, , , ,

Zesde ronde eindstation op Dutch Open singles

Na de lange dag gisteren bij de koppels, was het zaterdag tijd voor de singles. We wisten de verleiding te weerstaan om het al te laat te maken, om zodoende topfit aan de start te verschijnen. Nu zijn de Dutch Open en ik nooit echt vrienden geweest. In eerdere jaren had ik altijd óf een slechte loting, óf speelde ik zelf slecht. Vorig jaar kwam daar verandering in, toen ik kwalificatie voor de zondag net aan misliep. Ook dit jaar kwam ik dichtbij, maar moest ik opnieuw één ronde voor het einde buigen.

Net als gisteren, hoefde ik niet overdreven vroeg te beginnen, dus dat scheelt altijd weer. De eerste ronde werd een vervelende wedstrijd tegen een dronken Engelsman. Hij was luidruchtig, liep aan de verkeerde kant weg en tikte net iets te vaak ‘per ongeluk’ tegen me aan als ik aan het gooien was. Hij gooide matig, maar pakte een leg en kreeg zelfs, na opeens een goede leg, een kans voor 2-2. Net op tijd ben ik bij de les en maak ik 3-1. De rondes erna ga ik beter spelen, zonder dat het echt goed gaat. Ik pak m’n scores en zorg dat ik voldoende ruimte op de dubbels krijg. Dat is voldoende om de tweede ronde met 3-1 en de derde met 3-0 te winnen.

Daarna wordt het lastiger. Mijn tegenstander in de vierde wedstrijd speelt prima en komt op voorsprong. In de legs erna kom ik hier en daar goed weg. Scorend zijn we gelijkwaardig, maar hij mist dubbels, zeker wanneer ik wat druk zet. Nadat ik op 1-1 gekomen ben, kan ik doorpakken en met snelle checks win ik met 3-1. Dan zit ik al in de sheetfinale, tegen Nick Crouwel, een goede speler uit Groningen. Ik ben inmiddels goed bij de les en vooral mijn scores worden steeds beter. Vrij eenvoudig win ik mijn eigen leg. Op zijn leg kan ik vervolgens wel wat druk zetten, maar niet voldoende om te breken. Ook in de leg erna kom ik niet in de problemen en daarna blijf ik opnieuw lang bij. Ik krijg zelfs pijlen om te winnen, maar ik mis en Nick maakt gelijk. De vijfde leg moet dan beslissing gaan brengen en deze kan alle kanten op. Ik mis weer enkele wedstrijdpijlen, maar zie vervolgens tot mijn verbazing hoe hij dat ook doet. Uiteindelijk redt dubbel 7 me en win ik mijn sheet.

Dan moet ik nog één wedstrijd winnen om me te kwalificeren voor de zondag en, ook belangrijk, punten op te pakken voor de ranking. Dat zou dan moeten gebeuren tegen de ervaren Schot Ross Montgomery. Hij speelde zijn eerdere wedstrijden op de tv banen, maar deze wedstrijd zou gewoon op de vloer afgewerkt worden. Ik win het bullen (bij de derde keer) en heb dus het voordeel een eventuele vijfde leg te mogen beginnen. Ik ga zeer sterk van start en Montgomery kan niet bijblijven. Ik gooi dubbel 12 en dubbel 6 aan de binnenkant en moet dan in mijn volgende beurt het afmaken op dubbel 3. Dat lukt tot twee keer toe echter niet en de Schot straft dit uiteindelijk af. In het verleden liet ik dan nog weleens mij koppie hangen en zou ik zeker met 3-0 verloren hebben, maar ik recht de rug en breek terug om op 1-1 te komen. In leg 3 ga ik opnieuw goed van start en heb ik wederom een voorsprong. Het wegzetten is echter matig en met een 60-score kom ik op 81 uit. Montgomery zet nog even aan en komt op 78. Ik mis 81 nipt en hij gooit de 78 in het hoekje van tops. Deze doet meer pijn dan de eerste leg. Montgomery start vervolgens met 180. Ik antwoord nog met 100, maar in de beurten erna loopt hij verder weg. Hij maakt geen fout op de dubbel en zo eindigt het voor mij, net als vorig jaar, in de zesde ronde.

/door
, , , , ,

Succes bij Dutch Open koppels

Het was weer tijd voor het grootste toernooi ter wereld: de Dutch Open in Assen. Twee (of drie) dagen vol darts. De deelnemersaantallen waren ook dit jaar weer enorm, met ruim 1500 herenkoppels en bijna 4000 mannen die aan het singletoernooi begonnen. Het zou weer, letterlijk en figuurlijk, een helse tour worden om door dat deelnemersveld heen te komen.

Alle foto’s afkomstig van de Facebookpagina van Dartfreakz

Want druk is het, in de Bonte Wever, waar het toernooi gehouden wordt. Gelukkig is er een verbouwing geweest, waardoor er een nieuw gedeelte beschikbaar was. Hierdoor kon het wat ruimer opgezet worden en waren er zelfs wat ingooibanen beschikbaar. Ook zat je net iets minder op elkaars lip, wat ik persoonlijk erg prettig vond. De koppels speelden we (Sjors Kolvers en ik) in één van die nieuwere, rustigere delen. We hoefden pas om half 3 te beginnen (de eerste wedstrijden begonnen al rond een uur of 10), dus namen we alle tijd om bij de locatie te komen. Onze eerste wedstrijd was niet heel eenvoudig. Onze tegenstanders, afkomstig uit een buitenland, gooiden zo nu en dan sterke scores. Omdat zij die afwisselden met mindere en vooral Sjors meteen de triples wist te vinden, liepen we snel uit. In de derde leg ging ik ook meedoen en de 3-0 stond al snel op het bord.

Ook ik denk aanvankelijk dat deze man uit Schotland komt

Er ontstond lichte verwarring voor de tweede wedstrijd. Niet vanwege het reglement of het ontbreken van een schrijver (wat helaas wel zo was), maar om de afkomst van onze opponenten. De heren Binder stonden beide in volledig Schotse klederdracht aan het bord, maar bleken slechts matig Engels te spreken. De mannen kwamen uit Oostenrijk. Wellicht hadden ze darten ooit op tv gezien en namen ze aan dat iedereen altijd verkleed komt, ook als ze zelf moeten spelen. Hoe het ook zij, ze waren beter in verkleden dan in darten, want zonder veel moeite wonnen we de wedstrijd. Ook onze derde partij van de dag verliep soepel. Hiervoor gold een beetje hetzelfde als voor de eerste; de tegenstanders gooiden best aardig, maar wij blijven de hele wedstrijd door goed scoren en geven weinig weg op de dubbels. Ook deze wedstrijd eindigt in 3-0 en daarmee is sheetwinst een feit.

Nu zou het toch lastiger gaan worden. De ronde erna spelen we tegen onze teamgenoot in de Superleague Lars de Jong, spelend met Marco den Dekker. Lars is al een tijdje goed in vorm en zou dat ook nu laten zien. Scorend is hij nauwelijks bij te houden, maar we hebben het geluk dat Marco een stuk wisselvalliger is. Sjors weet met een creatieve 80-finish (single 5, single bull, bull) de eerste leg op het scorebord te zetten. Daarmee delen we een tik uit, maar Lars en Marco komen op gelijke hoogte. In de leg erna plaatsen we een versnelling en weten we te breken. De vierde leg zou vervolgens de laatste worden. Ook in deze leg gaat het lang gelijk op, maar met een 180-score sla ik een gat. We hebben dan wel een paar pijlen nodig voor de dubbel, maar uiteindelijk raakt Sjors dubbel 10 en zijn we weer een ronde verder.

