, , ,

Eerste punten nieuwe seizoen tijdens Jersey-trip

Het jaarlijks terugkerende Jersey festival of Darts heeft me de eerste punten van het nieuwe internationale seizoen opgeleverd. Op vrijdag en zaterdag speelde ik in totaal maar liefst vier toernooien, waarvan twee meetelden voor de BDO-ranking. Dankzij het behalen van de laatste 32 en laatste 16, kon ik 12 punten bijschrijven.

Vorig jaar was mijn eerste evenement van het seizoen in Luxemburg, maar dat toernooi is dit jaar verplaatst naar juni. Derhalve zou ik dit seizoen (waarin we spelen voor kwalificatie voor Lakeside 2019) starten in Jersey. Vorig jaar had ik het daar redelijk gedaan, met een plek bij de laatste 16 en een vroege uitschakeling. Doelstelling was om het dit jaar op zijn minst net zo goed te doen. Na vluchten in een klein propellervliegtuig kwam ik, dit weekend vergezeld door Rob Radsma, vroeg in de middag aan in St. Helier. We konden gelukkig even rustig aan doen en op ons gemak even ingooien, naar de supermarkt en eten, alvorens ’s avonds al het eerste rankingtoernooi op de planning stond; het Jersey Open. De loting zat niet tegen, met een bye in de eerste ronde en een onbekende lokale speler in de tweede. Deze Brit op leeftijd (een categorie spelers waar je normaal gesproken voor op moet passen) had niet veel in te brengen. Zonder echt goed te spelen, maar toch wel met een redelijk goed gevoel, win ik met 4-0.

De ronde erna werd een stuk lastiger, tegen de Engelsman Gary Stafford. Ik win de strijd om de bull en mag dus de oneven legs beginnen. De eerste leg loop ik scorend bij Stafford weg. Omdat ik een paar dubbels mis, komt hij nog in de buurt, maar ik weet op tijd te finishen. Met een solide eigen leg maakt Gary de 1-1. De derde leg moet mij vervolgens weer op voorsprong brengen. De scores zijn wederom goed, met onder andere een 180-score (waarop ik direct een terugkrijg). Ik mis echter een volle beurt om de leg te winnen en moet met lede ogen toezien hoe Stafford zijn kans wel benut. Ik moet nu dus gaan terugbreken om niet verder op achterstand te komen. Ook de vierde leg gaat gelijk op. Nadat de Engelsman goed wegzet, check ik 110 om de break terug te pakken. De wedstrijd blijft hierna van een hoog niveau, want ook in leg vijf gooi ik 180 en ook deze keer antwoordt Stafford direct met een eigen maximale score. Hij gaat me uiteindelijk iets voor bij, maar net als in de vorige leg red ik mezelf uit de problemen met een goede finish, 95 dit keer. Ik zet mijn tegenstander hiermee voor de opdracht om de laatste twee legs te winnen. In de volgende leg komt er nog geen kans om de wedstrijd binnen te halen, want Stafford gooit opnieuw 180 (zijn vierde) en laat geen ruimte voor mij om te breken. De zevende leg mag ik zelf beginnen en als ik dat goed doe, kan ik mogelijk een gaatje slaan. Deel één van die opzet slaagt, want ik open met 134, maar deel twee niet: op alles wat ik vanavond doe heeft Stafford een antwoord. Nadat ik een beurt zonder triple gooi, zet hij zichzelf op pole position om de wedstrijd te winnen. Ik zet nog weg op 56 en nadat hij zijn eerste twee pijlen mist, krijg ik nog even hoop, maar met zijn laatste is hij onverbiddelijk.

Door mijn plaats bij de laatste 32, heb ik wel al direct 4 punten te pakken. Hoewel dat niet het aantal is waar ik voor kwam, haalde het wel wat druk van de ketel. De manier waarop ik de wedstrijd verloor (misschien wel de beste wedstrijd die ik ooit heb verloren), was bovendien hoopgevend en met veel vertrouwen ging ik dag twee van het evenement op het kanaaleiland in. De zaterdag begon met het Channel Island Open, een dubbel in/dubbel uit toernooi, waaraan niet alle aanwezige spelers mee zouden doen. Ik speel dit toernooi redelijk, maar kan niet echt potten breken; na een eenvoudige overwinning volgde een nederlaag tegen een goede speler. De nederlaag was wel jammer, want ik mis de nodige kansen in deze wedstrijd.

Later op de middag is er nog de mixed treble. Hier zouden we oorspronkelijk niet aan meedoen, maar Rob slaagde erin om een lokale speelster (figuurlijk) op de kop te tikken en zodoende konden we onze middag nog nuttig besteden. De eerste ronde kwamen we vrij makkelijk door. Onze dame, Heidi, moest wel even inkomen, maar Rob en ik trekken de partij toch snel naar ons toe. De tweede wedstrijd, direct de kwartfinale, is tegen tegenstanders van een gelijkwaardig niveau. We doen onszelf helaas tekort met hier en daar een matige score en missen ook een volle beurt op de dubbel om 2-2 te maken. Het resultaat is een nederlaag en er rest ons niets anders dan ons klaar te maken voor de avondsessie.

De Jersey Classic telt weer mee voor de ranking en dus is dit weer het moment om echt scherp te zijn. Ik heb vorig seizoen nog weleens wat te klagen gehad over lotingen, maar daar kan dit weekend weer geen sprake van zijn. Ook deze keer heb ik namelijk een bye en daarna een relatief onbekende eilandbewoner, ditmaal van het nabijgelegen Guernsey. In een matige wedstrijd begint de vermoeidheid inmiddels een beetje toe te slaan, maar toch win ik met 4-1. De ronde erna speel ik tegen een Engelsman en tot 1-1 gaat de match gelijk op. Daarna schakel ik een tandje bij en verschaf ik mijzelf steeds voldoende ruimte om rustig naar een finish toe te werken. Ook deze partij win ik met 4-1. Direct hierop volgt de wedstrijd bij de laatste 16 tegen tweevoudig wereldkampioen Scott Waites. Ik kan eigenlijk vrij kort zijn hierover, want ik kom er geen moment echt aan te pas. Hij opent met een 12-darter en loopt daarna steeds verder uit. Zelf scoor ik in het begin nog redelijk, maar het kaarsje dooft toch rap. Ik weet dat ik een topdag en een beetje geluk moet hebben om van een speler van dit kaliber moet winnen en van beide is op dit moment geen sprake. Daarmee zit het weekend er voor mij op.

Met mijn plek bij de laatste 16 pik ik nog eens 8 punten op, waarmee ik de doelstelling behaalde (vorig jaar 8, nu 12 punten). Psychologisch is het ook wel lekker om meteen wat punten te scoren, om niet te lang op de hatelijke nul te blijven hangen. Ook de vorm zit weer in de lift en dat is misschien nog wel het grootste winstpunt van het weekend.

/door
, , , ,

Dubbel weekend in Antwerpen

Na een lange en zeldzame rustpauze, was het tijd om de pijlen weer serieus op te pakken. Het internationale seizoen zit er bijna op, maar augustus is altijd een drukke maand. Twee weekenden achter elkaar van twee toernooien in Antwerpen. Dubbels zouden ook de hoofdrol gaan spelen deze weekenden. Ik ging er vooral heen om de vorm te testen en me klaar te maken voor het komende seizoen, maar vooral in het tweede weekend waren ook de resultaten goed.

