Klein succes in Selsey

Het beloofden drukke maanden te gaan worden; een week na Catalonië stonden het England Open en England Classic in Selsey alweer op het programma. Een onverdeeld succes werd het echter niet. Het lukt me alleen om een paar punten te schrapen op het England Open, wat uiteindelijk gewonnen werd door mijn vriend en reisgenoot Brian Raman.

De England Classic werd al op vrijdagavond afgewerkt. We hadden daarom de nodige haast om de kanaaltunnel door te komen en Selsey te bereiken. Nadat de vriendelijke doch lang van stof zijnde dame van onze B&B ons met rust liet, waren we op tijd op de speellocatie voor een fatsoenlijke voorbereiding. Ik speelde tegen de van de Faeröer Eilanden afkomstige John Imrie. Dit blijkt een uitstekende speler en de wedstrijd gaat zeer gelijk op. Ik mis twee darts om te breken en met 2-0 voor te komen en dat bleek achteraf cruciaal. Er moet een beslissende zevende leg aan te pas komen. Ik mis hierin een dart vanaf 76 en Imrie laat de kans om te winnen niet voorbij gaan.

Op naar de zaterdag dan. Ik begin goed aan de dag en haal zonder noemenswaardige problemen de laatste 128. Daar wacht een Engelsman die in zijn vorige ronde veel indruk op me gemaakt had. In de eerste paar legs overklast hij me. Het lukt hem alleen steeds net niet om me te breken. Dubbel 19 blijkt mijn beste vriend in deze fase; ik weet het vakje twee maal te raken. Daarna kom ik er beter in en slaag ik er zelfs in hem te breken met een 124 finish. De Engelsman slaat terug met een ijzersterke leg. De zevende en laatste leg is zenuwachtig van beide kanten. Nadat ik blunder vanaf 52 door geen pijl op een dubbel te krijgen, ga ik ervan uit dat de wedstrijd verloren is. Tot mijn grote verbazing mist hij en win ik de wedstrijd alsnog.

De ronde erna tref ik opnieuw een mij onbekende Engelsman. Scorend zijn we gelijkwaardig aan elkaar, maar de jongeman laat helemaal niets voor mij liggen. Elke leg kom ik net iets te kort en zo sta ik elke keer op een dubbel te wachten, terwijl hij uitgooit. Dan staat er aan het einde van de wedstrijd 4-0 op het bord, maar dat was niet helemaal een correcte afspiegeling van het krachtsverschil.

’s Avonds stond nog het mixed fours toernooi op het programma met Anca Zijlstra, Nick Crouwel en John Scott. We speelden redelijk en hebben ontzettend veel lol met elkaar gehad (ook wat waard). Uiteindelijk strandde het schip in de kwartfinale, maar dat was slechts bijzaak. De dag erna speelde ik nog het koppeltoernooi met Brian Raman. Brian wist al dat hij later op de dag nog de podiumwedstrijden van de singletoernooien moest spelen, dus golden de koppels vooral als voorbereiding. Ik speelde zeer matig en we verloren in de derde ronde.

Brian zou later die avond tweede worden op de England Classic en het England Open won hij zelfs. Hiermee verzekerde hij zich direct van een plek op Lakeside en en passant nam hij de eerste plaats op de WDF-ranking over. Zelf pak ik 9 punten en daarmee blijf ik virtueel in de race voor kwalificatie. Toch is er nog een hoop werk aan de winkel om het daadwerkelijk te halen.

Overigens was het nog spannend op thuis te komen. In mijn planning had ik geen rekening gehouden met een lange zondag en eigenlijk waren we te laat om onze trein terug te halen. Gelukkig konden we zonder problemen omboeken naar een trein die (letterlijk) midden in de nacht ging. We zijn veilig thuis gekomen.