Opnieuw resultaten in Denemarken

Een aantal maanden geleden ben ik in een flow gekomen (beginnend in Slowakije), waarin het me steeds vaker lukt om goed spel te koppelen aan resultaten. Na punten gehaald te hebben in West-Friesland en Duitsland, lukte dat me nu ook op beide toernooien in Denemarken. Op zaterdag verloor ik ongelukkig bij de laatste 64 en op zondag volgde er een plek bij de laatste 32.

Jaren geleden (2013), was ik al eens naar het Open Denemarken geweest en sindsdien is er behoorlijk wat progressie gemaakt in de opzet van het toernooi. Destijds was het een beetje een rommeltje, maar nu was alles prima opgezet. Het schrijven op een krijtbord was weliswaar wat primitief, maar het werkt nog altijd beter dan met vellen papier die je na elke leg af moet scheuren. Nadat we op vrijdagavond het opwarmkoppeltoernooi hadden gemist (welk toernooi begint er nou om 6 uur?), kon ik op zaterdag aan de bak op het eerst singletoernooi van het weekend. Ik begon tegen een Deen, Rene Hansen en dat was een eerste ronde zoals ik ze graag heb; redelijk eenvoudig, met de mogelijkheid om te wennen aan de omstandigheden. Mijn spel was nog wisselend, maar de wedstrijd werd gewoon met 4-0 gewonnen. Een uurtje later, tegen de Zweed Göran Eriksson (nee, niet Sven-Göran Eriksson), was de tegenstand al feller. Anders dan de 4-1 overwinning doet vermoeden, zat het dicht bijelkaar. Finishes maakten het verschil. Op 1-1 lijkt de Zweed een kans te gaan krijgen om te breken, maar check ik 96. Een leg later is het precies andersom, met het verschil dat hij een pijltje mist en ik wel direct breek. Daarna kon ik het uitspelen.

De ronde erna (laatste 64) speel ik tegen de geplaatste Engelsman John Scott. Scott is aan atypische Engelse darter, in de zin dat hij zijn punten voornamelijk verzamelt op het Europese vasteland. Daar had hij ook zijn plaatsing aan te danken. Hij mag beginnen en de eerste drie legs gaan gelijk op. Er is alleen een klein probleem; ik heb in mijn eigen leg twee pijlen op een dubbel gemist en dus sta ik plots met 3-0 achter. Ik geef niet op en via een 12 darter (139 checkout) en daarna finishes van 93 en 76 vecht ik me helemaal terug de wedstrijd in. In de laatste leg neem ik het voortouw. Vanaf 158 zet ik weg op 60 en dat lijkt voldoende om een kans te krijgen om de comeback compleet te maken. Hij tovert op dat moment echter een 153 finish uit de hoge hoed. Hoewel ik er van baal, kan ik natuurlijk niets dan respect hebben voor zo’n enorme finish op zo’n moment. Eigenlijk ben ik ook best wel tevreden over mijn eigen spel en nadat ik de laatste weken zo nu en dan een gelukje had, viel het nu net even de verkeerde kant op.

Op naar de zondag. Hier had ik van tevoren minder vertrouwen in, omdat ik al direct moest aantreden tegen regerend Winmau World Master Adam Smith-Neale. De jonge Engelsman is met name scorend zeer sterk, dus daar zou ik een antwoord op moeten hebben. Hij staat al snel op een dubbel, maar met een 88 finish pak ik toch de leg. Daarna gooit hij een matige leg, waardoor ik relatief eenvoudig de tweede kan pakken. Als ik vervolgens ook de derde leg pak, lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Uiteraard is dat te kort door de bocht, want Smith-Neale blijft een geweldige speler. Dat laat hij in de legs erna ook zien. Hij houdt eerst zijn eigen leg en breekt mij daarna om het gat terug naar een leg te brengen. Hierna laat hij echter weer steekjes vallen en pak ik alsnog de wedstrijd met 4-2.

De rest van de dag gaat mijn spel helaas eerder achteruit dan vooruit, maar op vechtlust kom ik nog een heel eind. De Deen Carl Henrik Hansen speelt een stuk minder goed dan ik, maar hij houdt zichzelf steeds knap in de wedstrijd. Hij is alleen goed in zijn eigen legs en daarin blijft hij me steeds net voor. Gelukkig mag ik beginnen op 3-3 en met een 80 finish behoud ik deze laatste leg vrij gemakkelijk. Daarna tref ik met Ivan Springborg Poulsen wederom een Deen. Deze gooit een stuk beter dan zijn voorganger en ook nu moet ik alle zeilen bijzetten om de wedstrijd in mijn voordeel te beslissen. Mijn eigen legs verlopen prima en een break op 2-1 blijkt genoeg om de beslissing te plaatsen. Met 4-2 gaat de wedstrijd mijn kant op.

Hierna verval ik in dezelfde fout als eerder in Duitsland, want bij de laatste 32 tegen Wouter Vaes raak ik niets meer. Het is moeilijk om er precies een vinger achter te krijgen. Is het vermoeidheid, een drankje te veel, te weinig ingooien? In dit geval was het ook lastig om ineens in een andere hal te spelen. Dat zal meegespeeld hebben, want ook Vaes had er last van. Dat laatste was nog het meest frustrerende, want als ik gewoon goed had gespeeld, had ik zeker kunnen winnen. Goed, ‘als’ telt niet in de sport en dus stond er aan het eind van de matige partij een 1-4 nederlaag op het bord. Toch heb ik dit weekend weer 17 punten kunnen bijschrijven, waarmee ik weer wat plekken stijg op de wereldranglijst. Al met al begint het nu echt wel ergens op te lijken.