Kwartfinale tijdens West-Fries open koppels
Dit jaar werd voor de tweede keer het West-Fries open gespeeld. In korte tijd heeft de organisatie een toernooi van landelijke allure uit de grond gestampt. Hoewel er vorig jaar nog wat opstartproblemen ware, was ik nu erg onder de indruk van de professionaliteit waarmee alles georganiseerd was. Bijkomend voordeel: het wordt praktisch in mijn achtertuin gehouden en dus kon ik op de fiets.
Op zaterdagavond werden de koppels gespeeld. Ik speelde samen met Kevin Gijzen, waarmee ik eerder al derde werd tijdens het NK koppels, afgelopen december. We hadden er zin in en hadden de overtuiging dat we weleens heel ver zouden kunnen komen. Er werd begonnen in poules. Om door te komen zouden we op zijn minst tweede in een poule van drie moeten worden. Omdat er een erg zwak koppel in de groep zat, zou dat geen probleem worden. Het derde koppel was wel heel behoorlijk, maar we wonnen beide wedstrijden met 3-0. Ons spel was goed en met name op de dubbels loopt het bij mij erg lekker.
Daarna werd het al snel een stuk lastiger. In de tweede ronde troffen we twee superleague-spelers. De wedstrijd gaat gelijk op, maar in elke leg kunnen we aan het einde een versnelling plaatsen. Omdat we niks laten liggen op de dubbels, winnen we met 3-0. De ronde erna spelen we tegen twee spelers uit onze eredivisie. We zijn favoriet, maar moeten wel goed opletten op hun soms goede scores. Omdat we zelf een stuk constanter zijn, lukt het ons opnieuw om met 3-0 te winnen. We zijn inmiddels aanbeland bij de laatste 16. Hierin spelen we tegen Kevin Visser en Dennis van Sluis, twee spelers waar Kevin samen mee speelt in de Superleague. Het werd een wat nerveuze wedstrijd, omdat we allemaal de kwaliteiten van de ander kenden. Ook in deze wedstrijd lukt het ons steeds om tegen het einde van de legs een tandje bij te schakelen. Daarom winnen we wederom met 3-0 en maken we ons op voor de kwartfinale.
Die bleek op het podium gespeeld te worden. Daar kom ik achter als ons plots gevraagd wordt om een opkomstnummer door te geven. Het wordt Up in the Air, van 30 Seconds to Mars. De intro zweept wel lekker op dacht ik zo, maar dan hadden ze wel het volume wat hoger moeten zetten (zie ook de video). We spelen tegen onze teamgenoten Ed de Koff en Silko Visser, misschien wel de favorieten om het toernooi te winnen. We starten goed en ik gooi onder andere een 180-score in de eerste leg. Kevin gooit hem uit en we komen met 1-0 voor. Dit willen we vervolgens uitbouwen. Die mogelijkheid lijkt er te zijn, omdat zij niet heel sterk aan de tweede leg beginnen. Omdat we zelf ook wisselend gooien, komen Ed en Silko op gelijke hoogte. Vanaf dat moment draait de wedstrijd om. Zij gaan steeds beter scoren en wij hebben te veel beurten zonder triples. Daardoor lopen ze al snel bij ons weg en ze laten niet meer los. Het wordt 4-1.
Hoewel we sterk het gevoel hadden dat er meer in zat, zijn we over het geheel genomen wel tevreden over ons spel vandaag. Omdat het toernooi lekker doorliep, ben ik ook nog eens mooi op tijd thuis en op bed.