Gezellig is het wel in Antwerpen

Het lijkt wel alsof ze het erom doen in België; niet voor het eerst zou ik mijn vriend Sjors Kolvers al vroeg in het toernooi kunnen treffen op de Belgium Masters. Ik zou dan in de eerste ronde een onbekende Spanjaard uit moeten schakelen. Met dergelijke exoten is het altijd even afwachten wat je voorgeschoteld krijgt. Zo’n kerel zal toch niet voor niets vanuit Spanje naar Antwerpen afgereisd zijn? Het bleek geen lastige horde en met een matige en enkele behoorlijke legs win ik met 4-0. Sjors had een bye en stond al op me te wachten in de tweede ronde. Hij begint een stuk beter dan ik, maar dan ben ik warm gedraaid. Ik houd mijn eigen leg in 15 pijlen en met sterke scores breek ik hem de leg erna. Ook in de vierde leg heb ik een voorsprong, maar ik gooi me dood op 84. In de beurt die volgt mis ik 2 pijlen op dubbel 18, waarna Sjors me terugbreekt. In de daaropvolgende leg verpest ik het opnieuw op de finish en ik kom op achterstand. In leg 6 gooit Sjors erg sterk en maakt hij de partij af. Zo zit de zaterdag er voor mij al vroeg op.
Zondag ging het gelukkig al beter. De eerste twee rondes zijn tegen onbekende tegenstanders en die bleken allebei snel van de rel als ik een paar sterke scores gooide. De 180-ers vallen dit weekend makkelijk en ook de dubbels beginnen te lopen, met 2x 4-0 als gevolg.

De derde ronde is tegen de jonge talentvolle Belg Brian Raman. In onze vorige ontmoeting won ik met 4-3, nadat we beiden wedstrijdpijlen hadden gehad. Deze versie zou net zo spannend worden. De eerste leg is redelijk en deze weet ik zonder al te veel moeite te houden. Daarna komt hij goed op stoom en kan ik geen druk op zijn leg zetten. Brian gaat goed door en krijgt vanaf 146 een pijl op dubbel 19, maar gelukkig voor mij mist hij. Ik sta dan op 126 en finish deze op dubbel 6 om toch de voorsprong weer te pakken. Opnieuw kan ik geen druk geven op zijn leg en zo komen we op 2-2. Dit keer gooi ik dan een ijzersterke eigen leg, in de hoop nu echt druk op zijn worp te kunnen zetten. Raman laat zich niet van de wijs brengen en maakt 3-3. Ik mag de laatste leg beginnen en kom goed uit de startblokken; na 12 pijlen sta ik op 86. Ik gooi de triple 18, maar mis 2 pijlen op dubbel 16. Niets aan de hand, maar hij zet nu wel weg op een dubbel. Ik weet de 16 overgebleven punten niet weg te poetsen met 3 pijlen en dat wordt afgestraft. Ondanks een goede partij ga ik er hier dus toch af, tot mijn grote spijt. Uitslagen van latere fasen van de toernooien staan hier en hier.

De week erna zal het beter moeten. Op een nieuwe locatie wordt het Open Antwerpen gespeeld en dit is bepaald geen verbetering. Ook het ophalen van de spelerskaarten duurt erg lang, maar omdat ik al vroeg ingeroosterd sta, geeft dit me wat extra tijd om te acclimatiseren. De loting vandaag is gunstig, met een relatief eenvoudige helft van de sheet. Helaas wordt er best-of-5 gespeeld, wat toch altijd voor wat druk zorgt in de vroege rondes. De dubbels gaan gelukkig goed in de eerste twee wedstrijden en deze win ik beide met 3-0. Dan komt de voor mij vaak zo fatale ronde voor de punten. Ook dit keer ben ik wat zenuwachtig, maar de tegenstand is niet geweldig. Ik scoor goed en kan me hier en daar een missertje op de dubbels veroorloven; 3-1.

De ronde erna wacht Nederlands international Chris Landman, die de ronde ervoor verantwoordelijk was voor de uitschakeling van mijn vriend Kjeld Cousijn (die daarvoor weer een geweldige prestatie leverde door James Hurrell de voet dwars te zetten). Vanaf het begin speel ik een uitstekende wedstrijd en laat nauwelijks iets liggen. Omdat Landman zo nu en dan een mindere score gooit, weet ik elke leg een buffertje te maken. De zenuwen op de dubbels zijn deze ronde helemaal weg en ik komt met 3-0 voor. We spelen inmiddels best-of-7 en Landman gooit een goede leg om terug te komen. De leg erna loop ik weer rap bij hem weg en de laatste dubbel gaat er voor de verandering gewoon eens snel in. De 4-1 overwinning is een geweldige opsteker. Vervolgens ga ik me proberen te plaatsen voor mijn eerste kwartfinale in het internationale circuit. Dat zal moeten gebeuren tegen Marco Libbers, die de ronde ervoor Gary Robson uitschakelde. We beginnen allebei wat weifelend, maar ik houd mijn eigen leg. Hij doet dat vervolgens ook, waarna ik de schroom van me af gooi. Met sterke scores en snelle checks kom ik met 3-1 voor en ben ik 1 leg verwijderd van de winst. Nu komt dan toch het moment dat de zenuwen toeslaan en Marco schakelt een tandje bij. Hij breekt terug en houdt onder druk zijn eigen leg. Ik mag de zevende leg beginnen en dit wordt bijna een kopie van de wedstrijd tegen Raman van vorige week. Vanaf 122 mis ik een pijl op dubbel 16. Libbers zet vanaf hoog weg op 110 en ik mis weer 3 pijlen. Op dubbel 15 gooit Libbers 110 uit. Ik ben trots op het halen van de laatste 16, maar het is nu toch even de teleurstelling die overheerst.

Op zondag is de loting me een stuk minder gunstig gezind. De eerste ronde was nog goed te doen. De scores waren matig, maar de dubbels behoorlijk; 3-0. In de ronde erna wachtte Martin Atkins, voormalig angsgegner van Raymond van Barneveld. Ik had zijn eerste ronde gezien en die was bepaald niet indrukwekkend, maar anderzijds kon ik me ook niet voorstellen dat hij erg onder de indruk was van mijn spel tot nu toe. We gaan allebei goed van start. Atkins mag beginnen en gooit zijn leg in 13 pijlen uit. In de leg erna sta ik na 9 pijlen op 81. Vanaf dan wordt het rommelig, maar ik haal de leg wel binnen. Ik hoop dat Atkins vervolgens een beetje gaat dimmen, maar hij smijt er opnieuw een 13-darter in. Vanaf dat moment heb ik een stuk meer moeite om de triples te vinden. Hij breekt me en mag zelf gaan gooien voor de wedstrijd. Ik zet nog een keertje aan en krijg een kans vanaf 126. Ik gooi een single en triple 19, maar mis de bullseye. Geheel onverwachts kom ik nog een keer terug, als de Engelsman wedstrijdpijlen mist. Mijn eerste pijl zou mijn laatste van het weekend worden en het werd ook wel een passende afsluiting van de afgelopen weekenden: vol in de triple 9.

Al met al viel het me niet eens tegen. De nederlaag tegen Atkins (niet de Atkins die het toernooi won) was ingecalculeerd en de dag ervoor speelde ik goed op het moment dat de loting ook meezat. De week ervoor had ik het wat lelijker laten liggen, maar toen zat er wel een stijgende lijn in het spel. Het Open Frankrijk ga ik waarschijnlijk laten schieten en daarna gaat de focus toch op het nieuwe seizoen. Dan zal ik vaker mijn kansen moeten pakken, op dagen dat de dingen een beetje mijn kant op vallen. Ook de lastige dagen zullen er tussen blijven zitten, met ongetwijfeld weer de nodige leermomentjes.

/door
, , , , , , , , , ,

Terugblik 2016-2017

Nu de kruitdampen van een lang seizoen darts weer een beetje opgetrokken zijn, leek het me een goed moment om eens terug te blikken op de afgelopen jaargang. Want er is veel gebeurd, zowel privé als met de pijlen. Een nieuw team, een oud team dat maar niet op gang leek te komen, het intensiveren van de internationale tour, de jacht op sponsors en de geboorte van mijn zoon. De algehele teneur is absoluut positief te noemen, maar er is ook nog voldoende werk aan de winkel.