Sjors was goed bezig vandaag

Van onze volgende tegenstanders vragen we ons een beetje af hoe ze eerdere rondes doorgekomen zijn, want ze gooiden niet veel, een kleine opleving hier en daar daargelaten. Ik zie 3-1 in de uitslagen staan, maar in mijn herinnering was het toch echt 3-0. Het maakt weinig uit, want zonder ons al te veel in te spannen komen we weer een rondje door. Nu begint het leuk te worden. Bij de laatste 32 spelen we tegen een koppel met een heel goede en een stuk mindere speler. Eigenlijk valt er niet zo heel veel over deze wedstrijd te zeggen, want het begint een beetje eentonig te worden; we gooien constant en checken snel, waardoor er voor wisselvallige tegenstanders niet veel te halen viel. De beste mannen haalden nog een leg binnen, maar konden op den duur niet meer bijblijven.

We staan inmiddels bij de laatste 16 en beginnen nu te geloven in een echte stunt vandaag. Helaas moeten we meteen doorspelen, voor de derde keer op rij. Dit is het enige negatieve dat ik dit weekend op de organisatie kan aanmerken. Blijkbaar liep ons bord achter (wellicht omdat we voor onze tweede wedstrijd heel lang op een schrijver moesten wachten. Uiteindelijk vonden we er zelf een, maar werd het betreffende koppel niet eens gediskwalificeerd voor de dag erna) en moest er tijd ingehaald worden.

Rustig de tijd nemen om aan te leggen

Wij hadden inmiddels wel de behoefte om even snel wat te eten en drinken te halen en ons mentaal weer helemaal op te laden, maar dat kwam er helaas niet van. Of het echt van invloed was zullen we nooit weten, maar de wedstrijd erop zijn de rollen omgedraaid. Dit keer gooien wij te wisselvallig en zijn het onze tegenstanders die zeer solide scoren (zeer luidruchtig aangemoedigd, maar daar moeten we maar tegen kunnen). In elke leg komen we net iets te kort en daardoor staat er een harde 0-3 op het scorebord. Op dat moment zijn we even teleurgesteld, zeker omdat we dachten dat we nog wel een ronde verder hadden kunnen komen. We kunnen echter terugkijken op een zeer goede dag. We mogen vooral tevreden zijn over de manier waarop we lange tijd ons niveau vastgehouden hebben.

/door
, , ,

Eerste punten nieuwe seizoen tijdens Jersey-trip

Het jaarlijks terugkerende Jersey festival of Darts heeft me de eerste punten van het nieuwe internationale seizoen opgeleverd. Op vrijdag en zaterdag speelde ik in totaal maar liefst vier toernooien, waarvan twee meetelden voor de BDO-ranking. Dankzij het behalen van de laatste 32 en laatste 16, kon ik 12 punten bijschrijven.

Vorig jaar was mijn eerste evenement van het seizoen in Luxemburg, maar dat toernooi is dit jaar verplaatst naar juni. Derhalve zou ik dit seizoen (waarin we spelen voor kwalificatie voor Lakeside 2019) starten in Jersey. Vorig jaar had ik het daar redelijk gedaan, met een plek bij de laatste 16 en een vroege uitschakeling. Doelstelling was om het dit jaar op zijn minst net zo goed te doen. Na vluchten in een klein propellervliegtuig kwam ik, dit weekend vergezeld door Rob Radsma, vroeg in de middag aan in St. Helier. We konden gelukkig even rustig aan doen en op ons gemak even ingooien, naar de supermarkt en eten, alvorens ’s avonds al het eerste rankingtoernooi op de planning stond; het Jersey Open. De loting zat niet tegen, met een bye in de eerste ronde en een onbekende lokale speler in de tweede. Deze Brit op leeftijd (een categorie spelers waar je normaal gesproken voor op moet passen) had niet veel in te brengen. Zonder echt goed te spelen, maar toch wel met een redelijk goed gevoel, win ik met 4-0.

De ronde erna werd een stuk lastiger, tegen de Engelsman Gary Stafford. Ik win de strijd om de bull en mag dus de oneven legs beginnen. De eerste leg loop ik scorend bij Stafford weg. Omdat ik een paar dubbels mis, komt hij nog in de buurt, maar ik weet op tijd te finishen. Met een solide eigen leg maakt Gary de 1-1. De derde leg moet mij vervolgens weer op voorsprong brengen. De scores zijn wederom goed, met onder andere een 180-score (waarop ik direct een terugkrijg). Ik mis echter een volle beurt om de leg te winnen en moet met lede ogen toezien hoe Stafford zijn kans wel benut. Ik moet nu dus gaan terugbreken om niet verder op achterstand te komen. Ook de vierde leg gaat gelijk op. Nadat de Engelsman goed wegzet, check ik 110 om de break terug te pakken. De wedstrijd blijft hierna van een hoog niveau, want ook in leg vijf gooi ik 180 en ook deze keer antwoordt Stafford direct met een eigen maximale score. Hij gaat me uiteindelijk iets voor bij, maar net als in de vorige leg red ik mezelf uit de problemen met een goede finish, 95 dit keer. Ik zet mijn tegenstander hiermee voor de opdracht om de laatste twee legs te winnen. In de volgende leg komt er nog geen kans om de wedstrijd binnen te halen, want Stafford gooit opnieuw 180 (zijn vierde) en laat geen ruimte voor mij om te breken. De zevende leg mag ik zelf beginnen en als ik dat goed doe, kan ik mogelijk een gaatje slaan. Deel één van die opzet slaagt, want ik open met 134, maar deel twee niet: op alles wat ik vanavond doe heeft Stafford een antwoord. Nadat ik een beurt zonder triple gooi, zet hij zichzelf op pole position om de wedstrijd te winnen. Ik zet nog weg op 56 en nadat hij zijn eerste twee pijlen mist, krijg ik nog even hoop, maar met zijn laatste is hij onverbiddelijk.

Door mijn plaats bij de laatste 32, heb ik wel al direct 4 punten te pakken. Hoewel dat niet het aantal is waar ik voor kwam, haalde het wel wat druk van de ketel. De manier waarop ik de wedstrijd verloor (misschien wel de beste wedstrijd die ik ooit heb verloren), was bovendien hoopgevend en met veel vertrouwen ging ik dag twee van het evenement op het kanaaleiland in. De zaterdag begon met het Channel Island Open, een dubbel in/dubbel uit toernooi, waaraan niet alle aanwezige spelers mee zouden doen. Ik speel dit toernooi redelijk, maar kan niet echt potten breken; na een eenvoudige overwinning volgde een nederlaag tegen een goede speler. De nederlaag was wel jammer, want ik mis de nodige kansen in deze wedstrijd.

Later op de middag is er nog de mixed treble. Hier zouden we oorspronkelijk niet aan meedoen, maar Rob slaagde erin om een lokale speelster (figuurlijk) op de kop te tikken en zodoende konden we onze middag nog nuttig besteden. De eerste ronde kwamen we vrij makkelijk door. Onze dame, Heidi, moest wel even inkomen, maar Rob en ik trekken de partij toch snel naar ons toe. De tweede wedstrijd, direct de kwartfinale, is tegen tegenstanders van een gelijkwaardig niveau. We doen onszelf helaas tekort met hier en daar een matige score en missen ook een volle beurt op de dubbel om 2-2 te maken. Het resultaat is een nederlaag en er rest ons niets anders dan ons klaar te maken voor de avondsessie.

