Dit jaar werd voor de tweede keer het West-Fries open gespeeld. In korte tijd heeft de organisatie een toernooi van landelijke allure uit de grond gestampt. Hoewel er vorig jaar nog wat opstartproblemen ware, was ik nu erg onder de indruk van de professionaliteit waarmee alles georganiseerd was. Bijkomend voordeel: het wordt praktisch in mijn achtertuin gehouden en dus kon ik op de fiets.
Op zaterdagavond werden de koppels gespeeld. Ik speelde samen met Kevin Gijzen, waarmee ik eerder al derde werd tijdens het NK koppels, afgelopen december. We hadden er zin in en hadden de overtuiging dat we weleens heel ver zouden kunnen komen. Er werd begonnen in poules. Om door te komen zouden we op zijn minst tweede in een poule van drie moeten worden. Omdat er een erg zwak koppel in de groep zat, zou dat geen probleem worden. Het derde koppel was wel heel behoorlijk, maar we wonnen beide wedstrijden met 3-0. Ons spel was goed en met name op de dubbels loopt het bij mij erg lekker.
Daarna werd het al snel een stuk lastiger. In de tweede ronde troffen we twee superleague-spelers. De wedstrijd gaat gelijk op, maar in elke leg kunnen we aan het einde een versnelling plaatsen. Omdat we niks laten liggen op de dubbels, winnen we met 3-0. De ronde erna spelen we tegen twee spelers uit onze eredivisie. We zijn favoriet, maar moeten wel goed opletten op hun soms goede scores. Omdat we zelf een stuk constanter zijn, lukt het ons opnieuw om met 3-0 te winnen. We zijn inmiddels aanbeland bij de laatste 16. Hierin spelen we tegen Kevin Visser en Dennis van Sluis, twee spelers waar Kevin samen mee speelt in de Superleague. Het werd een wat nerveuze wedstrijd, omdat we allemaal de kwaliteiten van de ander kenden. Ook in deze wedstrijd lukt het ons steeds om tegen het einde van de legs een tandje bij te schakelen. Daarom winnen we wederom met 3-0 en maken we ons op voor de kwartfinale.
Die bleek op het podium gespeeld te worden. Daar kom ik achter als ons plots gevraagd wordt om een opkomstnummer door te geven. Het wordt Up in the Air, van 30 Seconds to Mars. De intro zweept wel lekker op dacht ik zo, maar dan hadden ze wel het volume wat hoger moeten zetten (zie ook de video). We spelen tegen onze teamgenoten Ed de Koff en Silko Visser, misschien wel de favorieten om het toernooi te winnen. We starten goed en ik gooi onder andere een 180-score in de eerste leg. Kevin gooit hem uit en we komen met 1-0 voor. Dit willen we vervolgens uitbouwen. Die mogelijkheid lijkt er te zijn, omdat zij niet heel sterk aan de tweede leg beginnen. Omdat we zelf ook wisselend gooien, komen Ed en Silko op gelijke hoogte. Vanaf dat moment draait de wedstrijd om. Zij gaan steeds beter scoren en wij hebben te veel beurten zonder triples. Daardoor lopen ze al snel bij ons weg en ze laten niet meer los. Het wordt 4-1.
Hoewel we sterk het gevoel hadden dat er meer in zat, zijn we over het geheel genomen wel tevreden over ons spel vandaag. Omdat het toernooi lekker doorliep, ben ik ook nog eens mooi op tijd thuis en op bed.
et 4-3 te winnen en de laatste 32 te bereiken. Daarin nemen we het opnieuw op tegen een Engels duo. We scoren ijzersterk in deze partij en Silko weet alle dubbels te raken. Tussendoor krijgen we nog een 120-finish tegen, maar met 4-1 gaat de winst naar ons. In de kwartfinale opnieuw Britse tegenstand. Ditmaal is het mijn beurt om de dubbels te gooien. Met checks van onder andere 116 en 140 bereiken we de halve finale. Daarin spelen we tegen het Belgisch/Nederlandse duo Brian Raman-Carlo van Kleef. Alle legs gaan gelijk op, maar omdat wij de kleine kansen die we krijgen (ik mis onder andere bull voor 135 en tops voor 114) net niet benutten, staat er uiteindelijk 0-4 op het scorebord. Toch kunnen we zeker tevreden zijn met deze podiumplaats, zeker met het matige begin in ons achterhoofd.
Hoewel er een dag tussen mijn tweede ronde en kwartfinale zat, was er van rust weinig sprake geweest. Gisteren moest er in de competitie gegooid worden. Met nieuw materiaal, want mijn nieuwe pijlen waren gelukkig binnen. We wonnen met 6-3 van de regerend kampioen en hoewel ik zelf wat wisselvallig begon, kon ik de punten binnenhalen. Een prima opwarmer voor mijn wedstrijd tegen Remco van Eijden. Een man die in de context van de Saen Trophy geen introductie behoeft. Bij zijn tien eerdere deelnames stond hij in totaal acht keer met de beker in zijn handen. Het is niet overdreven als ik zeg dat dit ‘zijn’ toernooi is.
Nee, een perfecte voorbereiding was het niet… Ik keek er al tijden naar uit om op dit prachtige toernooi (
Afgelopen weekend ben ik naar het Jersey Festival of Darts geweest. Daar heb ik drie toernooien gespeeld, waarvan er twee meetellen voor de BDO-ranking (op basis waarvan plaatsing voor het WK afgedwongen kan worden). De eerste, het Jersey Open op donderdagavond, verliep niet heel goed. Ik speelde wel redelijk, maar de tegenstander (die in de ronde erna van Martin Atkins won en uiteindelijk de laatste 16 zou halen) scoorde enorm sterk en liet ook nog eens weinig liggen op de dubbels. Met 0-4 was de avond voor mij snel voorbij.
Resultaat is dat ik vrijdag mijn eerste punten voor de BDO-ranking behaald heb. Op de rollende ranking (waar ook oudere resultaten op staan, die in de loop van het seizoen zullen vervallen) stelt het nog niet veel voor, omdat ik afgelopen seizoen niets gespeeld heb. Op de seasonal ranking, op basis waarvan uiteindelijk de invitaties gedaan gaan worden, klim ik naar plek 131. Ik ben er nog niet echt mee bezig, ik wil vooral graag zo vaak mogelijk in de punten komen (boxen vullen noemen we dat).