Nadat we in de DONHN vorig seizoen een punt tekort kwamen voor de titel en ook nog eens de bekerfinale verloren, waren er twee spelers die het team verlieten. Uiteindelijk werd besloten om ons team samen te voegen met De Tegenstander, met het huidige topteam als gevolg. Het team presteerde vanaf het begin goed, ook al moesten we wel even aan elkaar wennen. Toen dat eenmaal gebeurd was, konden we de voorsprong op de concurrentie steeds verder uitbouwen en ging het niveau ook steeds verder omhoog. Al snel konden alle pijlen gericht worden op de finaledagen aan het eind van het seizoen.

Bij De Taveerne in de Superleague begon het allemaal wat minder vlekkeloos. Ook hier waren de verwachtingen hooggespannen; vorig seizoen hadden we een sterke eindsprint en dit jaar was het team versterkt. Door allerlei oorzaken (waar ikzelf mede debet aan was), konden we maar zelden over een compleet team beschikken. Toen ook nog eens de een na de ander liet weten niet meer door te willen gaan en we bovendien afzakten naar de laatste plaats, hadden we op tweederde van het seizoen een wondertje nodig om degradatie te ontlopen.

Zelf had ik besloten om de internationale tour weer wat serieuzer op te pakken, om toch eens te gaan kijken hoe ver ik zou kunnen komen. Mede hierdoor moest ik de nodige Superleague wedstrijden missen. Een lastige, maar bewuste keuze. Zeker in het begin had ik vaak moeite om meerdere goede wedstrijden achter elkaar te spelen. Hierdoor bleef ik met enige regelmaat net buiten de punten (Luxemburg, Romanian Classic, Dutch Open). Op andere dagen zat het er helemaal niet in, met vroege uitschakelingen tot gevolg (Tsjechië, Romanian Open). Alleen in Jersey wist ik de laatste 16 te halen. Vreemd genoeg verliepen de koppeltoernooien vaak een stuk beter, met resultaten bij de laatste 16 (Tsjechië) en zelfs een halve finale (Roemenië). Ik wist dit seizoen van tevoren dat plaatsing voor Lakeside er nog niet in zou zitten. Daarvoor kom ik nog een beetje kwaliteit en ervaring tekort en bovendien zou ik nog niet de hele tour af kunnen gaan. Ik had echter wel verwacht wat dichter bij de toppers te zitten.

Tegelijkertijd begon de ontwikkeling van deze website en de bijbehorende Facebook-pagina, met als doel het aantrekken van sponsoren om die internationale tour te helpen bekostigen. Daarbij hoorde ook nog een strategie voor het aantrekken van die sponsoren. Wie vraag je, hoe vraag je ze, waar haal je je contacten vandaan? De tijd en energie die hierin gingen zitten heb ik van tevoren wel een beetje onderschat. Samen met Teamverband is er de site uitgekomen die u nu bezoekt. Het eindresultaat (hoewel dat eigenlijk niet het goede woord is, een site is immers altijd in beweging) mag er zijn, al zeg ik het zelf. De vele complimenten die ik heb gehad, bevestigen dat denk ik ook wel.

Ondertussen was ook duidelijk geworden dat ik in mei opnieuw vader zou worden. Deze blijde gebeurtenis zou ervoor zorgen dat ik vanaf dat moment een aantal grote toernooien zou gaan missen, dus er kon tijdelijk een streep door al te hoge internationale ambities. Omdat dat toch al niet vlekkeloos verliep, was dat eenvoudig te accepteren.

Al met al verliep het seizoen tot februari niet helemaal naar verwachting, met de goede prestaties bij De Tegenstander als uitzondering. Daar kwamen nog eens problemen met mijn materiaal bij. In november kreeg ik steeds vaker het gevoel dat pijlen alle kanten op vlogen, zeker op spannende momenten. Nu ben ik niet snel iemand die zijn materiaal de schuld geeft (hoewel, dat vind ik zelf, mensen om me heen denken daar misschien anders over…), maar nadat ik anderen er een paar keer mee liet gooien, werd me duidelijk dat er nog maar erg weinig grip op mijn pijlen zat. Dat verklaarde ook waarom het probleem zich vooral voordeed onder druk; dan gaan de handen soms toch een beetje zweten en heb je meer last van een gebrek aan grip. Half december kocht ik een nieuw setje pijlen en daarmee leek dat probleem afgedaan.

Het NK koppels was een positieve uitschieter in het najaar van 2016

Niets was minder waar. Na samen met Kevin Gijzen met de nieuwe set derde geworden te zijn op het NK voor koppels, brak er tijdens een training een punt af. Vlak onder de barrel, dus verwijderen was niet mogelijk. Ik had een half jaar geleden twee setjes punten met heerlijke grip erop besteld, maar blijkbaar gingen die niet lang mee. Nadat de eerste afbrak, braken er in de weken die volgden namelijk nog vier af. Het leidde ertoe dat ik nog twee setjes pijlen moest kopen en ondertussen de eerste twee rondes van de Saen Trophy zou spelen met twee nieuwe en een oude pijl. Hierna was de zoektocht nog niet voorbij, want ik moest weer een nieuwe goede set grippunten hebben. Ik houd mijn middelvinger op de plek waar de barrel van de pijl overgaat in de punt en wil daarom dat de grip op de punt direct onderaan de barrel al begint. Ik kon geen set vinden waarbij dat het geval was. De oplosing was uiteindelijk weinig elegant, maar zeer effectief. Ik bestelde een aantal setjes punten online en bij Prima Darts zaagden we een stuk van de punten af, om de start van de grip wat meer naar boven te plaatsen. Hierna ging ik direct een stuk beter spelen, hoewel er ook wel een beetje sprake geweest zal zijn van een placebo-effect.

Op de internationale tour begonnen zich de eerste succesjes aan te dienen. Hoewel de vorm niet goed was, haalde ik een plek bij de laatste 32 in Venray. Later kwam daar een handje vol punten in Brugge bij. Dit gecombineerd met uitstekende prestaties op de Dutch en German Open (hoewel daar weer net buiten de punten), zorgde ervoor dat ik alweer een heel stuk hoopvoller naar de toekomst kijk. Vooral de overwinning op Labanauskas in Duitsland heeft me heel veel goed gedaan. In mei werd door de geboorte van Aron de tour even stopgezet, maar vanaf augustus zet ik die weer vol goede moed voort. Hopelijk met steeds betere prestaties.

Zelfs Aron slaapt in een HybrIT outfit

 

In de superleague begonnen we plots wedstrijden te winnen. Wedstrijden die eerst stelselmatig de verkeerde kant op vielen, vielen nu een keer goed. We gingen met steeds meer vertrouwen spelen en knokten ons langzaam maar zeker de degradatiezone uit. Door vijf overwinningen op rij, eindigden we zelfs nog op de vierde plaats, met een 0-10 overwinning bij Sonny’s Darts als hoogtepunt. Als we er volgend jaar eens in slagen om goed te beginnen, kan het een mooi seizoen worden.

Tussen de slapeloze nachten door had ik wel wat tijd om serieus wat sponsors te gaan werven, met het nodige succes. Tandprotetische Praktijk Kamstra was de eerste, gevolgd door Prima Darts en mijn werkgever HybrIT. Ik ben hen natuurlijk erg dankbaar voor de steun en het vertrouwen en ben blij met de extra mogelijkheden die ik door hun bijdragen heb. De zoektocht naar geldschieters gaat onverminderd voort (sterker nog: wordt uitgebreid) en extra steun is natuurlijk van harte welkom. Intussen zijn ook de eerste Vrienden van… aangemeld en ook hen ben ik dankbaar voor hun bijdrage.