De Jersey Classic telt weer mee voor de ranking en dus is dit weer het moment om echt scherp te zijn. Ik heb vorig seizoen nog weleens wat te klagen gehad over lotingen, maar daar kan dit weekend weer geen sprake van zijn. Ook deze keer heb ik namelijk een bye en daarna een relatief onbekende eilandbewoner, ditmaal van het nabijgelegen Guernsey. In een matige wedstrijd begint de vermoeidheid inmiddels een beetje toe te slaan, maar toch win ik met 4-1. De ronde erna speel ik tegen een Engelsman en tot 1-1 gaat de match gelijk op. Daarna schakel ik een tandje bij en verschaf ik mijzelf steeds voldoende ruimte om rustig naar een finish toe te werken. Ook deze partij win ik met 4-1. Direct hierop volgt de wedstrijd bij de laatste 16 tegen tweevoudig wereldkampioen Scott Waites. Ik kan eigenlijk vrij kort zijn hierover, want ik kom er geen moment echt aan te pas. Hij opent met een 12-darter en loopt daarna steeds verder uit. Zelf scoor ik in het begin nog redelijk, maar het kaarsje dooft toch rap. Ik weet dat ik een topdag en een beetje geluk moet hebben om van een speler van dit kaliber moet winnen en van beide is op dit moment geen sprake. Daarmee zit het weekend er voor mij op.

Met mijn plek bij de laatste 16 pik ik nog eens 8 punten op, waarmee ik de doelstelling behaalde (vorig jaar 8, nu 12 punten). Psychologisch is het ook wel lekker om meteen wat punten te scoren, om niet te lang op de hatelijke nul te blijven hangen. Ook de vorm zit weer in de lift en dat is misschien nog wel het grootste winstpunt van het weekend.

/door
, , , ,

Dubbel weekend in Antwerpen

Na een lange en zeldzame rustpauze, was het tijd om de pijlen weer serieus op te pakken. Het internationale seizoen zit er bijna op, maar augustus is altijd een drukke maand. Twee weekenden achter elkaar van twee toernooien in Antwerpen. Dubbels zouden ook de hoofdrol gaan spelen deze weekenden. Ik ging er vooral heen om de vorm te testen en me klaar te maken voor het komende seizoen, maar vooral in het tweede weekend waren ook de resultaten goed.

Gezellig is het wel in Antwerpen

Het lijkt wel alsof ze het erom doen in België; niet voor het eerst zou ik mijn vriend Sjors Kolvers al vroeg in het toernooi kunnen treffen op de Belgium Masters. Ik zou dan in de eerste ronde een onbekende Spanjaard uit moeten schakelen. Met dergelijke exoten is het altijd even afwachten wat je voorgeschoteld krijgt. Zo’n kerel zal toch niet voor niets vanuit Spanje naar Antwerpen afgereisd zijn? Het bleek geen lastige horde en met een matige en enkele behoorlijke legs win ik met 4-0. Sjors had een bye en stond al op me te wachten in de tweede ronde. Hij begint een stuk beter dan ik, maar dan ben ik warm gedraaid. Ik houd mijn eigen leg in 15 pijlen en met sterke scores breek ik hem de leg erna. Ook in de vierde leg heb ik een voorsprong, maar ik gooi me dood op 84. In de beurt die volgt mis ik 2 pijlen op dubbel 18, waarna Sjors me terugbreekt. In de daaropvolgende leg verpest ik het opnieuw op de finish en ik kom op achterstand. In leg 6 gooit Sjors erg sterk en maakt hij de partij af. Zo zit de zaterdag er voor mij al vroeg op.
Zondag ging het gelukkig al beter. De eerste twee rondes zijn tegen onbekende tegenstanders en die bleken allebei snel van de rel als ik een paar sterke scores gooide. De 180-ers vallen dit weekend makkelijk en ook de dubbels beginnen te lopen, met 2x 4-0 als gevolg.

De derde ronde is tegen de jonge talentvolle Belg Brian Raman. In onze vorige ontmoeting won ik met 4-3, nadat we beiden wedstrijdpijlen hadden gehad. Deze versie zou net zo spannend worden. De eerste leg is redelijk en deze weet ik zonder al te veel moeite te houden. Daarna komt hij goed op stoom en kan ik geen druk op zijn leg zetten. Brian gaat goed door en krijgt vanaf 146 een pijl op dubbel 19, maar gelukkig voor mij mist hij. Ik sta dan op 126 en finish deze op dubbel 6 om toch de voorsprong weer te pakken. Opnieuw kan ik geen druk geven op zijn leg en zo komen we op 2-2. Dit keer gooi ik dan een ijzersterke eigen leg, in de hoop nu echt druk op zijn worp te kunnen zetten. Raman laat zich niet van de wijs brengen en maakt 3-3. Ik mag de laatste leg beginnen en kom goed uit de startblokken; na 12 pijlen sta ik op 86. Ik gooi de triple 18, maar mis 2 pijlen op dubbel 16. Niets aan de hand, maar hij zet nu wel weg op een dubbel. Ik weet de 16 overgebleven punten niet weg te poetsen met 3 pijlen en dat wordt afgestraft. Ondanks een goede partij ga ik er hier dus toch af, tot mijn grote spijt. Uitslagen van latere fasen van de toernooien staan hier en hier.

De week erna zal het beter moeten. Op een nieuwe locatie wordt het Open Antwerpen gespeeld en dit is bepaald geen verbetering. Ook het ophalen van de spelerskaarten duurt erg lang, maar omdat ik al vroeg ingeroosterd sta, geeft dit me wat extra tijd om te acclimatiseren. De loting vandaag is gunstig, met een relatief eenvoudige helft van de sheet. Helaas wordt er best-of-5 gespeeld, wat toch altijd voor wat druk zorgt in de vroege rondes. De dubbels gaan gelukkig goed in de eerste twee wedstrijden en deze win ik beide met 3-0. Dan komt de voor mij vaak zo fatale ronde voor de punten. Ook dit keer ben ik wat zenuwachtig, maar de tegenstand is niet geweldig. Ik scoor goed en kan me hier en daar een missertje op de dubbels veroorloven; 3-1.

De ronde erna wacht Nederlands international Chris Landman, die de ronde ervoor verantwoordelijk was voor de uitschakeling van mijn vriend Kjeld Cousijn (die daarvoor weer een geweldige prestatie leverde door James Hurrell de voet dwars te zetten). Vanaf het begin speel ik een uitstekende wedstrijd en laat nauwelijks iets liggen. Omdat Landman zo nu en dan een mindere score gooit, weet ik elke leg een buffertje te maken. De zenuwen op de dubbels zijn deze ronde helemaal weg en ik komt met 3-0 voor. We spelen inmiddels best-of-7 en Landman gooit een goede leg om terug te komen. De leg erna loop ik weer rap bij hem weg en de laatste dubbel gaat er voor de verandering gewoon eens snel in. De 4-1 overwinning is een geweldige opsteker. Vervolgens ga ik me proberen te plaatsen voor mijn eerste kwartfinale in het internationale circuit. Dat zal moeten gebeuren tegen Marco Libbers, die de ronde ervoor Gary Robson uitschakelde. We beginnen allebei wat weifelend, maar ik houd mijn eigen leg. Hij doet dat vervolgens ook, waarna ik de schroom van me af gooi. Met sterke scores en snelle checks kom ik met 3-1 voor en ben ik 1 leg verwijderd van de winst. Nu komt dan toch het moment dat de zenuwen toeslaan en Marco schakelt een tandje bij. Hij breekt terug en houdt onder druk zijn eigen leg. Ik mag de zevende leg beginnen en dit wordt bijna een kopie van de wedstrijd tegen Raman van vorige week. Vanaf 122 mis ik een pijl op dubbel 16. Libbers zet vanaf hoog weg op 110 en ik mis weer 3 pijlen. Op dubbel 15 gooit Libbers 110 uit. Ik ben trots op het halen van de laatste 16, maar het is nu toch even de teleurstelling die overheerst.

