig, want ik raak de 8. Vanaf dat moment gooi ik gewoon door. De dubbel 12 komt aan de binnenkant, maar de dubbel 6, met mijn laatste pijl, gaat er wel in, tot mijn grote opluchting.

Sjors en Kevin doen gek, na de overwinning.

De ontlading bij de rest van het team is enorm en vol trots nemen wij de prijs in ontvangst. De bekerfinale van de DONHN ging enkele weken terug nog verloren, dus was het heerlijk om deze cup wel te winnen. Het seizoen zit er nu bijna op. Het toetje is het NK voor eredivisiekampioenen op 2 juli in Nijkerk. Hopelijk met hetzelfde resultaat.

/door