Ik rijd tegenwoordig rond met het logo van HybrIT op mijn auto

Tijdens het slot van het seizoen keek ik het meeste uit naar de finaledagen met De Tegenstander. Vlak na de geboorte van Aron was er eerst de bekerfinale van de DONHN.   Die verloren we jammerlijk van onze grote rivaal Powerdarts. In meerdere partijen tijdens die wedstrijd misten we wedstrijdpijlen en uiteindelijk werd er met 5-2 aan het kortste eind getrokken. Een hoogtepunt kwam er een hoogtepunt kwam er in de vorm van de winst van de NDB Teamcup. Daar slaagden we erin op een zware avond het onderste uit de kan te halen en de titel voor de poorten van de hel weg te slepen. Toch eindigden we met een domper: tijdens het NK kwamen we niet door de poulefase, ondanks goed spel.

Al met al kan ik terugkijken op een geslaagd seizoen. In de Superleague geldt eind goed al goed en met De Tegenstander gaan we volgend jaar opnieuw op jacht naar de titel. Op de BDO-tour wordt net niet steeds vaker net wel. Dat zal ik moeten zien uit te breiden. Dat kan, want ik zie mezelf nog altijd verbeteren. Het lukt me steeds vaker om goed spel langer vast te houden. Daarnaast slaag ik er steeds vaker in om mindere wedstrijden toch binnen te halen. Om nog verder vooruit te gaan zal ik veel moeten spelen, tegen goede tegenstanders. Ik ben al druk bezig met de planning van volgend seizoen, om te beginnen met toernooien in België en Frankrijk. Eerst ga ik even genieten van een paar vrije weekenden, maar tussendoor zal ik ook weer vaak genoeg het trainingsbord opzoeken.

/door
, , ,

Darts in historisch centrum Brugge

Belfort

Vooraanzicht van Belfort, waar het Bruges Belfry Darts gespeeld werd

Het was een behoorlijk contrast, van de Duitse partytent naar het schitterende Belfort in Brugge. Op deze historische locatie in de prachtige binnenstad werd de eerste editie van het Bruges Belfry Darts gespeeld. Een plek bij de laatste 64 op zondag zorgde ervoor dat ik met een handje vol punten naar huis ging.

Ook deze zaterdag ging de wekker weer vroeg. Liever waren we (dit weekend was ik op reis met Silko Visser en Kjeld Cousijn) al op vrijdag gereisd, maar op vrijdag stond de competitiewedstrijd tegen Powerdarts (5-4 winst) nog op het programma. Omdat we ook nog eens de weg niet goed konden vinden van de parkeergarage naar de locatie (wat ons dat weekend nog zo’n 17 keer zou gebeuren), kwamen we pas laat aan. Snel even ingooien dus en hopen op een makkelijke eerste ronde.

Dat viel tegen. Mijn Belgische opponent opende meteen met 180. Ik deed hem dat twee beurten later na en stond keurig na 12 pijlen op tops. Omdat ik er vervolgens 6 mis, geef ik de leg nog weg. Ook in de tweede leg scoor ik goed, maar opnieuw mis ik mijn dubbels en ook nu wordt dat afgestraft. Ik weet vervolgens wel mijn eigen leg te houden en in de leg erna gooi ik opnieuw 180, om een kans te krijgen om gelijk te maken. Dat lukt en hierna lijkt het verzet gebroken. De Belg gaat minder scoren en ik weet met de nodige moeite de partij binnen te halen.

De volgende ronde is tegen voormalig wereldkampioen Scott Mitchell. Die zag ik in zijn eerste ronde al geweldig spelen en daar ging hij tegen mij vrolijk mee door. Eigenlijk is er niet veel te vertellen over deze wedstrijd, behalve dan dat ik steeds net tekort kwam. De eerste leg wint hij nog ruim, maar in de tweede dwing ik een kans af vanaf 110. Ik krijg een pijl op dubbel 18 en mis nipt, waarna ook leg 2 verloren gaat. De twee legs erna kom ik scorend prima mee, maar Mitchell mist niks. Beide keren sta ik tussen de 40 en 60 op het moment dat hij met zijn laatste pijl de dubbel raakt. De 4-0 uitslag is hard en terecht, maar doet in dit geval denk ik geen recht aan mijn spel deze wedstrijd. De vriendelijke woorden van Mitchell achteraf verzachten de pijn wel een beetje. Ik wed met Silko en Kjeld dat de Engelsman het toernooi vervolgens zou winnen en die voorspelling komt uit. Mitchell werd in de loop van het toernooi alleen maar beter en schrijft het op zijn naam. Zo levert hij me ten minste nog 20 euro op.

churrasco_argentino

Voor een vleesliefhebber als ik, was het goed toeven

Na een heerlijke steak in El Churrasco Argentino (serieus, als je ooit in Brugge bent, ga daar eten) zoeken we het hotel op en maken ons klaar voor de zondag. Net als vorige week had de rust me weer goed gedaan en vol vertrouwen ga ik de tweede dag in. In de eerste ronde speel ik tegen een jonge Belg. Hij kon duidelijk goed gooien, maar was wisselend op de
dubbels. In de eerste twee legs staat hij eerder op een finish, maar beide keren weet ik hem te achterhalen en de leg af te snoepen. In de derde leg scoor ik ook nog eens goed en op 3-0 lijkt er niets aan de hand. In het zicht van de haven ga ik zelf echter foutjes maken en zo sta ik toe dat de jongeman terugkomt naar 3-2. In de zesde leg ben ik weer bij de les en maak de partij af.

De ronde erna speel ik tegen Engelsman Jamie Holmes. We spelen allebei een matige wedstrijd, waarin we sterke scores net zo makkelijk weer afwisselen met missers. Het lijkt aanvankelijk de verkeerde kant op te gaan voor mij. Holmes heeft de vervelende neiging om in mijn nek te hijgen (letterlijk) terwijl ik op dubbels sta te gooien. Hij raakt zelf twee keer dubbel 5, waardoor ik met 2-0 achter kom. Net als gisteren vecht ik me terug de wedstrijd in, vastberaden om de volgende ronde te halen. Mijn scores worden beter en ik knok me terug tot 2-2. Hierna wint Holmes een goede eigen leg en ik sta nu met de rug tegen de muur. Ook dit keer lukt het me om terug te komen en een zevende leg af te dwingen, die hij mag beginnen. Hij begint met een triple, maar ik met 2 en een bouncer. Ik geef deze voorsprong niet meer af en gooi uiteindelijk mijn vijfde wedstrijdpijl in de dubbel 5, net wanneer Holmes ook op een check komt.

Veel tijd om uit te rusten is er niet, want de ronde erna wacht de sterke Belg Davy van Baelen. Net als vorige week na de wedstrijd tegen Labanauskas, heb ik ook nu moeite om een zwaarbevochten overwinning een goed vervolg te geven. Dit is een leerpuntje voor de toekomst. Van Baelen speelt goed en komt al snel met 2-0 voor; mijn zoveelste achterstand dit weekend. Hierna zakt hij iets in en opnieuw lukt het me om een achterstand goed te maken. De dubbels vallen nu snel en doordat hij het een beetje laat liggen kom ik terug tot 2-2 en daarmee de wedstrijd. Het vat blijkt daarna echter leeg. Ik heb moeite om consistent de triples te blijven raken en de Belg doet dat eenvoudigweg wel. Hij laat het nu ook niet meer liggen en wint met 4-2.

Met gematigde tevredenheid kijk ik terug op dit weekend. Beide nederlagen waren terecht en zeker die op zaterdag was weinig aan te doen. Mijn spel was wisselvallig, maar mentaal zat het goed en dat is een prettige constatering. Daarnaast neem ik 5 punten mee naar huis en het bevalt me ook dat ik de laatste tijd wat vaker aan de goede kant van de punten zit. Ook was het een erg gezellig weekend met Kjeld en Silko en dat scheelt ook altijd een slok op een borrel. De komende weekenden worden wat rustiger en dan moet ik even goed gaan kijken wanneer ik de tour voort ga zetten.