Op zondag is de loting me een stuk minder gunstig gezind. De eerste ronde was nog goed te doen. De scores waren matig, maar de dubbels behoorlijk; 3-0. In de ronde erna wachtte Martin Atkins, voormalig angsgegner van Raymond van Barneveld. Ik had zijn eerste ronde gezien en die was bepaald niet indrukwekkend, maar anderzijds kon ik me ook niet voorstellen dat hij erg onder de indruk was van mijn spel tot nu toe. We gaan allebei goed van start. Atkins mag beginnen en gooit zijn leg in 13 pijlen uit. In de leg erna sta ik na 9 pijlen op 81. Vanaf dan wordt het rommelig, maar ik haal de leg wel binnen. Ik hoop dat Atkins vervolgens een beetje gaat dimmen, maar hij smijt er opnieuw een 13-darter in. Vanaf dat moment heb ik een stuk meer moeite om de triples te vinden. Hij breekt me en mag zelf gaan gooien voor de wedstrijd. Ik zet nog een keertje aan en krijg een kans vanaf 126. Ik gooi een single en triple 19, maar mis de bullseye. Geheel onverwachts kom ik nog een keer terug, als de Engelsman wedstrijdpijlen mist. Mijn eerste pijl zou mijn laatste van het weekend worden en het werd ook wel een passende afsluiting van de afgelopen weekenden: vol in de triple 9.

Al met al viel het me niet eens tegen. De nederlaag tegen Atkins (niet de Atkins die het toernooi won) was ingecalculeerd en de dag ervoor speelde ik goed op het moment dat de loting ook meezat. De week ervoor had ik het wat lelijker laten liggen, maar toen zat er wel een stijgende lijn in het spel. Het Open Frankrijk ga ik waarschijnlijk laten schieten en daarna gaat de focus toch op het nieuwe seizoen. Dan zal ik vaker mijn kansen moeten pakken, op dagen dat de dingen een beetje mijn kant op vallen. Ook de lastige dagen zullen er tussen blijven zitten, met ongetwijfeld weer de nodige leermomentjes.

/door
, , , , , , , , , ,

Terugblik 2016-2017

Nu de kruitdampen van een lang seizoen darts weer een beetje opgetrokken zijn, leek het me een goed moment om eens terug te blikken op de afgelopen jaargang. Want er is veel gebeurd, zowel privé als met de pijlen. Een nieuw team, een oud team dat maar niet op gang leek te komen, het intensiveren van de internationale tour, de jacht op sponsors en de geboorte van mijn zoon. De algehele teneur is absoluut positief te noemen, maar er is ook nog voldoende werk aan de winkel.

Nadat we in de DONHN vorig seizoen een punt tekort kwamen voor de titel en ook nog eens de bekerfinale verloren, waren er twee spelers die het team verlieten. Uiteindelijk werd besloten om ons team samen te voegen met De Tegenstander, met het huidige topteam als gevolg. Het team presteerde vanaf het begin goed, ook al moesten we wel even aan elkaar wennen. Toen dat eenmaal gebeurd was, konden we de voorsprong op de concurrentie steeds verder uitbouwen en ging het niveau ook steeds verder omhoog. Al snel konden alle pijlen gericht worden op de finaledagen aan het eind van het seizoen.

Bij De Taveerne in de Superleague begon het allemaal wat minder vlekkeloos. Ook hier waren de verwachtingen hooggespannen; vorig seizoen hadden we een sterke eindsprint en dit jaar was het team versterkt. Door allerlei oorzaken (waar ikzelf mede debet aan was), konden we maar zelden over een compleet team beschikken. Toen ook nog eens de een na de ander liet weten niet meer door te willen gaan en we bovendien afzakten naar de laatste plaats, hadden we op tweederde van het seizoen een wondertje nodig om degradatie te ontlopen.

Zelf had ik besloten om de internationale tour weer wat serieuzer op te pakken, om toch eens te gaan kijken hoe ver ik zou kunnen komen. Mede hierdoor moest ik de nodige Superleague wedstrijden missen. Een lastige, maar bewuste keuze. Zeker in het begin had ik vaak moeite om meerdere goede wedstrijden achter elkaar te spelen. Hierdoor bleef ik met enige regelmaat net buiten de punten (Luxemburg, Romanian Classic, Dutch Open). Op andere dagen zat het er helemaal niet in, met vroege uitschakelingen tot gevolg (Tsjechië, Romanian Open). Alleen in Jersey wist ik de laatste 16 te halen. Vreemd genoeg verliepen de koppeltoernooien vaak een stuk beter, met resultaten bij de laatste 16 (Tsjechië) en zelfs een halve finale (Roemenië). Ik wist dit seizoen van tevoren dat plaatsing voor Lakeside er nog niet in zou zitten. Daarvoor kom ik nog een beetje kwaliteit en ervaring tekort en bovendien zou ik nog niet de hele tour af kunnen gaan. Ik had echter wel verwacht wat dichter bij de toppers te zitten.

Tegelijkertijd begon de ontwikkeling van deze website en de bijbehorende Facebook-pagina, met als doel het aantrekken van sponsoren om die internationale tour te helpen bekostigen. Daarbij hoorde ook nog een strategie voor het aantrekken van die sponsoren. Wie vraag je, hoe vraag je ze, waar haal je je contacten vandaan? De tijd en energie die hierin gingen zitten heb ik van tevoren wel een beetje onderschat. Samen met Teamverband is er de site uitgekomen die u nu bezoekt. Het eindresultaat (hoewel dat eigenlijk niet het goede woord is, een site is immers altijd in beweging) mag er zijn, al zeg ik het zelf. De vele complimenten die ik heb gehad, bevestigen dat denk ik ook wel.

Ondertussen was ook duidelijk geworden dat ik in mei opnieuw vader zou worden. Deze blijde gebeurtenis zou ervoor zorgen dat ik vanaf dat moment een aantal grote toernooien zou gaan missen, dus er kon tijdelijk een streep door al te hoge internationale ambities. Omdat dat toch al niet vlekkeloos verliep, was dat eenvoudig te accepteren.

Al met al verliep het seizoen tot februari niet helemaal naar verwachting, met de goede prestaties bij De Tegenstander als uitzondering. Daar kwamen nog eens problemen met mijn materiaal bij. In november kreeg ik steeds vaker het gevoel dat pijlen alle kanten op vlogen, zeker op spannende momenten. Nu ben ik niet snel iemand die zijn materiaal de schuld geeft (hoewel, dat vind ik zelf, mensen om me heen denken daar misschien anders over…), maar nadat ik anderen er een paar keer mee liet gooien, werd me duidelijk dat er nog maar erg weinig grip op mijn pijlen zat. Dat verklaarde ook waarom het probleem zich vooral voordeed onder druk; dan gaan de handen soms toch een beetje zweten en heb je meer last van een gebrek aan grip. Half december kocht ik een nieuw setje pijlen en daarmee leek dat probleem afgedaan.

Het NK koppels was een positieve uitschieter in het najaar van 2016

Niets was minder waar. Na samen met Kevin Gijzen met de nieuwe set derde geworden te zijn op het NK voor koppels, brak er tijdens een training een punt af. Vlak onder de barrel, dus verwijderen was niet mogelijk. Ik had een half jaar geleden twee setjes punten met heerlijke grip erop besteld, maar blijkbaar gingen die niet lang mee. Nadat de eerste afbrak, braken er in de weken die volgden namelijk nog vier af. Het leidde ertoe dat ik nog twee setjes pijlen moest kopen en ondertussen de eerste twee rondes van de Saen Trophy zou spelen met twee nieuwe en een oude pijl. Hierna was de zoektocht nog niet voorbij, want ik moest weer een nieuwe goede set grippunten hebben. Ik houd mijn middelvinger op de plek waar de barrel van de pijl overgaat in de punt en wil daarom dat de grip op de punt direct onderaan de barrel al begint. Ik kon geen set vinden waarbij dat het geval was. De oplosing was uiteindelijk weinig elegant, maar zeer effectief. Ik bestelde een aantal setjes punten online en bij Prima Darts zaagden we een stuk van de punten af, om de start van de grip wat meer naar boven te plaatsen. Hierna ging ik direct een stuk beter spelen, hoewel er ook wel een beetje sprake geweest zal zijn van een placebo-effect.

