Zesde ronde eindstation op Dutch Open singles

Na de lange dag gisteren bij de koppels, was het zaterdag tijd voor de singles. We wisten de verleiding te weerstaan om het al te laat te maken, om zodoende topfit aan de start te verschijnen. Nu zijn de Dutch Open en ik nooit echt vrienden geweest. In eerdere jaren had ik altijd óf een slechte loting, óf speelde ik zelf slecht. Vorig jaar kwam daar verandering in, toen ik kwalificatie voor de zondag net aan misliep. Ook dit jaar kwam ik dichtbij, maar moest ik opnieuw één ronde voor het einde buigen.

Net als gisteren, hoefde ik niet overdreven vroeg te beginnen, dus dat scheelt altijd weer. De eerste ronde werd een vervelende wedstrijd tegen een dronken Engelsman. Hij was luidruchtig, liep aan de verkeerde kant weg en tikte net iets te vaak ‘per ongeluk’ tegen me aan als ik aan het gooien was. Hij gooide matig, maar pakte een leg en kreeg zelfs, na opeens een goede leg, een kans voor 2-2. Net op tijd ben ik bij de les en maak ik 3-1. De rondes erna ga ik beter spelen, zonder dat het echt goed gaat. Ik pak m’n scores en zorg dat ik voldoende ruimte op de dubbels krijg. Dat is voldoende om de tweede ronde met 3-1 en de derde met 3-0 te winnen.

Daarna wordt het lastiger. Mijn tegenstander in de vierde wedstrijd speelt prima en komt op voorsprong. In de legs erna kom ik hier en daar goed weg. Scorend zijn we gelijkwaardig, maar hij mist dubbels, zeker wanneer ik wat druk zet. Nadat ik op 1-1 gekomen ben, kan ik doorpakken en met snelle checks win ik met 3-1. Dan zit ik al in de sheetfinale, tegen Nick Crouwel, een goede speler uit Groningen. Ik ben inmiddels goed bij de les en vooral mijn scores worden steeds beter. Vrij eenvoudig win ik mijn eigen leg. Op zijn leg kan ik vervolgens wel wat druk zetten, maar niet voldoende om te breken. Ook in de leg erna kom ik niet in de problemen en daarna blijf ik opnieuw lang bij. Ik krijg zelfs pijlen om te winnen, maar ik mis en Nick maakt gelijk. De vijfde leg moet dan beslissing gaan brengen en deze kan alle kanten op. Ik mis weer enkele wedstrijdpijlen, maar zie vervolgens tot mijn verbazing hoe hij dat ook doet. Uiteindelijk redt dubbel 7 me en win ik mijn sheet.

Dan moet ik nog één wedstrijd winnen om me te kwalificeren voor de zondag en, ook belangrijk, punten op te pakken voor de ranking. Dat zou dan moeten gebeuren tegen de ervaren Schot Ross Montgomery. Hij speelde zijn eerdere wedstrijden op de tv banen, maar deze wedstrijd zou gewoon op de vloer afgewerkt worden. Ik win het bullen (bij de derde keer) en heb dus het voordeel een eventuele vijfde leg te mogen beginnen. Ik ga zeer sterk van start en Montgomery kan niet bijblijven. Ik gooi dubbel 12 en dubbel 6 aan de binnenkant en moet dan in mijn volgende beurt het afmaken op dubbel 3. Dat lukt tot twee keer toe echter niet en de Schot straft dit uiteindelijk af. In het verleden liet ik dan nog weleens mij koppie hangen en zou ik zeker met 3-0 verloren hebben, maar ik recht de rug en breek terug om op 1-1 te komen. In leg 3 ga ik opnieuw goed van start en heb ik wederom een voorsprong. Het wegzetten is echter matig en met een 60-score kom ik op 81 uit. Montgomery zet nog even aan en komt op 78. Ik mis 81 nipt en hij gooit de 78 in het hoekje van tops. Deze doet meer pijn dan de eerste leg. Montgomery start vervolgens met 180. Ik antwoord nog met 100, maar in de beurten erna loopt hij verder weg. Hij maakt geen fout op de dubbel en zo eindigt het voor mij, net als vorig jaar, in de zesde ronde.