/door
, , ,

Topprestatie in Duitsland blijft onbeloond

Tijdens het tweede weekend van april stond het Open Duitsland op het programma. Traditiegetrouw een van de drukst bezochte toernooien na de Dutch Open. Zowel op zaterdag als zondag werd een single toernooi gespeeld. Op beide dagen zou er ruim 800 man aanwezig zijn in het herentoernooi. Vooral op zondag leverde ik een aantal ijzersterke partijen af, maar helaas was het niet voldoende om in de punten te komen.

De dag begon al vroeg op zaterdag. Samen met Silko Visser zat ik al om kwart voor 6 in de auto. We hadden besloten om niet de avond van tevoren af te reizen, maar pas in de ochtend te gaan. Gelukkig is het toernooi in Bochum, niet ver over de grens, maar even goed waren we nog een kleine drie uur onderweg. Nu had ik sinds het toernooi in Venray, waar ik ook al niet briljant speelde, niet bijster veel meer gegooid. Dit weekend zou ik er vol in moeten gaan, om een kans te maken om ver te komen. Het eerste doel is dan altijd om de sheet te winnen. Dat zou al moeilijk genoeg worden, met mannen als Tom Gregory (ervaren Engelsman, zeer gevaarlijk op de vloer) en Maikel Verberk (won bij de jeugd alles wat er te winnen valt, sinds kort actief bij de senioren) in de groep.

Eerst stonden er echter twee Duitsers op het programma. De eerste bleek redelijk te kunnen gooien, maar bezweek al snel onder de druk als ik zelf een paar goede scores gooi. Ik win mijn eerste leg in 16 pijlen en gooi een 180 in de tweede. Daaromheen zaten een paar matige beurten, waardoor de Duitser in kwestie zijn kans weet te benutten. In beide legs erna gooi ik weer 180, met legs in 16 en 15 darts als resultaat. De leg erna mis ik wat dubbels, maar omdat mijn tegenstander de handdoek al had geworpen, win ik ook deze leg en daarmee de wedstrijd. De tweede Duitser bleek een stuk minder kundig. De man weet niet te imponeren en nadat ik opnieuw 180 gooi, kom ik al snel op een grote voorsprong. Deze geef ik niet meer op. Hoewel ik ‘per ongeluk’ nog een leg verlies, wordt de wedstrijd eenvoudig met 4-1 gewonnen.

Nu begint het echte werk, tegen Gregory. Hij opent meteen met 180 en wint de eerste leg. In de leg erna begint hij weer met 180, maar dit keer verzuimt hij afstand te nemen. Helaas mis ik drie pijlen om gelijk te maken en kom ik 2-0 achter. Het niveau van de partij daalt inmiddels, als de volgende twee legs met de darts mee gaan. Bij een 3-1 achterstand moet ik breken om terug in de wedstrijd te komen. Dit lukt mij niet en zodoende verlies ik met 4-1. Een verdiende nederlaag, maar ik had het gevoel dat er meer te halen was, als ik beter met mijn kansen was omgesprongen.

We konden op tijd naar het hotel en na een middagslaapje (ik voel me ineens erg oud), een maaltijd, een avondje rustig aan trainen en een goede nachtrust, zitten we alweer aan het ontbijt op de zondag. We laten ons de Kaiserbrödchen goed smaken en gaan weer op weg naar de speelhal. Speelhal is trouwens niet helemaal het goede woord, want de redelijk luxe locatie van de laatste jaren had plaats moeten maken voor een veredelde feesttent. Niet alleen de tent rammelde, ook het algoritme waarmee de loting gedaan wordt. Ik zou vandaag mijn eerste wedstrijd (na een bye) moeten spelen tegen dezelfde Duitser als gisteren. Alsof dat niet toevallig genoeg was, zou de ronde erna opnieuw Tom Gregory op het programma staan. Mijn gedachten gingen terug naar twee jaar geleden, toen ik beide dagen met vijf dezelfde spelers in een sheet had. Ik stel voor dat ze hun software nakijken.

De Duitser van gisteren zonk de moed in de schoenen toen hij zijn opponent zag. Ook hij kwam tot de conclusie dat dit geen toeval kon zijn en kon dit geen moment van zich afzetten. Zelf gooide ik deze wedstrijd niet heel sterk, maar ik kwam geen moment in de problemen en won met 4-0. Waar ik twee jaar geleden beide dagen door dezelfde speler werd uitgeschakeld, was ik van plan om dat nu niet te laten gebeuren. Fitter dan gisteren trad ik aan tegen Gregory. Ik won de bull en dit keer pakte ik wel de kans om mijn eigen leg te houden, nadat hij een kleine kans had gemist. De tweede leg lijkt zijn kant op te gaan, maar als hij opnieuw een dubbel mist gooi ik 98 (20, T18, D12) uit voor de break. Net als gisteren winnen we hierna allebei onze eigen leg, waarna ik mag gooien voor de wedstrijd. Op dat moment tover ik een geweldige leg uit de hoge hoed; na 12 pijlen (180, 96, 100, 125-finish) win ik de leg en de wedstrijd.

Revanche op Gregory

De partij erna is de sheetfinale tegen de ervaren Let Darius Labanauskas. Hij heeft inmiddels enkele keren Lakeside gehaald en de nodige internationale toernooien op zijn naam geschreven. Hij begint ook uitsteken aan de wedstrijd en ik heb alle moeite om aan te haken. Dat lukt me echter wel, wanneer kleine kansjes niet aan hem besteed zijn. Na de eerste keer al gelijk gemaakt te hebben, gooi ik bij een 2-1 achterstand een 13-darter om opnieuw terug in de wedstrijd te komen. Ik hoop vervolgens op een kansje in zijn leg, maar dat komt er niet. In de leg erna mist hij twee pijlen voor de wedstrijd en gooi ik 50 uit om erin te blijven. De leg erna gooien we allebei de nodige triples. Tegen het einde gooi ik een sterke score, om na 12 pijlen op 70 weg te zetten. Hij moet nu even het antwoord schuldig blijven, maar zet ook weg. De 70 moet dus uit. Triple 18 valt meteen. Mijn eerste pijl op de dubbel 8 valt er nog net naast, maar de laatste valt er tegenaan. Ik zie het op het eerste gezicht niet goed en durf ook nog niet te juichen, maar de blijdschap is groot wanneer ik zie dat hij er echt in zit.

Ik wil hier trouwens even van de gelegenheid gebruik maken om de sportiviteit van Tom Gregory te prijzen. De man moedigde me stil aan terwijl hij mijn partij stond te schrijven; vertelde me erin te blijven geloven als het minder ging en pepte me op na goede scores. Ook achteraf was hij buitengewoon vriendelijk. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen tegen een speler waar ik net van verloren had.

Goed, terug naar het toernooi. Ik dacht dat vandaag het A-toernooi was (wat betekent: punten vanaf de laatste 64), maar dit bleek het B-toernooi te zijn (pas punten bij de laatste 32). Hier baal ik flink van, want ik zou dus nog een goede prestatie neer moeten zetten. Ik zou aantreden tegen Davy van der Zande, een goede Nederlandse speler. Het lukt me niet om scorend voldoende te brengen om hem echt in gevaar te brengen. Hij breekt me al vroeg in de wedstrijd. Daarna probeer ik tevergeefs die achterstand ongedaan te maken. Op 3-2 heb ik dan een sterke leg nodig, om alsnog een laatste leg af te dwingen, maar op dat moment laat hij me er niet meer in. Hierdoor eindigt het toernooi toch nog met een teleurstelling. Mijn goede wedstrijden van vandaag hadden een beloning in de vorm van punten voor de BDO-ranking verdiend. In de sport krijg je helaas niet altijd wat je verdient en dus zou ik het moeten doen met slechts een morele opsteker. Op naar volgende week: Brugge.