Op de internationale tour begonnen zich de eerste succesjes aan te dienen. Hoewel de vorm niet goed was, haalde ik een plek bij de laatste 32 in Venray. Later kwam daar een handje vol punten in Brugge bij. Dit gecombineerd met uitstekende prestaties op de Dutch en German Open (hoewel daar weer net buiten de punten), zorgde ervoor dat ik alweer een heel stuk hoopvoller naar de toekomst kijk. Vooral de overwinning op Labanauskas in Duitsland heeft me heel veel goed gedaan. In mei werd door de geboorte van Aron de tour even stopgezet, maar vanaf augustus zet ik die weer vol goede moed voort. Hopelijk met steeds betere prestaties.

Zelfs Aron slaapt in een HybrIT outfit

 

In de superleague begonnen we plots wedstrijden te winnen. Wedstrijden die eerst stelselmatig de verkeerde kant op vielen, vielen nu een keer goed. We gingen met steeds meer vertrouwen spelen en knokten ons langzaam maar zeker de degradatiezone uit. Door vijf overwinningen op rij, eindigden we zelfs nog op de vierde plaats, met een 0-10 overwinning bij Sonny’s Darts als hoogtepunt. Als we er volgend jaar eens in slagen om goed te beginnen, kan het een mooi seizoen worden.

Tussen de slapeloze nachten door had ik wel wat tijd om serieus wat sponsors te gaan werven, met het nodige succes. Tandprotetische Praktijk Kamstra was de eerste, gevolgd door Prima Darts en mijn werkgever HybrIT. Ik ben hen natuurlijk erg dankbaar voor de steun en het vertrouwen en ben blij met de extra mogelijkheden die ik door hun bijdragen heb. De zoektocht naar geldschieters gaat onverminderd voort (sterker nog: wordt uitgebreid) en extra steun is natuurlijk van harte welkom. Intussen zijn ook de eerste Vrienden van… aangemeld en ook hen ben ik dankbaar voor hun bijdrage.

Ik rijd tegenwoordig rond met het logo van HybrIT op mijn auto

Tijdens het slot van het seizoen keek ik het meeste uit naar de finaledagen met De Tegenstander. Vlak na de geboorte van Aron was er eerst de bekerfinale van de DONHN.   Die verloren we jammerlijk van onze grote rivaal Powerdarts. In meerdere partijen tijdens die wedstrijd misten we wedstrijdpijlen en uiteindelijk werd er met 5-2 aan het kortste eind getrokken. Een hoogtepunt kwam er een hoogtepunt kwam er in de vorm van de winst van de NDB Teamcup. Daar slaagden we erin op een zware avond het onderste uit de kan te halen en de titel voor de poorten van de hel weg te slepen. Toch eindigden we met een domper: tijdens het NK kwamen we niet door de poulefase, ondanks goed spel.

Al met al kan ik terugkijken op een geslaagd seizoen. In de Superleague geldt eind goed al goed en met De Tegenstander gaan we volgend jaar opnieuw op jacht naar de titel. Op de BDO-tour wordt net niet steeds vaker net wel. Dat zal ik moeten zien uit te breiden. Dat kan, want ik zie mezelf nog altijd verbeteren. Het lukt me steeds vaker om goed spel langer vast te houden. Daarnaast slaag ik er steeds vaker in om mindere wedstrijden toch binnen te halen. Om nog verder vooruit te gaan zal ik veel moeten spelen, tegen goede tegenstanders. Ik ben al druk bezig met de planning van volgend seizoen, om te beginnen met toernooien in België en Frankrijk. Eerst ga ik even genieten van een paar vrije weekenden, maar tussendoor zal ik ook weer vaak genoeg het trainingsbord opzoeken.

/door
, , , ,

De Tegenstander NDB Teamcup Gold kampioen

Samen met mijn teamgenoten van De Tegenstander, zijn we erin geslaagd om de NDB Teamcup Gold te winnen. Op de finaledag werd eerst de halve finale overtuigend met 5-1 gewonnen. De finale werd een thriller, waarin ik uiteindelijk de laatste dubbel raakte en de titel binnensleepte (vanaf 1:10 in de video).

De NDB Teamcup moet zijn plaats op de Nederlandse dartskalender nog een beetje vinden. Het toernooi is bedoeld als aanvulling op de competitie en bekertoernooien binnen de bonden. Dit overstijgende bekertoernooi zorgt ervoor dat je tegenstanders uit het hele land kunt loten. Omdat dit toernooi voor veel teams dwars door de eigen competitie heen loopt, is het soms wat husselen met de speeldata. Symptomatisch hiervoor is de manier waarop we de finaledag bereikten, namelijk door een afmelding van een tegenstander (ironisch genoeg het team van bondsvoorzitter Niels de Ruiter, die ons vrijdag de cup uitreikte).

Van tevoren hadden we te maken met de nodige personele problemen. Onze internationaal het meest gelauwerde spelers Wesley Harms en Silko Visser zouden al ontbreken en een paar dagen van tevoren blesseerde Ed de Koff zich op het werk en moest ook hij verstek laten gaan. Dit hield in dat de normaal gesproken non-playing captain Hilbert Fidom zijn pijlen uit het vet moest halen. Met Hilbert, gelegenheidsschrijver Kevin de Weel en vaste spelers Kevin Gijzen en Sjors Kolvers, reisden we af naar Van der Valk in Leusden. Om de titel te winnen zouden we allemaal top moeten zijn.

In de halve finale speelden we tegen Aloë Masters uit Wijchen, uitkomend in de RDB. Deze jongens konden een uitstekend pijltje gooien, maar misten onder druk ook hier en daar een dubbel. Sjors en Kevin profiteren hier optimaal van en winnen hun singles. Zelf tref ik een speler die wat minder in vorm is en ik win zonder al te veel moeite met 4-0. Hilbert moet er nog even inkomen en verliest. Omdat er vijf punten nodig zijn om door te gaan, is het zaak om snel twee koppels binnen te halen. Sjors en ik komen in onze wedstrijd met 2-0 achter. We vechten ons echter terug en winnen drie legs op rij. Ongeveer gelijktijdig gooit Kevin een creatieve 90-finish (18, D18, D18) om ook daar de partij te beslissen. Hiermee komen we op een 5-1 voorsprong en zo plaatsen we ons voor de finale.

Die wordt gespeeld tegen Purmer Posse uit Purmerend, uit de Darts Organisatie Regio Amsterdam. In deze wedstrijd zal de stand voortdurend gelijk opgaan. In de eerste serie singles wint Kevin overtuigend. Hilbert raakt ondertussen steeds beter op dreef en weet een beslissende leg af te dwingen met finishes van 108 en 127. De laatste leg gaat echter verloren. In de volgende serie weet Sjors opnieuw knap te winnen. Mij lukt dat dit keer niet. Het spel is niet slecht, maar kleine foutjes worden afgestraft en ik weet niet terug te breken. Daardoor komt de stand in de wedstrijd op 2-2. We kiezen ervoor om Sjors en Kevin te laten koppelen. Ze speelden goede singles en zouden in staat geacht moeten worden om hun koppels te winnen. Hilbert en ik zouden gaan vechten voor wat we waard waren. Het loopt echter anders. Sjors en Kevin weten elkaar niet op te stuwen en zij verliezen hun eerste koppel. Hilbert en ik staan onder druk, maar we barsten niet. Nadat Hilbert gelijk maakt, komt een 180 van mij in de laatste leg precies op tijd. We pakken het punt en staan zo weer gelijk. Tegen het andere koppel spelen we erg sterk. Dit keer pak ik de finishes, met 97 en 100 om met 3-0 te winnen. Sjors en Kevin kunnen dan de winst binnenhalen, maar dat lukt helaas niet, waardoor een captainsgame de Teamcup Gold gaat beslissen.

