Koppelfinale in Denemarken

Na een paar weken van relatieve rust, ging de WDF ranking verder met twee open toernooien in Denemarken. Tijdens het koppeltoernooi op vrijdagavond werden Sergio Krassen en ik samen tweede. Een succes dat helaas niet echt vervolg kreeg in de dagen erna.

Na een lange dag reizen en de nodige vertraging bij het binnenkomen van het gehuurde huisje (de sleutel was niet aanwezig), vertrokken Brian Raman (die koppelde met de eerder aangekomen Moreno Blom), Sergio en ik naar de speellocatie. Sergio en ik hadden geen al te hoge verwachtingen, maar we gingen proberen om zo ver mogelijk te komen. De eerste ronde doorkomen zou al een hele opgave worden, tegen Andreas Harrysson. Met name Sergio begint sterk aan de wedstrijd en mede daardoor blijven we goed bij. Een goed getimede 134 score (vanaf 166) zorgt ervoor dat we direct kunnen breken. Deze eerste klap blijkt een daalder waard, want dit initiatief geven we niet meer uit handen en we winnen met 3-0.

In de rondes erna hebben we aanmerkelijk minder problemen. Deze komen we zonder noemenswaardige problemen door, al zit daar wel een bijzonder matige partij tussen bij de laatste 32 (waar volgens Sergio niet meer over gesproken dient te worden). Onze wedstrijd bij de laatste 16 werd op het hoofdpodium gespeeld. Wij treffen daarin onder andere de sterke Duitser Lukas Wenig. We komen deze wedstrijd voor het eerst op achterstand, maar met het nodige kunst- en vliegwerk trekken we de stand weer gelijk. In de derde leg raak ik de bull voor een 81 finish en een break. Die geven we niet meer uit handen, waardoor we ons mogen melden in de kwartfinale.

Daarin spelen we tegen de Nederlander Erik van Manen, die een koppel vormt met de Engelsman John Scott. Scott zat me een paar jaar geleden al eens pijnlijk dwars in Denemarken, maar dat gebeurde ditmaal niet. Deze wedstrijd is het Sergio die ijzersterk finisht, met een heerlijke 96 met onze tegenstanders op een dubbel. Middels een 3-0 overwinning plaatsen we ons voor de halve finale. Ook deze verloopt voorspoedig. Ik raak opnieuw de bull, ditmaal voor een 119 finish, wat een opmaat werd voor opnieuw een 3-0 zege.

In de finale treffen we onze Belgische reisgenoot Brian en Moreno. Het werd een heerlijke wedstrijd. We hadden even nodig om goed in de wedstrijd te komen, maar vanaf de tweede leg vallen de triples gemakkelijk. Het lage gemiddelde van de derde leg vertekent enigszins, omdat Brian en Moreno snel wegliepen en toen wij de leg al aan de wetenschap gedoneerd hadden, toen zij de nodige dubbels gingen missen. De vierde leg halen we in 13 pijlen binnen en vervolgens gaan de twee daaropvolgende legs ook weer met de darts mee. De zevende leg zou beslissend worden. Hierin doen we eigenlijk alles goed, maar hebben we de pech dat we hem niet mochten beginnen. Na tweemaal 140 en een keer 100, staan we na 9 pijlen op 121. Brian laat 24 staan, door vanaf 204 een maximale score te gooien. Op 121 begin ik met een triple, maar neem ik te veel risico door een triple 11 te willen raken. Het resultaat is een pijl in de 14 en er rest mij niets anders dan Sergio op dubbel 16 te zetten en te hopen dat hij nog een kans krijgt. Dat is niet het geval en we moeten tevreden zijn met een tweede plaats.

Op zaterdag heb ik een lastige loting voor het bereiken van de laatste 64. De eerste ronde kom ik nog gemakkelijk door, maar bij de laatste 128 tref ik de ervaren Engelsman Tony Martin. Martin breekt mij meteen in de eerste leg, maar ik recht mijn rug en met twee goede legs maak ik de achterstand weer ongedaan. Martin reageert door zijn eigen leg in 11 pijlen te houden, waarna ook ik de door mijzelf begonnen leg binnen sleep. In de zesde leg krijgt de Engelsman een kans om een decider af te dwingen, maar zijn poging vanaf 64 is niet succesvol. Ik profiteer door 105 uit te gooien en boek hiermee een fraaie overwinning.

Daarna is het helaas snel voorbij. Ik had nog nooit van de Schot Shaun McDonald gehoord, maar dat zou niet lang zo blijven. McDonald verslaat me met 4-0 in legs van 15, 16, 15 en 13 darts. De Schot strandt uiteindelijk in de kwartfinales.

Ook de zondag duurt helaas niet al te lang. In mijn eerste wedstrijd heb ik al moeite om mijn niveau te halen. Ik win wel met 4-1, maar daar is ook alles wel mee gezegd. In de ronde erna speel ik tegen een mij onbekende Deen, maar die blijkt uitstekend te kunnen gooien. Ik moet alle zeilen bijzetten om in de buurt te kunnen blijven en dat gaat niet heel lang goed. Mijn eerste eigen leg hou ik nog in 15 pijlen, maar de tweede keer lukt dat niet. Nadat ik na 12 darts op 32 sta, krijg ik die niet weggepoetst. Mijn opponent gooit hierop 144 uit, wat het breekpunt in de wedstrijd was. Ik verlies met 4-1, alhoewel het verschil dus maar een break was.

Met het resultaat op zaterdag heb ik een handvol punten gesprokkeld op weg naar Lakeside, maar al met al overheerst toch wel de teleurstelling dat ik mijn niveau van de koppels niet door kon trekken. Binnenkort een nieuwe kans in het Verenigd Koninkrijk.