/door
, , , ,

Punten gesprokkeld in Venray

Dit weekend stonden de HAL Open en HAL Masters op het programma. Twee afzonderlijke single toernooien, beide meetellend voor de BDO-ranking. Op zaterdag wist ik de zaal met punten te verlaten, op zondag was het toernooi snel voorbij.

Op zaterdag speelde ik mijn eerste wedstrijd tegen een onbekende tegenstander. Deze had niet veel in te brengen en zonder al te veel moeite won ik met 4-0. In de tweede ronde had ik als tegenstander tweevoudig wereldkampioen Ted Hankey verwacht. De Engelsman bleek echter niet te zijn afgereisd naar Venray. Geruchten gingen dat dit kwam omdat hij vorig jaar verzuimd had te schrijven en daarom dit keer vriendelijk verzocht was niet te komen. Als dat klopt verdient de organisatie een pluim. Bij veel andere toernooien komen deze spelers er namelijk gewoon mee weg.

Terug naar het toernooi. Geen Hankey dus, maar wel een goede tegenstander. De hele wedstrijd door weet hij gemakkelijk zijn triples te raken. Ik scoor zelf ook goed en vooral stabiel, waardoor ik elke leg mijn kansjes krijg. De finishes vallen uitstekend bij mij en dus weet ik in een goede wedstrijd met 4-1 te winnen. De wedstrijd erna spelen zowel mijn tegenstander als ik een zeer wisselvallige wedstrijd. Ook dit keer ben ik de meer constante van de twee en daardoor kom ik met 3-1 voor. Met de eindstreep in zicht slaan de zenuwen toch een klein beetje toe en laat ik mijn tegenstander op 3-2 komen. In de leg erna neem ik snel afstand, maar wil de dubbel er aanvankelijk niet in. Wanneer hij op een dubbel wegzet, raak ik echter toch met mijn laatste pijl nog de dubbel 2.

Ik zit daarmee bij de laatste 32, waardoor ik eindelijk weer eens verzekerd ben van punten voor de wereldranglijst. Mijn eerste doel van het weekend is daarmee bereikt. Helaas zou het daar ook bij blijven. Tegen Kristiaan de Boer speel ik een matige partij. Omdat hij ook niet heel goed begint, krijg ik vanaf 48 nog een kans op 1-1. Als ik die mis is De Boer los. In de leg erna gooit hij een 11-darter en de laatste leg is een formaliteit. Ik kan ermee leven, want mijn spel was de hele dag al niet heel goed en dus was dit het maximaal haalbare.

De zondag werd een teleurstelling. Ik wist dat ik met Sietse Lap een goede tegenstander had, maar als ik mijn niveau zou halen, zou ik een goede kans hebben. Daar kwam weinig van terecht. Ik raak nauwelijks triples en de ene keer dat ik een kans op een dubbel krijg mis ik ook. Dit is dus een dag om snel te vergeten. Over het gehele weekend ben ik gematigd tevreden, vooral omdat de resultaten een keer mijn kant op vielen.

/door
, , , ,

WF-open singletoernooi eindigt te vroeg

Nadat gisteren het koppeltoernooi werd afgewerkt, stond vandaag het singletoernooi van het West-Fries Open Darts op het programma. Er lag een goed gevulde prijzenpot klaar en daar wilde ik een deel van mee naar huis nemen. Ondanks een aantal goede wedstrijden, is dat me net niet gelukt.

wfopen_1

Tijdens de eerste ronde van het WF open kom ik terug van een achterstand

In tegenstelling tot het koppeltoernooi, werd er vandaag direct knock-out gespeeld. Ik speelde de eerste ronde tegen Michel de Louw, een goede eredivisiespeler uit de buurt en zou dus direct scherp moeten zijn. Dat lukte maar half. Het is natuurlijk geen excuus, maar met een schrijver die elke beurt verbeterd moet worden en dan ook nog tijdens je beurt een stap naar achteren zet, is het lastig concentreren. Ook mijn tegenstander had hier last van, dus ik kom alsnog met 1-0 voor. In de legs erna mis ik een handvol dubbels, nadat de scores goed op orde zijn. Hierdoor sta ik op een 2-1 achterstand. De leg erna gaat het ook de verkeerde kant op, maar met een 180-score pak ik het initiatief terug. Nadat ik de leg pak, wordt de schrijver vervangen (bedankt Wesley Ruis). Dit helpt. Na zes legs is de winst binnen, met een 68-finish.

De tweede wedstrijd gaat een stuk beter. Zonder al te veel tegenstand win ik met 4-0. Bij de laatste 32 speel ik tegen Rick van der Schuur, teamgenoot in de superleague. Het wordt een goede en spannende wedstrijd. Hoewel Rick 180 gooit in de eerste leg, weet ik hem te pakken. Ook hij houdt daarna zijn eigen leg. Hij scoort in de leg erna beter dan ik en breekt me om 2-1 voor te komen. In de leg erna gooi ik 180 op weg naar de rebreak. In een spannende eigen leg, kom ik vervolgens opnieuw op voorsprong. Rick speelt daarna een zeer sterke zesde leg en de zevende leg zal de beslissing moeten brengen. Hierin wissel ik goede scores af met matige. Als ik na 15 pijlen op 96 wegzet, lijkt er weinig aan de hand. Rick gooit echter 177 om op 32 te komen. Ik raak de triple 20, maar mis de dubbel 18 twee keer nipt. Rick profiteert en gaat door naar de volgende ronde. Ik kan leven met het verlies, maar vind het jammer dat ik niet verder kan.

Hoewel de resultaten dit weekend niet geweldig zijn (maar ook zeker niet slecht), ben ik wel tevreden over mijn spel. Mijn niveau was goed, ook onder druk. Nu is het zaak om door te zetten richting het belangrijke HAL Open volgende week. Alle resultaten van dit weekend zijn  te vinden.

/door
, , , , ,

Gemengde gevoelens na sterke run op Dutch Open

bauhaus-dutch-open-dartsNa de verre reis naar Roemenië, kon ik nu iets dichter bij huis blijven. Het grootste darttoernooi ter wereld (circa 4000 inschrijvingen in het herentoernooi) stond op het programma; de Dutch Open, sinds enkele jaren verhuisd van Veldhoven naar Assen. Op vrijdag wordt het koppeltoernooi gespeeld. De singles zijn verdeeld over zaterdag (de eerste zes rondes) en zondag (laatste 64 en verder).

Ik kan niet zeggen dat dit toernooi me de afgelopen jaren gunstig gezind is geweest. In sommige gevallen had ik pech met de loting en als ik dat niet had, speelde ik zelf gewoon niet goed. De massaliteit van het toernooi (uren wachten tussen wedstrijden, nauwelijks gelegenheid om in te gooien) helpt me daar ook niet echt bij. Dit jaar was het tijd om er eens iets van te maken.

In de koppels had ik het in het verleden weleens goed gedaan. Dit jaar speelde ik met Cas Hogenhout en we hadden goede verwachtingen. De eerste ronde, tegen een onervaren tegenstander, verloopt voorspoedig. We weten de nodige beurten met twee triples te noteren en de dubbels gaan er snel in. Met 3-0 pakken we de winst. In de tweede ronde wacht er al een beter team op ons. We beginnen opnieuw goed en komen op voorsprong. De tweede leg moeten we ook binnentrekken, maar omdat we enkele dubbels missen, gaat deze alsnog verloren. Daarna beginnen de problemen pas echt. De opponenten zijn gesterkt door de onverwachte gelijkmaker en gaan steeds sterker scoren. Wij op onze beurt hebben steeds meer beurten zonder triples. Resultaat is dat we op achterstand komen. De vierde leg zou helaas al de laatste zijn. We kunnen het niet meer bolwerken en verliezen. We balen er flink van, want we hadden echt het gevoel verder te kunnen komen.