Het team van De Tegenstander na de prijsuitreiking van de NDB Teamcup, met van links naar rechts, schrijver Kevin Weel, Sjors Kolvers, Roemer Mooijman, Kevin Gijzen en captain Hilbert Fidom

Er is wat overleg nodig, want wie gaat hem spelen? Sjors en Kevin speelden betere singles, maar mijn vorm in de koppels was aanmerkelijk beter. Op basis daarvan kiest Hilbert voor mij. De eerste leg, tegen Erik Avondrood, is nog matig, maar gelukkig mocht ik die toch niet beginnen. Hierna gooi ik de schroom van me af en speel ik steeds beter. Ik houd mijn eigen leg, plaats meteen daarna en break en gooi 120 uit om met 3-1 voor te komen. In de leg erna komt er nog geen kans om het af te maken, want Erik houdt deze. In die erna zet hij ook nog wat druk en ik moet even passen. Ik krijg een pijl op bullseye en na een misser van hem ook nog twee op dubbel 16, maar kan het niet afmaken. Passend bij deze wedstrijd wordt de stand 4-4, 3-3 en zal een laatste leg beslissend worden. Erik gooit zijn pijl net onder de bull. Ik heb er wat last van, maar weet die van mij erlangs en in de bullseye te plaatsen; ik mag dus beginnen. Ik begin niet heel goed, maar in de beurten erna bouw ik een ruime voorsprong op. Ik mis opnieuw twee pijlen om te winnen en Erik komt weer rap dichterbij. Ik krijg drie pijlen op 32, normaal gesproken een zekerheidje. Ik wil mijn eerste pijl niet te laag hebben zitten, dus ik gooi hem er stevig in. Te stevig, want ik raak de 8. Vanaf dat moment gooi ik gewoon door. De dubbel 12 komt aan de binnenkant, maar de dubbel 6, met mijn laatste pijl, gaat er wel in, tot mijn grote opluchting.

Sjors en Kevin doen gek, na de overwinning.

De ontlading bij de rest van het team is enorm en vol trots nemen wij de prijs in ontvangst. De bekerfinale van de DONHN ging enkele weken terug nog verloren, dus was het heerlijk om deze cup wel te winnen. Het seizoen zit er nu bijna op. Het toetje is het NK voor eredivisiekampioenen op 2 juli in Nijkerk. Hopelijk met hetzelfde resultaat.

/door
, , ,

Darts in historisch centrum Brugge

Belfort

Vooraanzicht van Belfort, waar het Bruges Belfry Darts gespeeld werd

Het was een behoorlijk contrast, van de Duitse partytent naar het schitterende Belfort in Brugge. Op deze historische locatie in de prachtige binnenstad werd de eerste editie van het Bruges Belfry Darts gespeeld. Een plek bij de laatste 64 op zondag zorgde ervoor dat ik met een handje vol punten naar huis ging.

Ook deze zaterdag ging de wekker weer vroeg. Liever waren we (dit weekend was ik op reis met Silko Visser en Kjeld Cousijn) al op vrijdag gereisd, maar op vrijdag stond de competitiewedstrijd tegen Powerdarts (5-4 winst) nog op het programma. Omdat we ook nog eens de weg niet goed konden vinden van de parkeergarage naar de locatie (wat ons dat weekend nog zo’n 17 keer zou gebeuren), kwamen we pas laat aan. Snel even ingooien dus en hopen op een makkelijke eerste ronde.

Dat viel tegen. Mijn Belgische opponent opende meteen met 180. Ik deed hem dat twee beurten later na en stond keurig na 12 pijlen op tops. Omdat ik er vervolgens 6 mis, geef ik de leg nog weg. Ook in de tweede leg scoor ik goed, maar opnieuw mis ik mijn dubbels en ook nu wordt dat afgestraft. Ik weet vervolgens wel mijn eigen leg te houden en in de leg erna gooi ik opnieuw 180, om een kans te krijgen om gelijk te maken. Dat lukt en hierna lijkt het verzet gebroken. De Belg gaat minder scoren en ik weet met de nodige moeite de partij binnen te halen.

De volgende ronde is tegen voormalig wereldkampioen Scott Mitchell. Die zag ik in zijn eerste ronde al geweldig spelen en daar ging hij tegen mij vrolijk mee door. Eigenlijk is er niet veel te vertellen over deze wedstrijd, behalve dan dat ik steeds net tekort kwam. De eerste leg wint hij nog ruim, maar in de tweede dwing ik een kans af vanaf 110. Ik krijg een pijl op dubbel 18 en mis nipt, waarna ook leg 2 verloren gaat. De twee legs erna kom ik scorend prima mee, maar Mitchell mist niks. Beide keren sta ik tussen de 40 en 60 op het moment dat hij met zijn laatste pijl de dubbel raakt. De 4-0 uitslag is hard en terecht, maar doet in dit geval denk ik geen recht aan mijn spel deze wedstrijd. De vriendelijke woorden van Mitchell achteraf verzachten de pijn wel een beetje. Ik wed met Silko en Kjeld dat de Engelsman het toernooi vervolgens zou winnen en die voorspelling komt uit. Mitchell werd in de loop van het toernooi alleen maar beter en schrijft het op zijn naam. Zo levert hij me ten minste nog 20 euro op.

churrasco_argentino

Voor een vleesliefhebber als ik, was het goed toeven

Na een heerlijke steak in El Churrasco Argentino (serieus, als je ooit in Brugge bent, ga daar eten) zoeken we het hotel op en maken ons klaar voor de zondag. Net als vorige week had de rust me weer goed gedaan en vol vertrouwen ga ik de tweede dag in. In de eerste ronde speel ik tegen een jonge Belg. Hij kon duidelijk goed gooien, maar was wisselend op de
dubbels. In de eerste twee legs staat hij eerder op een finish, maar beide keren weet ik hem te achterhalen en de leg af te snoepen. In de derde leg scoor ik ook nog eens goed en op 3-0 lijkt er niets aan de hand. In het zicht van de haven ga ik zelf echter foutjes maken en zo sta ik toe dat de jongeman terugkomt naar 3-2. In de zesde leg ben ik weer bij de les en maak de partij af.

De ronde erna speel ik tegen Engelsman Jamie Holmes. We spelen allebei een matige wedstrijd, waarin we sterke scores net zo makkelijk weer afwisselen met missers. Het lijkt aanvankelijk de verkeerde kant op te gaan voor mij. Holmes heeft de vervelende neiging om in mijn nek te hijgen (letterlijk) terwijl ik op dubbels sta te gooien. Hij raakt zelf twee keer dubbel 5, waardoor ik met 2-0 achter kom. Net als gisteren vecht ik me terug de wedstrijd in, vastberaden om de volgende ronde te halen. Mijn scores worden beter en ik knok me terug tot 2-2. Hierna wint Holmes een goede eigen leg en ik sta nu met de rug tegen de muur. Ook dit keer lukt het me om terug te komen en een zevende leg af te dwingen, die hij mag beginnen. Hij begint met een triple, maar ik met 2 en een bouncer. Ik geef deze voorsprong niet meer af en gooi uiteindelijk mijn vijfde wedstrijdpijl in de dubbel 5, net wanneer Holmes ook op een check komt.