De Dutch Open wordt door analisten beschouwd als het moeilijkste toernooi om te winnen, vanwege het enorme deelnemersveld. Om punten voor de ranking te halen, moet de zondag gehaald worden. Dat was dan ook mijn eerste doel. Om te halen zou ik zes rondes moeten winnen. Ook al was het resultaat van gisteren niet bevredigend, het gevoel was er wel. Ik hoop dan altijd op een makkelijke eerste ronde, om er even in te kunnen komen. Dat geluk had ik vandaag en met 3-0 (in drie redelijk goede legs) win ik mijn partij. Ook in de tweede ronde speel ik tegen een onbekende tegenstander. Deze jongen blijkt echter uitstekend te kunnen gooien. Hij opent met 180 en gooit direct een 13-darter op mijn leg. Ergens in mijn achterhoofd vormt zich dan al de gedachte: “ja hoor, dat heb ik weer.” Ik recht de rug en breek terug in 14 darts. Daarna hou ik een solide eigen leg. In de vierde leg krijg ik geen kansen om te breken en dus moet een laatste leg beslissing gaan brengen. Ik mocht deze zelf beginnen en gooi, onder druk, goede scores. Met de tegenstander op enige afstand krijg ik drie pijlen op dubbel 12. Deze gaan mis. De tegenstander komt nu rap dichterbij. Op dit moment begin ik toch wel wat zenuwachtig te worden. In de beurt erop raak ik met mijn laatste pijl de dubbel 6, waardoor mijn toernooi verder gaat. De opluchting is groot.

creatieve finish onder hoge druk

De rondes erna waren aanzienlijk makkelijker, ook omdat ik van deze overwinning een flinke boost had gekregen. Met goed spel en sterke finishes won ik de derde ronde met 3-0. In de vierde ronde speelde ik bij een 2-0 voorsprong een matige leg, maar met een 124-checkout win ik hierna alsnog de wedstrijd. Hiermee bereikte ik de vijfde ronde: de sheetfinale. Hierin trof ik weer een goede tegenstander. Opnieuw speel ik een goede wedstrijd en ik kom, mede dankzij het snel gooien van de dubbels, tot twee keer toe op voorsprong. Beide keren wordt er gelijk gemaakt, waardoor er een beslissende vijfde leg nodig is. Hierin scoor ik goed, maar dat doet de tegenstander ook. Wanneer ik wegzet op 96, doet hij dat zelfs nog iets beter, door 70 te laten staan. De 96 kan ik dus maar beter uitgooien. Onder hoge druk weet ik deze finish uit de hoge hoed te toveren, via single 20, dubbel 18 en tops. Ik win de sheet en ben nog een ronde verwijderd van de finaledag.

Om die te halen zou ik moeten winnen van Kevin Wensink, een bekende naam in het Nederlandse darten. Ik zag zijn voorgaande wedstrijden en was niet bijzonder onder de indruk. Het viel me al wel op dat het hem steeds lukte om onder druk zeer sterke scores te raken. Ik verlies het gooien op de bull en dus mag hij beginnen. Omdat hij hier en daar wat laat liggen, krijg ik een kans. Die benut ik direct, een mooie opsteker aan het begin van de wedstrijd. Hij antwoordt uitstekend en breekt me in 14 darts. Daarna gooi ik een iets mindere leg en kom ik met 2-1 achter. Het was nu tijd om nog een keer alles op alles te zetten. In mijn eigen leg gooi ik een 14-darter en ook dit keer komt er een beslissende leg aan te pas. Hij scoort hierin heel behoorlijk, maar ik doe het iets beter. Ik sta na 12 pijlen op 72 en hij zet na 15 weg op 86. Ik twijfel even over de te nemen route. Tops loopt al de hele dag geweldig, daarom besluit ik voor triple 12 te gaan. Als ik die raak, krijg ik twee darts voor dubbel 18, anders een voor tops. De eerste pijl zit midden in de triple 12 en vol vetrouwen leg ik aan voor dubbel 18. De eerste zit net aan de buitenkant, de tweede valt aan de binnenkant. Niet door spanning, niet omdat ik te veel of te weinig tijd nam. Maar gewoon, omdat je nu eenmaal weleens mist. Nu is 86 nog niet zomaar uit, dus stiekem hoop ik dat ik terugkom. Wensink gooit met zijn eerste pijl meteen triple 18 en doet vervolgens wat ik naliet: de eerste match dart direct benutten.

De teleurstelling is aanvankelijk groot, maar maakt al snel plaats voor realisme. Geen punten, maar de ene 0 is de andere niet. Ik heb een goede run gemaakt en zo nu en dan, vooral onder druk, sterk gespeeld. Als ik op deze manier doorga, komen de punten vanzelf. Daar ben ik van overtuigd. Ik was overigens in goed gezelschap. Wensink wint de ochtend erna ook van tweevoudig wereldkampioen Scott Waites. Het toernooi wordt uiteindelijk gewonnen door Engelsman Mark McGeeney.

Om mijn activiteiten te bekostigen, ben ik op zoek naar sponsors. Kijk hier om te zien hoe u mij kunt helpen om de top te bereiken. Particulieren kunnen Vriend van worden.

/door
, , , , ,

Podiumplaats op koppeltoernooi Roemenië, Visser wint hoofdtoernooi

Silko Visser zorgt voor een verrassing met zijn winst in Roemenië

Silko Visser zorgt voor een verrassing met zijn winst in Roemenië

Dit weekend stond het Open Roemenië op het programma. Mijn reisgezelschap bestond dit weekend uit teamgenoot Silko Visser en de ervaren Rob Radsma en Reinier Schouten. Het beloofde een druk weekend te worden, met op vrijdagavond een opwarmtoernooi, een single en koppeltoernooi op zaterdag en nog een singletoernooi op zondag.

Veel tijd om de straten Boekarest in te duiken zou er niet zijn, op een korte trip naar de plaatselijke supermarkt op vrijdagmiddag na. Na ons verbaasd te hebben over de verpakking van het bier (in plastic flessen van 2,5 liter) en wat er in Roemenië verstaan wordt onder een pizza classic (ik verwachtte wat standaard ingrediënten, maar kreeg ham en heel veel olijven), begonnen we aan het opwarmtoernooi.

Het lot had bepaald dat ik mijn eerste ronde zou spelen tegen reisgenoot Reinier Schouten. In een redelijke partij, met veel goede, maar ook een aantal mindere scores, vallen maar liefst vijf breaks. Omdat de laatste in mijn voordeel was, won ik met 3-2. De ronde erna was tegen een stuk mindere tegenstander en ik kon eenvoudig met 3-0 winnen. In de ronde erna nam ik het op tegen Jeffrey Sparidaans, lid van de Nederlandse selectie. Nu zal ik de eerste zijn om toe te geven dat hij niet op zijn scherpst was, maar de 3-1 overwinning smaakte toch goed. Ik kon prima profiteren van de steekjes die hij liet vallen. Hij vond dat ik het toernooi daarna ook maar moest winnen, maar helaas was de koek op. Tegen een mij onbekende Oost-Europeaan, die erg goed kon darten, zo bleek, verloor ik in de ronde erna.

Zaterdag was de eerste kans om punten voor de ranking te halen. Hiervoor zou een plek bij de laatste 32 noodzakelijk zijn. Om dat te bereiken zou ik vier rondes door moeten komen. Het goede nieuws was dat ik, door een vrijloting in de eerste ronde, daar al een stapje dichterbij was. Het slechte nieuws was dat er een geplaatste speler uitgeschakeld zou moeten worden; Andy Baetens, onlangs nog winnaar van het Open Tsjechië. Ik begon matig, tegen een Griek. Hoewel ik scorend veel beter was, wilden de dubbels nog niet echt vallen. Omdat ik voldoende kansen krijg, win ik eenvoudig met 4-1. De volgende partij ging al een stuk beter. Met 4-0 kon ik me gaan opmaken voor de bordfinale tegen Baetens. Dat werd een teleurstelling. Hij scoort uitstekend en ik gooi in elke leg een mindere beurt. In leg 2 krijg ik een pijl om gelijk te maken. Hij laat niets liggen en ik verlies met 4-0. Later zou Baetens het toernooi winnen, dus een schande was het niet, maar ik had op meer gehoopt.

Zaterdagavond stond het koppeltoernooi op het programma, samen met Silko Visser. Silko was ’s middags iets verder gekomen en nog behoorlijk vermoeid daarvan. Ikzelf moest proberen de teleurstelling van me af te spelen. We beginnen matig, maar dat geldt ook voor de tegenstand. We winnen de eerste wedstrijd simpel. In de ronde erna spelen we tegen twee Spanjaarden. Die wisselen goede scores af met mindere, maar straffen onze missers op de dubbels wel af. Ze lijken met de zege aan de haal te gaan, maar net op tijd weten we de wedstrijd te keren. Het belooft alleen niet veel goeds voor de bordfinale. Die is tegen twee Engelsen, die eerder op de dag goed op dreef waren. We komen dan ook met 3-1 achter. Nadat zij met 180 wegzetten om voor de wedstrijd te kunnen gaan gooien, check ik 86 om erin te blijven. Ons niveau gaat langzaam maar zeker omhoog en we weten zelfs nog mroemenie_koppelset 4-3 te winnen en de laatste 32 te bereiken. Daarin nemen we het opnieuw op tegen een Engels duo. We scoren ijzersterk in deze partij en Silko weet alle dubbels te raken. Tussendoor krijgen we nog een 120-finish tegen, maar met 4-1 gaat de winst naar ons. In de kwartfinale opnieuw Britse tegenstand. Ditmaal is het mijn beurt om de dubbels te gooien. Met checks van onder andere 116 en 140 bereiken we de halve finale. Daarin spelen we tegen het Belgisch/Nederlandse duo Brian Raman-Carlo van Kleef. Alle legs gaan gelijk op, maar omdat wij de kleine kansen die we krijgen (ik mis onder andere bull voor 135 en tops voor 114) net niet benutten, staat er uiteindelijk 0-4 op het scorebord. Toch kunnen we zeker tevreden zijn met deze podiumplaats, zeker met het matige begin in ons achterhoofd.

Zondag zouden de punten dan gehaald moeten worden. De landgenoot die ik in de eerste ronde tegenkom is normaliter een goede darter, maar weet totaal niet in zijn spel te komen. Daardoor win ik al snel met 4-0. In de ronde erna wacht een Engelsman. Ook hij is niet goed op dreef, waardoor ik met 2-0 voor kom. Hij wordt dan beter, ik minder. Hij pakt drie legs op rij. In de leg erna mis ik vijf pijlen om gelijk te maken en ik verlies met 4-2. Die tik komt wel even aan. Het zou alsnog een bijzondere dag worden. Niet voor mijzelf helaas, maar ik heb van dichtbij kunnen zien hoe een vriend zijn droom uit laat komen. Silko Visser wint na zijn sheet van onder andere Martin Phillips en Gary Robson om de halve finale, op het podium te halen. Daar wint hij eerst van James Hurrell en later in een thriller van Martin C. Atkins. Ik ben denk ik nog nooit tegelijkertijd zo trots en jaloers geweest. Natuurlijk gun ik hem dat succes van harte, maar ik was toch graag zelf een paar rondes verder gekomen. Het zit er echt in en ik heb nu kunnen zien hoe het kan gaan op een dag dat alles lukt. Laat dat een inspiratie voor de komende toernooien zijn.

Om mijn activiteiten te bekostigen, ben ik op zoek naar sponsors. Kijk hier om te zien hoe u mij kunt helpen om de top te bereiken. Particulieren kunnen Vriend van worden.

/0 Reacties/door
, , , ,

Harde lessen in kwartfinale Saen Trophy

darts-dart-board-bull-s-eye-game-70459Hoewel er een dag tussen mijn tweede ronde en kwartfinale zat, was er van rust weinig sprake geweest. Gisteren moest er in de competitie gegooid worden. Met nieuw materiaal, want mijn nieuwe pijlen waren gelukkig binnen. We wonnen met 6-3 van de regerend kampioen en hoewel ik zelf wat wisselvallig begon, kon ik de punten binnenhalen. Een prima opwarmer voor mijn wedstrijd tegen Remco van Eijden. Een man die in de context van de Saen Trophy geen introductie behoeft. Bij zijn tien eerdere deelnames stond hij in totaal acht keer met de beker in zijn handen. Het is niet overdreven als ik zeg dat dit ‘zijn’ toernooi is.

Wat natuurlijk niet betekent dat ik niet mijn uiterste best kon doen om daar verandering in te brengen. In de vorm van teamgenoot Silko Visser had ik zelfs wat support meegenomen. Vier sets winnen zou lastig worden, maar ik moest om te beginnen die eerste maar eens pakken. Ik begin wat zenuwachtig en Remco houdt zijn eigen leg. In de tweede kom ik er al beter in en als Remco een klein kansje mist, maak ik gelijk. De leg erna begint hij en ik houd hem scorend goed bij. Wanneer hij een pijl vanaf 115 mist, check ik 118 voor de break. De leg erna scoor ik uitstekend en vanaf 156 mis ik een pijl (ruim, hij komt in de 4) om de set al te pakken. Ik sta ver genoeg voor om terug te mogen komen. Ik neem mijn tijd, maar mis driemaal op dubbel 16. Remco komt ondertussen hard dichterbij, maar ik krijg nog een kans. Ik neem mijn tijd. Ik neem nog wat tijd. Ik neem eigenlijk te veel tijd… en mis. Remco straft dit af en mag de laatste leg van de set beginnen. Ik weet weer bij te blijven en als hij een pijl mist krijg ik nog een laatste kans vanaf 86. Ik mis de bullseye en verlies totaal onnodig de eerste set.

Als acht pijlen al niet voldoende is om een set te pakken, dan wordt het wel heel moeilijk. Die gedachte blijft iets te lang in mijn hoofd hangen. Het mag natuurlijk niet, maar dit kost me ook de tweede set. In set drie zet ik nog een keer alles op alles om een comeback te bewerkstelligen. Ik break Remco in de eerste leg, maar hij zet hier een goede leg tegenover. Als hij daarna ook zijn eigen leg wint, heb ik een goede leg nodig om in de set te blijven. Dat lijkt te lukken, want met onder andere een 180-score sta ik na 12 pijlen op dubbel 4. Ook dit keer mis ik. Nu niet vanwege spanning of het nemen van te veel tijd, maar gewoon omdat je nu eenmaal weleens mist. De tegenstander profiteert opnieuw en met 3-0 achter wordt de opgave bijna onmogelijk. In de set erna is de koek dan ook op. De zware laatste dagen eisen hun tol en na afloop staat er 4-0 op het scorebord.

Al met al ben ik tevreden over het halen van de kwartfinale. Zeker omdat dat betekent dat ik automatisch geplaatst ben voor de editie van 2018. De uitslag vanavond kwam wel hard aan. Ik had gehoopt op zijn minst een goede partij te kunnen bieden en dan langer dan een set. Na afloop kon ik de complimenten in ontvangst nemen en Remco gaf toe zich in de eerste set wel even zorgen gemaakt te hebben. Het is leuk om te horen, maar ik koop er uiteraard niets voor. Volgend jaar beter.

Om mijn activiteiten te bekostigen, ben ik op zoek naar sponsors. Kijk hier om te zien hoe u mij kunt helpen om de top te bereiken. Particulieren kunnen Vriend van worden.

/door