Veel tijd om uit te rusten is er niet, want de ronde erna wacht de sterke Belg Davy van Baelen. Net als vorige week na de wedstrijd tegen Labanauskas, heb ik ook nu moeite om een zwaarbevochten overwinning een goed vervolg te geven. Dit is een leerpuntje voor de toekomst. Van Baelen speelt goed en komt al snel met 2-0 voor; mijn zoveelste achterstand dit weekend. Hierna zakt hij iets in en opnieuw lukt het me om een achterstand goed te maken. De dubbels vallen nu snel en doordat hij het een beetje laat liggen kom ik terug tot 2-2 en daarmee de wedstrijd. Het vat blijkt daarna echter leeg. Ik heb moeite om consistent de triples te blijven raken en de Belg doet dat eenvoudigweg wel. Hij laat het nu ook niet meer liggen en wint met 4-2.

Met gematigde tevredenheid kijk ik terug op dit weekend. Beide nederlagen waren terecht en zeker die op zaterdag was weinig aan te doen. Mijn spel was wisselvallig, maar mentaal zat het goed en dat is een prettige constatering. Daarnaast neem ik 5 punten mee naar huis en het bevalt me ook dat ik de laatste tijd wat vaker aan de goede kant van de punten zit. Ook was het een erg gezellig weekend met Kjeld en Silko en dat scheelt ook altijd een slok op een borrel. De komende weekenden worden wat rustiger en dan moet ik even goed gaan kijken wanneer ik de tour voort ga zetten.

/door
, , ,

Topprestatie in Duitsland blijft onbeloond

Tijdens het tweede weekend van april stond het Open Duitsland op het programma. Traditiegetrouw een van de drukst bezochte toernooien na de Dutch Open. Zowel op zaterdag als zondag werd een single toernooi gespeeld. Op beide dagen zou er ruim 800 man aanwezig zijn in het herentoernooi. Vooral op zondag leverde ik een aantal ijzersterke partijen af, maar helaas was het niet voldoende om in de punten te komen.

De dag begon al vroeg op zaterdag. Samen met Silko Visser zat ik al om kwart voor 6 in de auto. We hadden besloten om niet de avond van tevoren af te reizen, maar pas in de ochtend te gaan. Gelukkig is het toernooi in Bochum, niet ver over de grens, maar even goed waren we nog een kleine drie uur onderweg. Nu had ik sinds het toernooi in Venray, waar ik ook al niet briljant speelde, niet bijster veel meer gegooid. Dit weekend zou ik er vol in moeten gaan, om een kans te maken om ver te komen. Het eerste doel is dan altijd om de sheet te winnen. Dat zou al moeilijk genoeg worden, met mannen als Tom Gregory (ervaren Engelsman, zeer gevaarlijk op de vloer) en Maikel Verberk (won bij de jeugd alles wat er te winnen valt, sinds kort actief bij de senioren) in de groep.

Eerst stonden er echter twee Duitsers op het programma. De eerste bleek redelijk te kunnen gooien, maar bezweek al snel onder de druk als ik zelf een paar goede scores gooi. Ik win mijn eerste leg in 16 pijlen en gooi een 180 in de tweede. Daaromheen zaten een paar matige beurten, waardoor de Duitser in kwestie zijn kans weet te benutten. In beide legs erna gooi ik weer 180, met legs in 16 en 15 darts als resultaat. De leg erna mis ik wat dubbels, maar omdat mijn tegenstander de handdoek al had geworpen, win ik ook deze leg en daarmee de wedstrijd. De tweede Duitser bleek een stuk minder kundig. De man weet niet te imponeren en nadat ik opnieuw 180 gooi, kom ik al snel op een grote voorsprong. Deze geef ik niet meer op. Hoewel ik ‘per ongeluk’ nog een leg verlies, wordt de wedstrijd eenvoudig met 4-1 gewonnen.

Nu begint het echte werk, tegen Gregory. Hij opent meteen met 180 en wint de eerste leg. In de leg erna begint hij weer met 180, maar dit keer verzuimt hij afstand te nemen. Helaas mis ik drie pijlen om gelijk te maken en kom ik 2-0 achter. Het niveau van de partij daalt inmiddels, als de volgende twee legs met de darts mee gaan. Bij een 3-1 achterstand moet ik breken om terug in de wedstrijd te komen. Dit lukt mij niet en zodoende verlies ik met 4-1. Een verdiende nederlaag, maar ik had het gevoel dat er meer te halen was, als ik beter met mijn kansen was omgesprongen.

We konden op tijd naar het hotel en na een middagslaapje (ik voel me ineens erg oud), een maaltijd, een avondje rustig aan trainen en een goede nachtrust, zitten we alweer aan het ontbijt op de zondag. We laten ons de Kaiserbrödchen goed smaken en gaan weer op weg naar de speelhal. Speelhal is trouwens niet helemaal het goede woord, want de redelijk luxe locatie van de laatste jaren had plaats moeten maken voor een veredelde feesttent. Niet alleen de tent rammelde, ook het algoritme waarmee de loting gedaan wordt. Ik zou vandaag mijn eerste wedstrijd (na een bye) moeten spelen tegen dezelfde Duitser als gisteren. Alsof dat niet toevallig genoeg was, zou de ronde erna opnieuw Tom Gregory op het programma staan. Mijn gedachten gingen terug naar twee jaar geleden, toen ik beide dagen met vijf dezelfde spelers in een sheet had. Ik stel voor dat ze hun software nakijken.

De Duitser van gisteren zonk de moed in de schoenen toen hij zijn opponent zag. Ook hij kwam tot de conclusie dat dit geen toeval kon zijn en kon dit geen moment van zich afzetten. Zelf gooide ik deze wedstrijd niet heel sterk, maar ik kwam geen moment in de problemen en won met 4-0. Waar ik twee jaar geleden beide dagen door dezelfde speler werd uitgeschakeld, was ik van plan om dat nu niet te laten gebeuren. Fitter dan gisteren trad ik aan tegen Gregory. Ik won de bull en dit keer pakte ik wel de kans om mijn eigen leg te houden, nadat hij een kleine kans had gemist. De tweede leg lijkt zijn kant op te gaan, maar als hij opnieuw een dubbel mist gooi ik 98 (20, T18, D12) uit voor de break. Net als gisteren winnen we hierna allebei onze eigen leg, waarna ik mag gooien voor de wedstrijd. Op dat moment tover ik een geweldige leg uit de hoge hoed; na 12 pijlen (180, 96, 100, 125-finish) win ik de leg en de wedstrijd.

Revanche op Gregory

De partij erna is de sheetfinale tegen de ervaren Let Darius Labanauskas. Hij heeft inmiddels enkele keren Lakeside gehaald en de nodige internationale toernooien op zijn naam geschreven. Hij begint ook uitsteken aan de wedstrijd en ik heb alle moeite om aan te haken. Dat lukt me echter wel, wanneer kleine kansjes niet aan hem besteed zijn. Na de eerste keer al gelijk gemaakt te hebben, gooi ik bij een 2-1 achterstand een 13-darter om opnieuw terug in de wedstrijd te komen. Ik hoop vervolgens op een kansje in zijn leg, maar dat komt er niet. In de leg erna mist hij twee pijlen voor de wedstrijd en gooi ik 50 uit om erin te blijven. De leg erna gooien we allebei de nodige triples. Tegen het einde gooi ik een sterke score, om na 12 pijlen op 70 weg te zetten. Hij moet nu even het antwoord schuldig blijven, maar zet ook weg. De 70 moet dus uit. Triple 18 valt meteen. Mijn eerste pijl op de dubbel 8 valt er nog net naast, maar de laatste valt er tegenaan. Ik zie het op het eerste gezicht niet goed en durf ook nog niet te juichen, maar de blijdschap is groot wanneer ik zie dat hij er echt in zit.

Ik wil hier trouwens even van de gelegenheid gebruik maken om de sportiviteit van Tom Gregory te prijzen. De man moedigde me stil aan terwijl hij mijn partij stond te schrijven; vertelde me erin te blijven geloven als het minder ging en pepte me op na goede scores. Ook achteraf was hij buitengewoon vriendelijk. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen tegen een speler waar ik net van verloren had.

Goed, terug naar het toernooi. Ik dacht dat vandaag het A-toernooi was (wat betekent: punten vanaf de laatste 64), maar dit bleek het B-toernooi te zijn (pas punten bij de laatste 32). Hier baal ik flink van, want ik zou dus nog een goede prestatie neer moeten zetten. Ik zou aantreden tegen Davy van der Zande, een goede Nederlandse speler. Het lukt me niet om scorend voldoende te brengen om hem echt in gevaar te brengen. Hij breekt me al vroeg in de wedstrijd. Daarna probeer ik tevergeefs die achterstand ongedaan te maken. Op 3-2 heb ik dan een sterke leg nodig, om alsnog een laatste leg af te dwingen, maar op dat moment laat hij me er niet meer in. Hierdoor eindigt het toernooi toch nog met een teleurstelling. Mijn goede wedstrijden van vandaag hadden een beloning in de vorm van punten voor de BDO-ranking verdiend. In de sport krijg je helaas niet altijd wat je verdient en dus zou ik het moeten doen met slechts een morele opsteker. Op naar volgende week: Brugge.

/door
, , , ,

Punten gesprokkeld in Venray

Dit weekend stonden de HAL Open en HAL Masters op het programma. Twee afzonderlijke single toernooien, beide meetellend voor de BDO-ranking. Op zaterdag wist ik de zaal met punten te verlaten, op zondag was het toernooi snel voorbij.

Op zaterdag speelde ik mijn eerste wedstrijd tegen een onbekende tegenstander. Deze had niet veel in te brengen en zonder al te veel moeite won ik met 4-0. In de tweede ronde had ik als tegenstander tweevoudig wereldkampioen Ted Hankey verwacht. De Engelsman bleek echter niet te zijn afgereisd naar Venray. Geruchten gingen dat dit kwam omdat hij vorig jaar verzuimd had te schrijven en daarom dit keer vriendelijk verzocht was niet te komen. Als dat klopt verdient de organisatie een pluim. Bij veel andere toernooien komen deze spelers er namelijk gewoon mee weg.

Terug naar het toernooi. Geen Hankey dus, maar wel een goede tegenstander. De hele wedstrijd door weet hij gemakkelijk zijn triples te raken. Ik scoor zelf ook goed en vooral stabiel, waardoor ik elke leg mijn kansjes krijg. De finishes vallen uitstekend bij mij en dus weet ik in een goede wedstrijd met 4-1 te winnen. De wedstrijd erna spelen zowel mijn tegenstander als ik een zeer wisselvallige wedstrijd. Ook dit keer ben ik de meer constante van de twee en daardoor kom ik met 3-1 voor. Met de eindstreep in zicht slaan de zenuwen toch een klein beetje toe en laat ik mijn tegenstander op 3-2 komen. In de leg erna neem ik snel afstand, maar wil de dubbel er aanvankelijk niet in. Wanneer hij op een dubbel wegzet, raak ik echter toch met mijn laatste pijl nog de dubbel 2.

Ik zit daarmee bij de laatste 32, waardoor ik eindelijk weer eens verzekerd ben van punten voor de wereldranglijst. Mijn eerste doel van het weekend is daarmee bereikt. Helaas zou het daar ook bij blijven. Tegen Kristiaan de Boer speel ik een matige partij. Omdat hij ook niet heel goed begint, krijg ik vanaf 48 nog een kans op 1-1. Als ik die mis is De Boer los. In de leg erna gooit hij een 11-darter en de laatste leg is een formaliteit. Ik kan ermee leven, want mijn spel was de hele dag al niet heel goed en dus was dit het maximaal haalbare.

De zondag werd een teleurstelling. Ik wist dat ik met Sietse Lap een goede tegenstander had, maar als ik mijn niveau zou halen, zou ik een goede kans hebben. Daar kwam weinig van terecht. Ik raak nauwelijks triples en de ene keer dat ik een kans op een dubbel krijg mis ik ook. Dit is dus een dag om snel te vergeten. Over het gehele weekend ben ik gematigd tevreden, vooral omdat de resultaten een keer mijn kant op vielen.

/door
, , , ,

WF-open singletoernooi eindigt te vroeg

Nadat gisteren het koppeltoernooi werd afgewerkt, stond vandaag het singletoernooi van het West-Fries Open Darts op het programma. Er lag een goed gevulde prijzenpot klaar en daar wilde ik een deel van mee naar huis nemen. Ondanks een aantal goede wedstrijden, is dat me net niet gelukt.

wfopen_1

Tijdens de eerste ronde van het WF open kom ik terug van een achterstand

In tegenstelling tot het koppeltoernooi, werd er vandaag direct knock-out gespeeld. Ik speelde de eerste ronde tegen Michel de Louw, een goede eredivisiespeler uit de buurt en zou dus direct scherp moeten zijn. Dat lukte maar half. Het is natuurlijk geen excuus, maar met een schrijver die elke beurt verbeterd moet worden en dan ook nog tijdens je beurt een stap naar achteren zet, is het lastig concentreren. Ook mijn tegenstander had hier last van, dus ik kom alsnog met 1-0 voor. In de legs erna mis ik een handvol dubbels, nadat de scores goed op orde zijn. Hierdoor sta ik op een 2-1 achterstand. De leg erna gaat het ook de verkeerde kant op, maar met een 180-score pak ik het initiatief terug. Nadat ik de leg pak, wordt de schrijver vervangen (bedankt Wesley Ruis). Dit helpt. Na zes legs is de winst binnen, met een 68-finish.

De tweede wedstrijd gaat een stuk beter. Zonder al te veel tegenstand win ik met 4-0. Bij de laatste 32 speel ik tegen Rick van der Schuur, teamgenoot in de superleague. Het wordt een goede en spannende wedstrijd. Hoewel Rick 180 gooit in de eerste leg, weet ik hem te pakken. Ook hij houdt daarna zijn eigen leg. Hij scoort in de leg erna beter dan ik en breekt me om 2-1 voor te komen. In de leg erna gooi ik 180 op weg naar de rebreak. In een spannende eigen leg, kom ik vervolgens opnieuw op voorsprong. Rick speelt daarna een zeer sterke zesde leg en de zevende leg zal de beslissing moeten brengen. Hierin wissel ik goede scores af met matige. Als ik na 15 pijlen op 96 wegzet, lijkt er weinig aan de hand. Rick gooit echter 177 om op 32 te komen. Ik raak de triple 20, maar mis de dubbel 18 twee keer nipt. Rick profiteert en gaat door naar de volgende ronde. Ik kan leven met het verlies, maar vind het jammer dat ik niet verder kan.

Hoewel de resultaten dit weekend niet geweldig zijn (maar ook zeker niet slecht), ben ik wel tevreden over mijn spel. Mijn niveau was goed, ook onder druk. Nu is het zaak om door te zetten richting het belangrijke HAL Open volgende week. Alle resultaten van dit weekend zijn  te vinden.

/door